Αυστηρό παράδειγμα από το Παρίσι: Απαγόρευση μοτοσυκλετών με κατασκευή πριν από το 1999

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

15/6/2016

Οι Γάλλοι φημίζονται για την επιθετική νομοθεσία τους απέναντι στις μοτοσυκλέτες, παρά το πρόσφατο παράδειγμα που δείχνει την διάθεση να νομιμοποιήσουν την διήθηση ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Η τελευταία είδηση ωστόσο, είναι ξεκάθαρα εχθρική απέναντι στα δίτροχα.

Από την 1η Ιουλίου, σε σχεδόν δεκαπέντε μέρες, απαγορεύεται η κυκλοφορία όλων των μοτοσυκλετών που κατασκευάστηκαν πριν το ΄99 σε ολόκληρη την μητροπολιτική περιοχή του Παρισιού. Το μέτρο δεν ισχύει για τα Σαββατοκύριακα, ενώ το πρόστιμο έχει οριστεί στα 35 Ευρώ για το πρώτο διάστημα, καθώς αργότερα θα αυξηθεί.

Η επιβολή αυτού του μέτρου δεν έρχεται ξαφνικά και απότομα, καθώς ακολουθεί παλιότερη οδηγία της ευρωπαϊκής ένωσης, σχετικά με την σταδιακή απομάκρυνση από τις πόλεις, όλων των οχημάτων παλαιότερης τεχνολογίας. Το καινούριο είναι ότι ειδικά για τις μοτοσυκλέτες, αποφασίστηκε καθολική απαγόρευση με βάση την χρονολογία και όχι στοχευμένη αναλόγως των ρύπων, όπως ισχύει για τα υπόλοιπα οχήματα.

Το αυστηρότερο μέτρο συγκεκριμένα για τις μοτοσυκλέτες, αποφασίστηκε σε συνεργασία του δήμου Παρισιού με το υπουργείο περιβάλλοντος και την γραμματεία μεταφορών. Θα μας άφηνε αδιάφορους η γαλλική νομοθεσία, αν δεν ήταν τόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με το μέλλον της μοτοσυκλέτας σε ολόκληρη την Ευρωζώνη και κατ’ επέκταση και στην Ελλάδα. Μπορεί να έχουμε ιστορικό καθυστέρησης στην εναρμόνιση των κοινοτικών οδηγιών, ωστόσο στο τέλος ακολουθούμε πιστά τους κανόνες.

Ήδη έχει ψηφιστεί και καθιερωθεί αυστηρότερο μέτρο και για την Αγγλία, που ωστόσο θα εφαρμοστεί από το 2020. Οποιοδήποτε όχημα έχει κατασκευαστεί πριν το 2007, θα απαγορεύεται να κυκλοφορήσει στο Λονδίνο.

Από την άλλη υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον στους παραπάνω περιορισμούς. Ενώ υπάρχει ειδική μέριμνα για τις κλασσικές μοτοσυκλέτες, από το μέτρο εξαιρούνται τελείως όλες όσες έχουν κατασκευαστεί πριν το 1973, την χρονιά δηλαδή που εισήχθησαν οι αντιρυπαντικοί κανονισμοί. Φανταστείτε λοιπόν κάποια κακο-συντηρημένη δίχρονη με ηλικία μεγαλύτερη των σαράντα ετών, να βάζει μπροστά στον κρύο χειμώνα που επικρατεί εκεί και ο αναβάτης της να ξεκινά πηγαίνοντας σημειωτόν…

Το πραγματικά θετικό βέβαια για όλους τους λάτρεις των παλιότερων μοτοσυκλετών, είναι ότι σύμφωνα με τα υπουργεία περιβάλλοντος της Γαλλίας και της Αγγλίας, η διεύρυνση του μέτρου σε εθνικό επίπεδο, θα καθυστερήσει ιδιαίτερα να πραγματοποιηθεί…

https://bit.ly/MOTO_676

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

4/3/2026

Ιδρύθηκε στη Σουηδία το 1953 και μισό αιώνα αργότερα είναι κυρίαρχη δύναμη στην αυτοκινητοβιομηχανία, προμηθεύοντας με συστήματα αερόσακων αρκετούς κατασκευαστές τετράτροχων. Η Autoliv ωστόσο ακόμη δεν έχει καταφέρει να διεισδύσει στον κόσμο των δύο τροχών, όπου η αλήθεια είναι πως οι αερόσακοι παραμένουν περιορισμένοι στο τεχνολογικό περιθώριο των ακριβών αξεσουάρ.

