Ducati draXter αλλά και Scrambler Concept: Ντόρος για τα 90 χρόνια!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

25/1/2016

Στην έκθεση της Verona η Ducati παρουσίασε ένα νέο concept πάνω στο Diavel, φτιαγμένο για Dragster, με φρένα και αναρτήσεις την 1299 Panigale. Παράλληλα όμως το draXter έχει τελικό της Termignoni και ξερό συμπλέκτη, πέρα από την προσεγμένη εμφάνιση που παραπέμπει στα ενενήντα χρόνια της εταιρίας. Βέβαια εδώ χρειάζεται μία παρένθεση, καθώς τα αδέρφια Ducati δεν είχαν καμία σχέση το 1926 με τις μοτοσυκλέτες, τις οποίες άρχισαν να κατασκευάζουν μετά το τέλος του πολέμου, σε μια προσπάθεια να προσφέρουν ένα φτηνό μεταφορικό μέσο, για τους κατεστραμμένους από τον πόλεμο Ιταλούς. Έχουμε γράψει αναλυτικά την ενδιαφέρουσα ιστορία της εταιρίας παλιότερα, ωστόσο σαν εταιρία συνολικά, η Ducati μπορεί να γιορτάσει φέτος τα ενενήντα της χρόνια. Η παρουσία της στην έκθεση της Verona έχει αυτό ακριβώς το σκοπό.

 

Η έκθεση της Verona μπορεί να έχει διεθνή χαρακτήρα, αλλά δεν συγκεντρώνει τα βλέμματα εκτός από περιπτώσεις όπως της Ducati φέτος, που επιλέγει να δείξει concept μοντέλα με παγκόσμιο ενδιαφέρον. Εκτός από το draXter η Ducati έδειξε και τρία πολύ όμορφα concept Scrambler με κορυφαίο ίσως το Peace Sixty2: Εμπνευσμένο από τους αγώνες της δεκαετίας του ’60 το Peace έχει φαίρινγκ από plexiglass σχεδιασμένο από τον κ. Martini καθώς και μία στιλάτη σέλα, που το καθιστούν μοναδικό.

 

Το Revolution στοχεύει σε τελείως διαφορετικό κοινό. Το έχει σχεδιάσει η εταιρία Officine Mermaid, που είχε φτιάξει και το Scrambler Scratch. Ιδρυτής της εταιρίας είναι ο Dario Mastroianni, "ο Μαστρογιάννης" που με βάση το Μιλάνο, προσπαθεί να ακολουθεί την μόδα σε κάθε του δημιουργία. Το Revolution έχει καθαρά στυλιστικές επιλογές, αλλά μοναδικές και υπέροχα κατασκευασμένες.

Διαμετρικά αντίθετα από τα υπόλοιπα δύο scrambler, το Studio Dario Lopez  έφτιαξε το Scrambler Artika, που είναι μία μοντέρνα εκδοχή του Ducati Pantah Ice project που είδαμε στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Τότε υπήρχε το Ice Trophy που γινόταν μονάχα με Ducati Pantah τα οποία είχαν επίσης αυτό το έντονο χρώμα. Το Artika έχει καταφέρει να δώσει πολύ καλά το πνεύμα εκείνων των παγωμένων αγώνων με τα εξαιρετικά γραφικά και την προσεγμένη χρήση του αλουμινίου, όμως είναι τα ελαστικά με τα καρφιά εκείνα που το κάνουν να ξεχωρίζει έντονα!

 

Βασισμένα και τα τρία στην νεότερη προσθήκη της scrambler οικογένειας, το Sixty2, τα concept αυτά δίνουν έμπνευση και για τα μεγαλύτερα scrambler…  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»