H Piaggio Fast Forward (PFF) είναι μια εταιρεία που ιδρύθηκε πρόσφατα από την Piaggio, με έδρα το Cambridge στην Μασαχουσέτη, η οποία έχει ως στόχο την εξέλιξη νεών ιδεών για έξυπνη μετακίνηση "σε ένα περιβάλλον που η πλοήγηση μέσα στις πόλεις και η μετακίνηση σε μικρές αποστάσεις, το μεταβάλλουν διαρκώς", σύμφωνα με τα λεγόμενα των ανθρώπων της εταιρείας. Αποτελεί ουσιαστικά ένα ερευνητικό κέντρο στο οποίο συμμετέχουν επιστήμονες, φορείς και μηχανολόγοι, με όραμα τις καινοτόμες ιδέες.
Μια τέτοια ιδέα που παρουσιάστηκε πρόσφατα και αποτελεί τον πρώτο καρπό της PFF, είναι τα GITA και KILO, οι… ρομποτικές βαλίτσες που ακολουθούν τον ιδιοκτήτη τους! Το KILO είναι ο μεγάλος αδερφός του GITA, το οποίο μπορεί να μεταφέρει βάρος μέχρι 100 κιλά χάρη στα 120 λίτρα χωρητικότητας που διαθέτει, όπως μπορείτε να δείτε και στο παρακάτω βίντεο:
Ο Michele Colannino, γιος του προέδρου του Piaggio Group Roberto Colannino και πρόεδρος της PFF, δήλωσε σχετικά με το project: "Η ανάγκη να καταλάβουμε τους ανθρώπους προκειμένου να συνδυαστούν οι συνήθειες με τις ανάγκες τους, μας οδήγησαν στην υλοποίηση του GITA. Καταφέραμε να δημιουργήσουμε προϊόντα που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των ανθρώπων του αύριο. Η επιτυχία οφείλεται στους ανθρώπους της PFF, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από τα νιάτα, τον ενθουσιασμό τους, το θάρρος απέναντι στις προκλήσεις, ενώ αποτελούν και ένα πολυπολιτισμικό μείγμα επαγγελματιών που κατάφεραν να συνδυάσουν τέλεια την ρομποτική, την μηχανολογία και τον σχεδιασμό." Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί τον ίδιο τον Calannino να παρουσιάζει την εξέλιξη του project:
Η επαναστατική φύση των GITA και KILO έχει να κάνει με την ικανότητα να υποστηρίζουν τους ιδιοκτήτες τους σε διάφορες καθημερινές δραστηριότητες, επεκτείνοντας τη εμβέλειά τους χάρη και στις δυνατότητες μεταφοράς ατόμου που διαθέτουν. Πρόκειται ουσιαστικά για μια πλατφόρμα προσωπικής μετακίνησης που μπορεί να μεταβληθεί ανάλογα με τις απαιτήσεις διαφορετικών συνθηκών.
Οι Αυτοκρατορικοί Φρουροί της Ιαπωνίας οδηγούν Goldwing με καλάθι! [VIDEO]
Με εκπαίδευση που συνήθως διαρκεί πέντε έτη μέχρι να κριθούν ικανοί για τη θέση
Από τον
Κώστα Γκαζή
3/3/2026
Στο ειδικό site της Honda για τη ναυαρχίδα των μοτοσυκλετών τουρισμού της, βρίσκεται ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο για τους Αυτοκρατορικούς Φρουρούς της Ιαπωνίας και τα Goldwing με καλάθι που οδηγούν.
Ο Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, στα ιαπωνικά γνωστός και ως “ουράνιος κυρίαρχος” αλλά και ως Μικάντο είναι επίσης η ανώτατη αρχή της θρησκείας Σίντο, ενώ σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα, ο αυτοκράτορας είναι το “σύμβολο του κράτους και της ενότητας του λαού”. Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας είναι η παλαιότερη συνεχής κληρονομική μοναρχία του κόσμου. Στο Νιχόν Σόκι, βιβλίο της ιαπωνικής ιστορίας του 8ου αιώνα, λέγεται ότι η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας ιδρύθηκε το 660 π.Χ. από τον αυτοκράτορα Τζίμου, που σύμφωνα με την παράδοση είχε θεϊκή καταγωγή.
Από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, το αυτοκρατορικό βρίσκεται στην περιοχή του Κάστρου του Έντο, στο κέντρο του Τόκιο. Παλαιότερα η Αυτοκρατορική Οικογένεια κατοικούσε στο Κιότο, για σχεδόν έντεκα αιώνες. Στην Δύση ο θρόνος του είναι γνωστός και ως “ο Θρόνος των Χρυσανθέμων”. Τα γενέθλια του εκάστοτε Αυτοκράτορα (σήμερα στις 23 Φεβρουαρίου), τιμώνται ως εθνική εορτή στην Ιαπωνία.
