Αναρτήσεις μεταβλητού ύψους από τη Showa

Για κοντούς που τους αρέσουν οι ψηλές
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/6/2019

Η Showa φαίνεται πως τελικά βρήκε μια νέα λύση για να ένα πολύ παλιό πρόβλημα. Μιλάμε φυσικά για το ύψος της σέλας των μοτοσυκλετών από το έδαφος, που είναι ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος για τους σχεδιαστές της εργονομίας της θέσης οδήγησης, αλλά και συνολικά κατά τον σχεδιασμό μιας μοτοσυκλέτας, καθώς κάτω από την σέλα πρέπει να χωρέσουν όλο και περισσότερα πράγματα σε σχέση με το παρελθόν. Κάτι οι προδιαγραφές ρύπων και θορύβου που απαιτούν μεγαλύτερου όγκου φίλτρα αέρα και εξατμίσεις, κάτι η μόδα των τεράστιων mega on-off που έχει κάνει τις μοτοσυκλέτες πανύψηλες και υπέρβαρες, περιορίζουν διαρκώς τη δυνατότητα να σχεδιαστεί μια μοτοσυκλέτα με μικρό ύψος σέλας. Το πρόβλημα για τους κατασκευαστές έγινε ακόμα μεγαλύτερο με την οικονομική ενδυνάμωση των ασιατικών χωρών οι οποίες αγοράζουν όλο και περισσότερες μεγάλες μοτοσυκλέτες, αλλά και την εξαγωγή στις δυτικές χώρες μοτοσυκλετών που έχουν σχεδιαστεί κυρίως για τις ασιατικές αγορές. Πώς να φτιάξεις μια μεγάλη μοτοσυκλέτα που να μπορούν να την οδηγούν οι μικρόσωμοι ασιάτες, αλλά και οι μεγαλόσωμοι Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι;

Οι ρυθμιζόμενου ύψους σέλες έχουν μικρό εύρος ρυθμίσεων και συνήθως γίνονται θυσίες στην άνεση με την αφαίρεση αφρώδους υλικού. Η ιδέα της Showa να αυξάνεται και να μειώνεται η διαδρομή των αναρτήσεων, προφανώς δεν είναι κάτι το πρωτοποριακό, καθώς το έχει κάνει πράξη η Citroen με την DS από το 1955. Ούτε φυσικά είναι κάτι νέο η αλλαγή του ύψους ανάλογα με την ταχύτητα που κινείται το όχημα. Το έχει κάνει η Mercedes και η Audi από το 1998. Η καινοτομία της Showa βρίσκεται στο γεγονός, που κατάφερε χωρέσει τους απαραίτητους μηχανισμούς μέσα σε ελάχιστο χώρο, με αποτέλεσμα το συνολικό μέγεθος των αναρτήσεων μεταβλητού ύψους να είναι σχεδόν ίδιο με των συμβατικών αναρτήσεων. Η αλλαγή του ύψους γίνεται με υδραυλικό τρόπο, οπότε το σύστημα χρειάζεται αντλία και τον κινητήρα να δουλεύει. Όσο η μοτοσυκλέτα είναι ακίνητη ή κινείται με πολύ μικρή ταχύτητα, οι αναρτήσεις είναι στο χαμηλότερο σημείο. Όταν αυξήσεις ταχύτητα, τότε οι αναρτήσεις αυξάνουν το ύψος της μοτοσυκλέτας. Με το μάτι μπορεί να μπερδευτείς και να πιστέψεις πως το σύστημα αυτό αυξάνει και μειώνει την προφόρτιση του ελατηρίου, όμως στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να αυξάνει και να μειώνει την απόσταση ανάμεσα στο σημείο στήριξης του ελατηρίου με την βάση στήριξης του αμορτισέρ στο πλαίσιο ή το μοχλικό αναλόγως την τοποθέτηση. Με άλλα λόγια αυξάνει και μειώνει το εξωτερικό ολικό μήκος του αμορτισέρ και όχι του ελατηρίου.

Επίσης έχει τη δυνατότητα να προγραμματιστεί ημί-ενεργητικά και να διατηρεί σταθερή την απόσταση της μοτοσυκλέτα από τον δρόμο ανεξάρτητα αν έπεσες σε λακκούβα ή αν καβάλησες πεζοδρόμιο! Αυτό είναι βέβαια κάτι εξαιρετικά σύνθετο και μπορεί να καταστήσει την μοτοσυκλέτα, άσχημη σε συμπεριφορά. Ας μην ξεχνάμε πως τώρα, δέκα χρόνια μετά την είσοδο των ημι-ενεργητικών αναρτήσεων στην ζωή μας, η έρευνα γύρω από την εξέλιξή τους γίνεται με στόχο την βέλτιστη αλλαγή γεωμετρίας κατά το φρενάρισμα και την επιβράδυνση, και όχι στην προσπάθεια διατήρησης της μοτοσυκλέτας επίπεδης, όπως ήταν αρχικά... Η Showa με μία τέτοια κίνηση προχωρά ακόμη πιο βαθιά...