Υπάρχουν αρκετές επιλογές στην αγορά για μοτοσυκλετιστικά μπουφάν ή χωριστά πρόσθετα γιλέκα με αερόσακο, ωστόσο η μοναδική μοτοσυκλέτα μαζικής παραγωγής που μπορεί να αγοραστεί με τέτοιο σύστημα τοποθετημένο πάνω της (και όχι στον αναβάτη) είναι η Honda Gold Wing. Η τουριστική ναυαρχίδα της Honda απέκτησε αυτήν την πολυδιαφημισμένη επιλογή το 2007, εξοπλισμένη από την ιαπωνική Takata, μα παραμένει φωτεινή εξαίρεση στις δύο δεκαετίες που έχουν μεσολαβήσει έκτοτε.

Δεν είναι ότι η Autoliv δεν έχει προσπαθήσει να μπει στη γωνία αυτή της βιομηχανίας οχημάτων. Από το 2020 έχει ξεκινήσει συνεργασία με την Piaggio για να την προμηθεύσει με αερόσακους στον εξοπλισμό των σκούτερ της, ενώ έχει επενδύσει αρκετά στην εξέλιξη τέτοιων συστημάτων για μοτοσυκλετιστικά κράνη, καθώς και για ηλεκτρικά σκούτερ και πατίνια. Η ουσία όμως είναι πως μέχρι σήμερα δεν κυκλοφορεί ακόμη δίκυκλο με εργοστασιακά τοποθετημένο αερόσακο της Autoliv, παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως οι Σουηδοί θα σταματήσουν να προσπαθούν και αυτό ακριβώς δείχνει η πατέντα που κατοχύρωσαν με την επόμενη γενιά αερόσακων για δίκυκλα. Η σκέψη τους δεν αλλάζει σε κάτι επί της ουσίας στην τεχνολογία τους, δηλαδή στα ως τώρα σχέδια που λειτουργούν ως τοίχος ή μαξιλάρι ανάμεσα στον αναβάτη και το εμπόδιο που τον απειλεί μετωπικά.

Η νέα γενιά που θέλει να εξελίξει απλώς διευρύνει την κάλυψη σε μεγαλύτερη επιφάνεια, αγκαλιάζοντας το σώμα του αναβάτη, αντί απλώς να παρεμβάλλεται.

Πρόκειται για μια βελτίωση της υπάρχουσας τακτικής δηλαδή, με επιπλέον τμήματα στον αερόσακο για να συμπεριλάβουν μεγαλύτερη επιφάνεια του σώματος και να καλύψουν περισσότερες γωνίες, αφήνοντας μάλιστα χώρο για τα χέρια ώστε να διατηρηθεί ο έλεγχος στα χειριστήρια της μοτοσυκλέτας.

Εκ πρώτης όψεως πρόκειται για μια λύση που δείχνει αποδοτική σε οποιοδήποτε δίκυκλο χαρακτηρίζεται από όρθια στάση για το σώμα, δηλαδή για τη μεγάλη πλειοψηφία των μοτοσυκλετών και σκούτερ που κυκλοφορούν στην αγορά.

Το κατά πόσο θα το δούμε μια μέρα στη μαζική παραγωγή ως επιλογή εξοπλισμού δεν μπορεί να εκτιμηθεί από τα σχέδια μιας πατέντας, πάντως είναι ευτυχές που εταιρείες όπως η Autoliv συνεχίζουν να εξερευνούν το πεδίο της παθητικής ασφάλειας στα δίτροχα και δη με μια τεχνολογία που δεν εμπεριέχει ρίσκα καθώς έχει αποδείξει προ πολλού την αξία της στα αυτοκίνητα.