Σήμερα, ο ρόλος του 126ου Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, του Αυτοκράτορα Ναρουχίτο, είναι καθαρά εθιμοτυπικός, καθώς το πολίτευμα της χώρας είναι βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Στην υπηρεσία του Ναρουχίτο, και του εκάστοτε Ιάπωνα Αυτοκράτορα, υπάρχει μια μοναδική οργανωτική δύναμη της αστυνομίας που είναι γνωστή ως Αυτοκρατορική Φρουρά.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες είναι οι μοτοσυκλέτες της Αυτοκρατορικής Φρουράς, που είναι ειδικά βαμμένα Honda Goldwing με sidecar (καλάθι στα ελληνικά) και έξτρα εξοπλισμό όπως σειρήνες, φάρους, κλπ.
Η Φρουρά ιδρύθηκε το 1886 στο πλαίσιο του Υπουργείου Αυτοκρατορικών Υποθέσεων, και το 1954 έγινε επίσημη υπηρεσία υπό τον νέο Αστυνομικό Νόμο ως ένα προσαρτημένο όργανο της Εθνικής Αστυνομίας.
Το προσωπικό της αριθμεί περίπου 940 (!) επίλεκτα στελέχη -φυσικά δεν είναι όλοι οδηγοί- που λειτουργούν με αυστηρή δομή και πειθαρχία. Σε τελετές συνοδείας, οι Αυτοκρατορικοί Φρουροί συνοδεύουν τα επίσημα αυτοκίνητα με τις μοτοσυκλέτες τους.
Σε κάθε μοτοσυκλέτα της Αυτοκρατορικής Φρουράς θα βρούμε τον αναβάτη και έναν συνεπιβάτη στο καλάθι, ενώ σε κάθε συνοδεία περιλαμβάνονται πολλές μοτοσυκλέτες μπροστά και πίσω από τα επίσημα οχήματα του Αυτοκράτορα και των φιλοξενουμένων του.
Στην ερώτηση γιατί χρησιμοποιούν μοτοσυκλέτες με πλευρικό καρότσι και όχι συμβατικές μοτοσυκλέτες, η απάντηση είναι πως σε περίπτωση ανάγκης οι σταματημένες μοτοσυκλέτες με το καλάθι παρέχουν καλύτερη προστασία στα οχήματα του Αυτοκράτορα, ο συνοδός μπορεί να έχει πρόσβαση σε εξοπλισμό που δεν θα είχε ως συνεπιβάτης, ενώ σίγουρα ένα Goldwing με καλάθι είναι εντυπωσιακότερο από οποιαδήποτε άλλη δίκυκλη μοτοσυκλέτα.
Οι Goldwing με καλάθι είναι εξοπλισμένες και με όπισθεν, για ευνόητους λόγους, ενώ τα άτομα που θέλουν να ενταχθούν στις μονάδες των Αυτοκρατορικών Φρουρών με μοτοσυκλέτα εκπαιδεύονται εντατικά και επιλέγονται μετά από πολλές δοκιμασίες. Η διαδικασία για να ενταχθούν στη μονάδα ως οδηγοί μπορεί να διαρκέσει ακόμα και 5 χρόνια!
Οι εκπαιδεύσεις περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:
Slalom και ελιγμούς στο δρόμο
Γρήγορη οδήγηση χωρίς όμως να ανυψώνεται το καλάθι
Ελιγμούς σε στενούς χώρους, συμπεριλαμβανομένων αλλαγών κατεύθυνσης με χρήση όπισθεν
Απότομο φρενάρισμα και εκκίνηση
Εναλλαγή μεταξύ οχημάτων με ή χωρίς συνοδηγό
Ομαδική εκπαίδευση σχηματισμού, όπως στις παρελάσεις
Οι περισσότεροι οδηγούν εθελοντικά, γνωρίζοντας την επίπονη και απαιτητική εκπαίδευση που χρειάζεται ώστε να κριθούν ικανοί να αναλάβουν αυτή την υπεύθυνη θέση. Και επειδή μιλάμε για Ιαπωνία, μιλάμε για ένα βαθύ αίσθημα ευθύνης, υπερηφάνειας και καθήκοντος. Αξίζει να σημειωθεί πως οδηγοί των Goldwing δεν είναι μόνο άντρες αλλά και γυναίκες, ενώ εντύπωση προκαλεί ο ρουχισμός εποχής που χρησιμοποιούν με τις χρυσές λεπτομέρειες σε μανίκια και κράνος.
Με πληροφορίες από τη Honda που συνεργάστηκε με το Γραφείο της Αυτοκρατορικής Φρουράς και φωτογραφίες του Kenji Sato.
