2ος Αγώνας Πανελληνίου Πρωταθλήματος, Σέρρες 15/5

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

16/5/2016

Παίρνοντας την σκυτάλη των συναρπαστικών αγώνων από την αυλαία του πρωταθλήματος, ολοκληρώθηκε ο δεύτερος αγώνα της χρονιάς για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ταχύτητας στην πίστα των Σερρών, με συναρπαστικές μάχες, ειδικά στην κατηγορία Formula Extreme, όπου ο Σάκης Συνιώρης με την Ducati Panigale πήρε μια πειστική νίκη.
Ο αναβάτης της Kosmocar-ECO Ducati Team έδωσε σκληρές μάχες από τον πρώτο μέχρι τον 17ο γύρο με τον περσινό πρωταθλητή, Χάρη Παρασκευόπουλο, με συνεχόμενες προσπεράσεις και εναλλαγές θέσεων. Στον 18ο και προτελευταίο γύρο, όμως, ο Παρασκευόπουλος είχε μια ευτυχώς ανώδυνη πτώση, με αποτέλεσμα να δει πρώτος την καρό σημαία ο Συνιώρης, για δεύτερη συνεχόμενη φορά φέτος.
Στην κατηγορία Open νικητής ήταν ο Σταύρος Κρεμάλας, με τον Βαγγέλη Σαπουνά να τερματίζει σχεδόν μισό δευτερόλεπτο πίσω του, ενώ στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε ο Τάσος Σκυριανόγλου, που δείχνει φέτος δυνατός και με συνέπεια στους χρόνους του.
Στους Νέους νικητής ήταν ο Κορωνάκης Βασίλης, με τους Λιούτα και Αρβανίτη να συμπληρώνουν αντίστοιχα την πρώτη τριάδα, σε έναν αγώνα που χαρακτηρίστηκε από τις μεγάλες διαφορές που είχαν οι τρεις πρώτοι μεταξύ τους.
Στην racing με τις επτά συμμετοχές, πρώτος είδε την καρό σημαία ο Λάμπρος Τσώκος, με τον Ντότσικα να ακολουθεί πίσω του με σχεδόν εφτά δευτερόλεπτα διαφορά και κάνοντας έναν μοναχικό αγώνα, καθώς ο τρίτος Μάκης Σιφναίος τερμάτισε άλλα 16 δευτερόλεπτα πιο πίσω.
Ο Alex Παπαγεωργίου ήταν ο νικητής της κατηγορίας Supersport, τερματίζοντας πρώτος από την pole position, με μικρή διαφορά από τον Μιχάλη Κουτσουμπό, ενώ στην Τρίτη θέση ανέβηκε ο ένας εκ των αδερφών Καρακώστα, ο Δημήτρης, έχοντας πρόσφατη την εμπειρία από τον δεύτερο αγώνα στο EJC στο οποίο συμμετέχουν και τα δύο αδέρφια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στον συγκεκριμένο αγώνα έδωσαν το παρόν πάνω από 800 θεατές, ένα νούμερο που αν μη τι άλλο, αφήνει ελπιδοφόρα μηνύματα για την προσέλευση του κόσμου στους επόμενους αγώνες.

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες