Casey Stoner: Πληρώνει το τίμημα του πρωταθλητισμού

Οι σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του από τους συνεχείς τραυματισμούς
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

4/12/2019

Ο αθλητισμός είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να κάνει κάποιος για να διατηρήσει το σώμα του σε άριστη φυσική κατάσταση. Αντιθέτως ο πρωταθλητισμός, απαιτεί να αγγίξεις και τις περισσότερες φορές να ξεπεράσεις τα όρια του σώματός σου και αυτό με τη σειρά του μπορεί να δημιουργήσει χρόνια προβλήματα υγείας. Και δεν αναφερόμαστε μόνο σε δυναμικά αθλήματα όπως το επαγγελματικό box, που οι χρόνιοι πονοκέφαλοι είναι το συνηθισμένο “φιλοδώρημα” στους αθλητές για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Οι αγώνες με μοτοσυκλέτα σε επίπεδο πρωταθλητισμού δεν αποτελούν εξαίρεση, σε αυτόν τον κανόνα. Μία από τις πολλές περιπτώσεις που μπορούμε να φέρουμε ως χαρακτηρισικό παράδειγμα είναι και του Casey Stoner. Ο πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής των MotoGP, σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Rusty’s Garage, αποκάλυψε το σοβαρό χρόνιο πρόβλημα υγείας που του έχουν προκαλέσει οι τραυματισμού που είχε έως τώρα. Σύμφωνα με τον Αυστραλό, τα πλευρά του μετατοπίζονται από τη θέση τους τόσο εύκολα, που ακόμα και μια σύντομη βόλτα με μοτοσυκλέτα στο δρόμο, μπορεί να τον αναγκάσει να μείνει σε ακινησία για πολλές μέρες. Κι αυτό διότι η μετατόπιση των πλευρών σπρώχνει την σπονδυλική του στήλη, η οποία έχει καταστραμμένους δίσκους ανάμεσα στους σπονδύλους και χτυπάει το νεύρο. “Αν οδηγήσω μοτοσυκλέτα ή κάνω kart, θα είμαι δέκα μέρες καθισμένος στον καναπέ – στην καλύτερη περίπτωση 4-5 μέρες, κάτι που κάνει δύσκολη και τη ζωή  της γυναίκας μου! Δεν μπορώ να κάνω τίποτα από αυτά που μου αρέσουν και δεν μπορώ να προπονηθώ για να διατηρήσω καλή φυσική κατάσταση ” είπε ο Stoner και συνέχισε: “Τελευταία φορά που καβάλησα μοτοσυκλέτα ήταν πριν δέκα μήνες σε μια βόλτα με φίλους στους δρόμους της Αμερικής. Τίποτα το φοβερό – ούτε πιέσαμε, αλλά αυτό αρκούσε για να με καθηλώσει στον καναπέ για πολλές μέρες. Πραγματικά γρήγορα σε πίστα έχω να οδηγήσω από τα τεστ της Ducati στη Sepang το 2018. Τον τελευταίο καιρό ακολουθώ μια νέα αγωγή και έχω δει βελτίωση, αλλά δεν είμαι ακόμα σε θέση να κάνω έντονες ασκήσεις ή δραστηριότητες”.

Θυμίζουμε πως ο Stoner είχε περάσει και άλλο ένα χρόνιο πρόβλημα υγείας κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής καριέρας του, καθώς του προκαλούσε ατονία η λακτόζη. Το συγκεκριμένο πρόβλημα παρουσιάζεται συχνά σε πολλούς αθλητές μετά την ηλικία των 20 ετών, λόγω των συμπληρωμάτων πρωτεΐνης που παίρνουν. Ο ανθρώπινος οργανισμός χάνει τη δυνατότητά του να διασπά τη λακτόζη που περιέχει το γάλα και τα παράγωγά του, όπως οι σκόνες πρωτεΐνης από γάλα (εξαιρείται το γιαούρτι και τα τυριά που είναι προϊόντα ζύμωσης), με αποτέλεσμα να δημιουργούν συμπτώματα “βαρυστομαχιάς” και γενικά ατονία. Όμως εκείνο το πρόβλημα διαγνώστηκε και λύθηκε, με το Stoner να επιστρέφει στην δράση και να κερδίζει άλλο ένα πρωτάθλημα στα MotoGP με την Repsol Honda.       

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.