Σε δημοπρασία στις 22 Απριλίου από τον Οίκο Bonhams βγαίνει η αγωνιστική μοτοσυκλέτα του θρυλικού Jim Redman, μια τετράχρονη δικύλινδρη εν σειρά CR72 247 κ.εκ. του 1963, με δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, τέσσερις βαλβίδες στον κύλινδρο, και ονομαστική απόδοση 41 hp / 12.500 rpm.
Ο Βρετανός Jim Redman είχε μεταναστεύσει με την οικογένεια του στη Ροδεσία (νυν Ζιμπάμπουε) στην εφηβεία του. Ξεκίνησε τους αγώνες μοτοσυκλέτες με μια δικύλινδρη Triumph, πριν κερδίσει το Πρωτάθλημα Νότιας Αφρικής με μια AJS 7R και αναχωρήσει για την Ευρώπη.
Η μεγάλη ευκαιρία για τον Redman εμφανίστηκε το 1960, όταν η Honda τον προσέλαβε ως αντικαταστάτη του τραυματία Tom Phillis, με το ιαπωνικό εργοστάσιο να του προσφέρει συμβόλαιο για την επόμενη σεζόν. Μέχρι το 1966, όταν και αποσύρθηκε από τους αγώνες, ο Redman είχε σημειώσει 45 νίκες GP και είχε κερδίσει 6 Παγκόσμια Πρωταθλήματα για τη Honda, δυο στα 250 και τέσσερα στα 350 κυβικά εκατοστά.
Με ένα υπογεγραμμένο γράμμα, ο Redman αναφέρει πως αγωνίστηκε με τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας στη δεκαετία του 1960, μαζί με τον ομόσταυλο του, Bruce Beale. Η μοτοσυκλέτα είχε αγωνιστεί τόσο στη Νότια Αφρική, όσο και στην Imatra (όπου ο Redman υπέγραψε στο ρεζερβουάρ), αλλά καιστο Assen.
Η μοτοσυκλέτα έχει αναπαλαιωθεί, σε μια διαδικασία που διήρκησε… 30 χρόνια, ενώ κατόπιν είχε χρησιμοποιηθεί από τον Jim Redman σε event κλασικών μοτοσυκλετών μεταξύ 2008-2014. Τόσο ο ιδιοκτήτης, όσο και ο Redman αναφέρουν πως είναι σε πολύ καλή κατάσταση και έτοιμη για χρήση.
Ο οίκος Bonhams αναμένει να πουλήσει την CR72 σε τιμή ανάμεσα στις 136 και τις 170 χιλιάδες ευρώ.
Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR
Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Από τον
Κώστα Γκαζή
4/3/2026
Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.
Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.
Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.
Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.
Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.
Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.
Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.
Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.
Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.
Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.
