Γράφτηκε από: 
το Μαύρο Σκύλο

MOTO 478 - Οι ανένταχτοι

Περίεργο πράμα ο άνθρωπος. Για να μην σας τσουβαλιάζω όμως όλους, μάλλον εγώ είμαι ο περίεργος. Μετά από τριαντακάτι χρόνια με δεκάδες δικά μου μηχανάκια, κι εκατοντάδες άλλα που οδήγησα λόγω δουλειάς, παρατηρώ πως οι καθιερωμένες κατηγορίες μοτοσυκλετών δεν μου λένε τίποτα. Δεν το λέω με την έννοια πως τις απορρίπτω, αλλά βλέπω πως πρακτικά, για διαφορετική χρήση την προόριζε ο κατασκευαστής της κι άλλα πράγματα βολεύομαι εγώ να κάνω μαζί της. Κι όσο το συζητάω, βρίσκω πως κι άλλοι νιώθουν το ίδιο. Στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε;
Προ εξειδίκευσης, πενήντα χρόνια πριν, η μοτοσυκλέτα ήταν μία. Μοτοσυκλέτα. Ούτε street, ούτε on-off, supersport, sport touring, superbike, touring, naked, cruiser, streetfighter ή ό,τι άλλο. Την αγόραζες κι έκανες ό,τι ήθελες μαζί της, χώμα, δρόμο, ταξίδι, δουλειά, καθημερινή μετακίνηση, τα πάντα. Η εξειδίκευση έφερε τις κατηγορίες, οι κατηγορίες χωρίστηκαν σε υποκατηγορίες, νέες πέρα-δώθε σχεδόν κατηγορίες. Και υποτίθεται πως με κάθε νέα παραλλαγή στο θέμα μοτοσυκλέτα εμείς θα έπρεπε να πετάμε από τη χαρά μας που μας δίνονται κι άλλες επιλογές, σύμφωνα με την προπαγάνδα φτιαγμένες ακριβώς για μας και τις ιδιαίτερες ανάγκες μας, λες και το κάθε εργοστάσιο μας γνωρίζει προσωπικά κι έχει καταλάβει τι θέλουμε. Δεν υπάρχει πιο παραπλανητικό πράγμα από τις “έρευνες αγοράς”.
Όσο περισσότερες μοτοσυκλέτες υπάρχουν στην αγορά, τόσο μπερδεύεται ο καθένας από μας όταν έρθει η ώρα να αποφασίσει. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ανάγκη για ένα περιοδικό σαν το ΜΟΤΟ: Έχουμε αναλάβει την ευθύνη να παρουσιάζουμε, να δοκιμάζουμε και να αναλύουμε τις μοτοσυκλέτες και τον κόσμο τους, έτσι ώστε ο καθένας από τους αναγνώστες να μπορεί να συσχετίσει τα δικά μας συμπεράσματα με τα δικά του όνειρα.
Κι ερχόμαστε εδώ στις απορίες τις δικές σας, που όταν μας ρωτάτε ποια μοτοσυκλέτα να πάρετε, κατά κανόνα δεν αναφέρετε κατηγορία χρήσης, αλλά τιμής. Μέχρι αυτά τα λεφτά, τι να πάρω, κι ακολουθούν τουλάχιστον τρεις επιλογές από διαφορετικές κατηγορίες, φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους. Αλλά δεν είναι. Τα ίδια πράγματα θα κάνουμε με όποια από τις τρεις αγοράσουμε. Έτσι, η παράθεση των μοτοσυκλετών του κάθε κατασκευαστή θα ήταν πιο λογικό να γίνεται με βάση την τιμή, κι όχι την κατηγορία. Δεν λέει κανείς, να πάρω on-off 125, ή μήπως 1200 κυβικά. Λέει, οχτώ χιλιάρικα έχω, τι παίρνω;  

Επιπλέον, οι κατηγορίες δεν είναι αεροστεγείς. Πολλές φορές, μοτοσυκλέτα της μιας κατηγορίας κάνει καλύτερα και τη δουλειά της άλλης, απλά και μόνο γιατί είναι καλύτερη μοτοσυκλέτα. Πρόσφατα, μπερδεύτηκα ακόμα περισσότερο. Κυκλοφόρησα για αρκετές μέρες, στις ίδιες ακριβώς διαδρομές εντός Αθήνας, με τέσσερις διαφορετικές μοτοσυκλέτες και σκούτερ. Ξεκίνησα με ένα μικρό, 110 κυβικών, που με βόλεψε πολύ περισσότερο απ’ ότι περίμενα, χάρη στον άφθονο χώρο κάτω από την σέλα του και στην πρόκληση να μένει πάντα ανοιχτό το γκάζι. Πέρασα σε ένα γρήγορο τρακοσάρι σκούτερ, που μου φάνηκε σαν motocross πόλης, τόσο γρήγορα κι επιθετικά μπορούσε να οδηγηθεί. Αλλά τελικά δεν ήταν τόσο πρακτικό ή άνετο όσο το μικρό. Το επόμενό μου ήταν ένα on-off 1200 με τρακτερωτά, που αν εξαιρέσεις τις ελάχιστες περιπτώσεις που απλά δεν χώραγε να περάσει, ήταν πιο γρήγορο από τα σκούτερ κι αισθανόμουν πολύ πιο ασφαλής σε όλες τις συνθήκες. Είχε γκάζι, είχε φρένα, ήταν καλοστημένο και καλοζυγισμένο, κι αυτό θα διάλεγα ανάμεσα από αυτά τα τρία πρώτα. Αυτές τις μέρες κυκλοφορώ με μια απλή μοτοσυκλέτα δρόμου σχεδόν 900 κυβικά, που με έχει κερδίσει γιατί είναι πλήρως εξελιγμένη, εύχρηστη και με βαρύ στρόφαλο. Στις διαδρομές που κάνω, η διαφορά σε χρόνο είναι αμελητέα ανάμεσα στις τέσσερις, σε αίσθηση όμως είναι τεράστια.

Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα ανένταχτες μοτοσυκλέτες που εκφράζουν περισσότερο τα όνειρα και τις επιθυμίες του κατασκευαστή τους, παρά τα αποτελέσματα των ερευνών του marketing. Είναι αυτό που λέγαμε παραπάνω με την πληθώρα των επιλογών και των υποκατηγοριών, που ενώ υποτίθεται πως λύνουν το πρόβλημα της επιλογής, το περιπλέκουν, γιατί η ευθύνη για τον καθορισμό του πεδίου δράσης μιας μοτοσυκλέτας περνάει από τον αναβάτη, στην ίδια τη μοτοσυκλέτα: Αυτά μπορείς να κάνεις με μένα, κι όχι άλλα, σου λέει ο κατασκευαστής, το προσπέκτους και ο έμπορος. Ακούστε τους, μην αποφασίσετε όμως με βάση την ταμπέλα που έχει κρεμαστεί σε κάθε μοτοσυκλέτα, αλλά σύμφωνα με τις δικές σας επιθυμίες.
Εδώ έχουμε ένα άλλο παράδοξο, που επίσης δεν ταιριάζει με τις ταμπέλες και τα κουτάκια: Όταν χρησιμοποιείς μια μοτοσυκλέτα για διαφορετικό ρόλο από αυτόν που φτιάχτηκε, είναι πιο γοητευτικό κι αφήνει μεγαλύτερη ικανοποίηση στο τέλος.
Αν πας ως την Ισπανία και πίσω με Goldwing, μια χαρά, δεν έγινε όμως και τίποτα το ιδιαίτερο. Αν όμως πας δικάβαλος με CBF 250, όπως έκαναν δύο φίλοι, το θυμάσαι για μια ζωή.
Το ζουμί είναι πως οι ταμπέλες και οι κατηγορίες έχουν νόημα μόνο στα προσπέκτους, μέχρι κάποιος ρεαλιστής να το καταλάβει και να τα καταργήσει. Στην πραγματικότητα, η μοτοσυκλέτα γίνεται αυτό που την κάνει ο αναβάτης της. Τέλος. Μην αφήσετε κανέναν να σας πείσει με αφορισμούς του στυλ “για την πόλη, ΜΟΝΟ αυτή σου κάνει”, ή το άλλο που ακούμε συχνά, “τρελός είσαι; Με ΤΙΠΟΤΑ μην το πάρεις, δεν κάνει για ταξίδια”. Μπα;
Η δυσκολία του πράγματος μεγαλώνει όταν διαπιστώσεις πως δεν αρκούν μια-δυό βδομάδες για να σιγουρευτείς πως έκανες τη σωστή επιλογή. Το επόμενο παράδοξο μπορείτε να το δείτε και ως μαθηματική εξίσωση ή νόμο της φυσικής, και λέει τα εξής: Η μακρόχρονη ζωή με συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα της διευρύνει το πεδίο δράσης. Χρειάζεται συμβίωση, αλληλεπίδραση, σχέση. Χιλιόμετρα πολλά. Και αρκετό καιρό. Τότε, θα ανακαλύψεις πως όλα είναι δυνατά, με ό,τι κι αν καβαλάς. Υπάρχουν βέβαια και οι ανικανοποίητοι, που υποπτεύομαι πως δεν έρχονται ποτέ σε μοτοσυκλετιστικό οργασμό γιατί δεν δένονται με τη μοτοσυκλέτα τους, δεν ζουν μαζί της, αλλά μόνο της ζητούν συνέχεια κι όλο την κατηγορούν. Η κατάληξη είναι να αλλάζουν τη μια μοτοσυκλέτα μετά την άλλη, κι όλες να τους φταίνε.

Είναι λάθος να λέμε αυτή η μοτοσυκλέτα κάνει γι’ αυτό, η άλλη κάνει για το άλλο. Καμιά μοτοσυκλέτα δεν κάνει τίποτα μόνη της. Είναι πάντα το σύνολο μοτοσυκλέτας και αναβάτη, οι δύο που γίνονται ένα, που καταφέρνει ό,τι καταφέρνει. Αλλιώς, θα πούλαγαν μοτοσυκλέτες που θα έγραφαν στο ταμπελάκι “με αυτή εδώ θα κάνετε ρεκόρ γύρου στις σχετικά ανοιχτές, δεξιόστροφες πίστες”, “ετούτη φτάνει στο Nordkapp σε μιάμιση μέρα, γκαραντί” ή “τούτο το εντούρο ανεβαίνει όλες τις γλιτσιασμένες κάθετες ανηφόρες που έχουν βρεγμένες ρίζες και βράχια”. Εδώ που τα λέμε όμως, κάπως έτσι δεν είναι οι ισχυρισμοί των κατασκευαστών όταν παρουσιάζουν μια μοτοσυκλέτα; Αυτό που δεν λένε, και δεν πρόκειται να το πουν, ούτε καν με ορατά μόνο σε μικροσκόπιο γράμματα στο περιθώριο του προσπέκτους, είναι πως αυτά συμβαίνουν 1) αν είσαι ο ίδιος ο Rossi, 2) αν διατηρήσεις την φανταστική τελική των 325 χιλιομέτρων non stop για 36 ώρες, και 3) αν έχεις τουλάχιστον δύο παγκόσμια πρωταθλήματα trial στο τσεπάκι σου.
Kάθε μοτοσυκλέτα γίνεται αυτό που την κάνεις. Ταξιδιάρα όταν την ταξιδεύεις, χωματερή όταν την πας στο χώμα, βασικό μέσο μεταφοράς όταν την χρησιμοποιείς καθημερινά. Μα τι λέμε τώρα; Εμείς οι ίδιοι πάμε να ξεχάσουμε τι σημαίνουν βασικές έννοιες. Θα έχετε ακούσει ίσως κάτι αντίστοιχο του “Εγώ με κάτω από 200 δεν ταξιδεύω...”, δήλωση η οποία αναιρείται από μόνη της. Δεν είναι ταξίδι αυτό, αυτό είναι, ίσως, “γρήγορη μετακίνηση”. Άλλο ο ταξιδιώτης, άλλο ο γρήγορος.
Θυμηθείτε: Τα ταλέντα της κάθε μιας παραμένουν κρυφά μέχρι να ζήσουν με τον αναβάτη τους και να φανερωθούν, και παραμένουν διαφορετικά για κάθε αναβάτη.

