Αγώνας Αθήνα – Γιβραλτάρ, όπως Dakar!

Από τον

Βασίλη Καραχάλιο

29/1/2016

Μακρινό και ακριβό Dakar στην Νότια Αμερική, ή 9.000 χιλιόμετρα στην Ευρώπη, με εκκίνηση από την Αθήνα; Εντάξει, δεν συγκρίνονται, όμως το Αθήνα – Γιβραλτάρ έχει ουσιαστικές διαφορές: Απευθύνεται σε ιδιώτες και ερασιτέχνες, όχι σε εργοστασιακές ομάδες και επαγγελματίες αναβάτες. Μπορείς να τρέξεις με ό,τι μοτοσυκλέτα θέλεις, από rally replica έως παλιά on-off, μονοκύλινδρη ή δικύλινδρη. Δηλώνει εξ αρχής πιο χαλαρό, πιο παρεΐστικο, για όσους θέλουν να απολαύσουν ασφάλτινες και χωμάτινες διαδρομές στα Βαλκάνια και τη Νότια Ευρώπη. Μέσα σε 15 μέρες, διασχίζει 14 χώρες. Σε αντίθεση με τους περισσότερους αγώνες rally raid, είναι μόνο για μοτοσυκλέτες κι όχι για αυτοκίνητα και φορτηγά. Επιπλέον, ξεκινά από την Αθήνα, από την κλειστή πια πλαζ της Βούλας, όπου θα γίνει ο τεχνικός έλεγχος, ο πρόλογος και η εκκίνηση.

 

Οι διαδρομές κάθε μέρας είναι συνήθως 500-600 χιλιόμετρα, ενώ έχει και κάποιες με λίγα, για ξεκούραση, και χωρίζονται σε απλές και ειδικές. Η πλοήγηση και η καταγραφή θα γίνεται με GPS, και η διαδρομή θα δίνεται στους συμμετέχοντες την προηγούμενη. Υπάρχουν και μέρες κυρίως ασφάλτινες, αλλά και μέρες με 90% χώμα, οπότε η επιλογή μοτοσυκλέτας παίζει φυσικά ρόλο, αλλά δεν απαιτείται να έχεις μια ακριβή rally replica για να τρέξεις. Η συμμετοχή κοστίζει 1.900 ευρώ, κι εκεί δεν περιλαμβάνονται βενζίνες, διατροφή και διαμονή σε ξενοδοχείο, υπάρχει όμως η δυνατότητα διαμονής με σκηνή στο bivouac του αγώνα. Η οργάνωση θα κουβαλά ένα κιβώτιο για τον κάθε αγωνιζόμενο.

 

 

 

 

Οι αναβάτες θα φτάσουν στην Αθήνα στις 27 Μαΐου, μέρα που θα ξεκινήσει και ο τεχνικός έλεγχος. Την επομένη, ολοκληρώνεται ο τεχνικός έλεγχος και γίνεται ο πρόλογος, που θα μετράει για την εκκίνηση της πρώτης μέρας αλλά και στην συνολική κατάταξη. Στις 29, ξεκινά ο κανονικός αγώνας, με 555 χιλιόμετρα και bivouac στα Τρίκαλα, αφού περάσει από Αράχωβα, Ιτέα, ορεινή Ναυπακτία, Καρπενήσι, λίμνη Πλαστήρα και Μουζάκι. Η διαδρομή στην Ελλάδα θα συνεχιστεί προς Μέτσοβο, Γρεβενά, Καστοριά και Πρέσπες, για να περάσει στην FYROM και να καταλήξει στο Debar, δίπλα στα Αλβανικά σύνορα, άλλα 553 χιλιόμετρα. Και μετά, πάει λέγοντας, Αλβανία, Μαυροβούνιο, Βοσνία, Κροατία, Σλοβενία, Ιταλία...

Ο τερματισμός στο Γιβραλτάρ θα γίνει στις 12 Ιουνίου.

 

Οι συμμετοχές λήγουν τέλη Απριλίου, και περιορίζονται στις 200. Προλαβαίνετε λοιπόν...   

 

 

 

 

 

 

 

 

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.