ΠΗΓΗ: YOUNG MACHINE

 

Έξυπνες κάμερες: Ματαίωση διαγωνισμού λόγω προσφυγών – Αμφίβολη και η αξιοπιστία τους

Υπόνοιες για “φωτογραφικό διαγωνισμό” υπέρ συγκεκριμένης εταιρείας
camera
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

25/5/2026

Στις 9 Ιουνίου 2026 έληγε κανονικά η προθεσμία υποβολής προσφορών για τον ηλεκτρονικό διαγωνισμό προμήθειας καμερών Τροχαίας με τεχνητή νοημοσύνη, δηλαδή το περίφημο “Ενιαίο Εθνικό Σύστημα Ψηφιακής Καταγραφής & Διαχείρισης Ελέγχων & Προστίμων Τροχαίας-Ελληνικής Αστυνομίας” με κωδικό διαγωνισμού ΟΠΣ 5225710.

Ωστόσο με ανακοίνωση που εκδόθηκε στην ιστοσελίδα Κοινωνία της Πληροφορίας, ο διαγωνισμός αυτός ματαιώθηκε εξαιτίας προσφυγών στην Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ) σχετικά με τους όρους του.

Οι προσφυγόντες καταγγέλλουν πως ο διαγωνισμός θέτει πολύ συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές που πρακτικά “φωτογραφίζουν” συγκεκριμένο προϊόν. Θυμίζουμε πως οι πρώτες τέτοιες έξυπνες κάμερες που μπήκαν σε ελληνικούς δρόμους ήταν της ιταλικής εταιρείας Tattile, ωστόσο οι προδιαγραφές του διαγωνισμού φέρονται να περιγράφουν δύο συγκεκριμένα μοντέλα καμερών της γαλλικής Macq.

Οι προσφυγές κατά του διαγωνισμού έφτασαν ως τις κατασκευές που θα τις στηρίζουν, καθώς και η προμήθεια 1.000 γαλβανισμένων χαλύβδινων ιστών συνοδεύεται από τεχνικές προδιαγραφές που ουσιαστικά φωτογραφίζουν συγκεκριμένες κάμερες. Θεωρητικά η απόκτηση των ιστών αυτών θα έπρεπε να γίνει με βάση το είδος των καμερών που θα αποκτηθούν, άρα το λογικό θα ήταν ο διαγωνισμός να διεξαχθεί όταν θα είναι καθορισμένη η μάρκα και το μοντέλο των καμερών, ωστόσο εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Οι καταγγέλλοντες τον διαγωνισμό μιλούν για προδιαγραφές δεν περιορίζονται σε ποιοτικές ή λειτουργικές απαιτήσεις του ιστού, όπως αντοχή, ασφάλεια κλπ, αλλά ορίζουν συγκεκριμένη γεωμετρία, διάμετρο, ύψος, πάχος, βάρη και τρόπο στήριξης.

Λες και ήξεραν από πριν ακριβώς τον κατασκευαστή και τα μοντέλα των καμερών που θα επιλεγούν, θα σκεφτεί ο καχύποπτος νους.

Παράλληλα, είχε προηγηθεί εμπλοκή από τον Μάρτιο και στον διαγωνισμό για προμήθεια 600 φορητών καμερών που προορίζονται να μπουν σε λεωφορεία, καθώς η ΕΑΔΗΣΥ φέρεται να έχει μπλοκάρει και αυτόν μετά από προσφυγή εταιρείας που συμμετείχε, ζητώντας να επανατεθούν με σαφήνεια οι προδιαγραφές του. Κρίθηκε πως ο αρχικός διαγωνισμός περιείχε δυσανάλογες τεχνικές απαιτήσεις, ασαφή και μη μετρήσιμα κριτήρια αξιολόγησης, ενώ η απαίτηση συνεργασίας με υφιστάμενο σύστημα δεν συνοδευόταν από δημοσιευμένες προδιαγραφές, δημιουργώντας και εδώ υποψίες για “φωτογραφικό διαγωνισμό” που ωθεί σε προμήθεια από συγκεκριμένο κατασκευαστή.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά το πρόγραμμα ανάπτυξης των έξυπνων καμερών με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης δέχτηκε ένα σημαντικό πλήγμα που θα καθυστερήσει αρκετά την υλοποίησή του, καθώς η προμήθεια και εγκατάσταση των καμερών είναι απλώς η αρχή. Για να δουλέψει σωστά το πολυδιαφημισμένο αυτό σύστημα απαιτείται η εγκατάσταση ηλεκτρονικών υποδομών με τεχνητή νοημοσύνη και η δικτύωση όλων των καμερών σε αυτό, καθώς και η σχετική εκπαίδευση των αστυνομικών που θα το χειρίζονται.