Μας έχουν κακομάθει οι επιλογές, οι κατηγορίες, οι καταπληκτικές δυνατότητες των σύγχρονων μοτοσυκλετών. Ένας σοφός άνθρωπος είχε πει στις γυναίκες “μην διαβάζετε περιοδικά ομορφιάς, θα σας κάνουν να νιώσετε άσχημες”. Κάτι σαν τις διαφημίσεις της τηλεόρασης, που δείχνουν ανθρώπους που έγιναν τρισευτυχισμένοι μόνο και μόνο επειδή αγόρασαν ένα τυρί. Τόσο απλό ήταν, κι η ανθρωπότητα βασανίζεται χιλιάδες χρόνια; Αν ήταν έτσι, θα αρκούσε να αγοράσουμε μια μοτοσυκλέτα, να κάτσουμε να την κοιτάμε, και να πάρουμε σε μια ώρα κοιτάγματος όλες τις χαρές και τις εμπειρίες χρόνων και χρόνων μαζί της. Το καταπληκτικό με τις μοτοσυκλέτες, σε αντίθεση με τα τυριά, είναι πως συμβαίνει κι αυτό: Καθόμαστε και τις κοιτάμε και το φχαριστιόμαστε μόνο και μόνο που τις κοιτάμε, γιατί το άτιμο το μυαλό μας παίζει σε replay όλα αυτά που ζήσαμε μαζί τους, σε trailer-προσεχώς όλα αυτά που θα ζήσουμε ακόμα καλύτερα και σε ενεστώτα χρόνο την απλή, αγνή ικανοποίηση του είμαι εδώ, τώρα, και βλέπω κάτι που μ’ αρέσει.


Πες μου μια ιστορία!
Σ’ αυτό το τεύχος θα διαβάσετε και θα θαυμάσετε την ανακατασκευή ενός Honda C50, του δωδεκάβολτου, που με πολλή αγάπη επιμελήθηκε ο Αντώνης Μπαλούτσος από την Αλεξανδρούπολη. Όταν λέμε το έκανε καινούργιο, το εννοούμε, κυριολεκτικά! Είμαι βέβαιος όμως πως δεν είναι ο μόνος που φρόντισε το καμάρι του – σίγουρα υπάρχουν πολλοί από σας που δεν αφήνουν τις παλιές δόξες να επιστρέψουν με μορφή σκουριάς στη μάνα γη, ή που μετατρέπουν τις πιο σύγχρονες αγάπες τους έτσι όπως υπαγορεύει η φαντασία τους, ή που απλά ταξιδεύουν, συντηρούν, ζουν με τις μοτοσυκλέτες τους και τις απολαμβάνουν. Περιμένουμε λοιπόν και τις δικές σας ιστορίες για να τις δημοσιεύσουμε στο ΜΟΤΟ, για να εμπνέονται και οι υπόλοιποι. Το mail μου [ vkara@fastmedia.gr ] διημερεύει, διανυκτερεύει και δέχεται Κυριακές και αργίες. Στείλτε τις ιδέες σας, τα κείμενά σας, τις φωτογραφίες σας, τις μοτοσυκλετιστικές ιστορίες και περιπέτειές σας, και μαζί θα τα φτιάξουμε κομμάτια για το ΜΟΤΟ.