Είναι ηλίου φαεινότερο πως δεν υπάρχουν ρεαλιστικές πιθανότητες να επιβεβαιωθούν οι αρχικές κυβερνητικές εξαγγελίες για λειτουργία μέσα στο 2026, παρότι η ίδια η κυβέρνηση είχε χωρίσει την προμήθεια σε διαφορετικούς επιμέρους διαγωνισμούς ώστε να επιταχυνθεί η διαδικασία.

Οι δε κάμερες που έχουν ήδη τοποθετηθεί σε πιλοτική λειτουργία εκτελούν προς το παρόν μέρος των λειτουργιών που δυνητικά θα έχουν, καθώς δεν είναι συνδεδεμένες με σέρβερ τεχνητής νοημοσύνης μέσω των οποίων υποτίθεται πως θα εκδίδονται και θα αποστέλλονται αυτόματα οι κλήσεις για παραβάτες – γιατί απλούστατα αυτό το δίκτυο δεν υπάρχει ακόμη.

Κι αν ακόμη αυτό στηθεί όπως αρχικά προβλεπόταν όμως, ήδη από αυτό το πρώτο βρεφικό διάστημα λειτουργίας των λιγοστών νέων έξυπνων καμερών δεν απουσιάζουν τα προβλήματα αξιοπιστίας.

Μόλις πριν λίγες μέρες έγινε γνωστή προσφυγή οδηγού για πρόστιμο 350 ευρώ που δέχτηκε από κάμερα που διέγνωσε πως δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητό του, ενώ ο ίδιος λέει πως φορούσε αλλά η κάμερα ξεγελάστηκε γιατί τα ρούχα του ήταν σκουρόχρωμα.

Υπάρχουν δε ακόμη αρκετές καταγγελίες για κλήσεις που κόπηκαν για ανύπαρκτα παραπτώματα, όπως ξύσιμο κεφαλιού που ερμηνεύτηκε ως ομιλία στο κινητό, συσκευή ατμίσματος (vape) που επίσης θεωρήθηκε ως κινητό τηλέφωνο, ενώ στην κορυφή ως τώρα μάλλον είναι η βεβαίωση προστίμου για μη χρήση ζώνης από συνεπιβάτη που … δεν υπήρχε καν στο αυτοκίνητο!

Πηγές της Αστυνομίας φέρονται να έχουν δηλώσει σε τηλεοπτικά δίκτυα πως απαιτείται ανθρώπινος έλεγχος για να φιλτράρει τις καταγραφές παραβάσεων από τις κάμερες, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις η αρχική ένδειξη της κάμερας αποδείχθηκε λανθασμένη. Κατά κάποια δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου που επικαλούνται αστυνομικές πηγές, το ποσοστό λανθασμένης ετυμηγορίας από τις κάμερες φτάνει ως και πάνω από 90%, ενώ αποτυγχάνει να λάβει υπόψη την παρουσία τροχονόμου που ενδεχομένως να ρυθμίζει την κυκλοφορία με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι τα φανάρια.

Όλες αυτές οι αστοχίες θα πρέπει οπωσδήποτε να μας βάλουν σε σκέψεις, διότι όταν το σύστημα έξυπνων καμερών θα είναι σε πλήρη λειτουργία (αν και όποτε), αυτές οι κλήσεις δεν θα περνούν από ανθρώπινο βλέμμα και θα έρχονται κατευθείαν στα εισερχόμενα του παραβάτη, δημιουργώντας ένα πολύ επικίνδυνο πρόβλημα. Όταν ο νέος ΚΟΚ σου παίρνει δίπλωμα για το παραμικρό, το λάθος του συστήματος δεν έχει μόνο επίπτωση σε χρήμα – βλέπε πρόστιμο που αν δικαιωθείς θα πάρεις πίσω – αλλά και στην καθημερινή κινητικότητα του οδηγού. Αν λ.χ. η δουλειά του εξαρτάται από το όχημα με οποιονδήποτε τρόπο, η απώλεια του διπλώματος για ένα χρονικό διάστημα έχει βαρύτερες συνέπειες και θα ήταν τραγικό αν αποδειχθεί πως η παράβαση ήταν προϊόν τεχνητής ανοησίας αντί νοημοσύνης.

Επιπλέον, ένας υπαρκτός κίνδυνος είναι να πλημμυριστούν οι αρμόδιες υπηρεσίες με προσφυγές οδηγών που δέχτηκαν άδικα πρόστιμα από κάμερες.

Μπορεί το “κράτος-σερίφης” να γράφει όμορφα στις τηλεοπτικές κάμερες, αλλά τι γίνεται όταν το αφήγημα καταρρέει στην πράξη; Διότι αρχίζει να φαίνεται πως η ακολουθούμενη πολιτική στο ζήτημα αυτό θυμίζει φαρ ουέστ: πρώτα πυροβολούμε και μετά ερευνούμε.