Δελχί - Απαγορεύει τον ανεφοδιασμό οχημάτων άνω των 15 ετών λόγω ατμοσφαιρικής ρύπανσης [VIDEO]

Ειδικές συσκευές στα πρατήρια θα αναγνωρίζουν τα παλαιά οχήματα - Ριζοσπαστική απόφαση, μέρος ευρύτερου πακέτου μέτρων
Δελχί - Απαγόρευση ανεφοδιασμού παλαιών οχημάτων
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

5/3/2025

Μια από τις πιο ταλαιπωρημένες μεγαλουπόλεις του κόσμου όσον αφορά στην ατμοσφαιρική ρύπανση, το Δελχί της Ινδίας που το 2016 είχε σημειώσει ρεκόρ αιωρούμενων σωματιδίων όπου ξεπέρασαν τα όρια που μπορούσαν να μετρήσουν τα μηχανήματα καταγραφής, προσθέτει σε σειρά μέτρων για τη βελτίωση της ποιότητας του αέρα και την απαγόρευση ανεφοδιασμού παλαιών οχημάτων.

Από το 2018 είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία στα παλαιότερα οχήματα (15ετίας για τη βενζίνη και 10ετίας για το diesel) στην πρωτεύουσα της Ινδίας, όμως αρκετά από αυτά συνεχίζουν να κυκλοφορύν παράνομα στους δρόμους της πόλης των 34 εκατομμυρίων κατοίκων, συνεισφέροντας στο 41% της ατμοσφαιρικής μόλυνσης που προκαλείται από οχήματα. Στην ατμοσφαιρική ρύπανση της ινδικής μεγάπολης συνεισφέρουν πέρα από τα οχήματα, τα 11 εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού που χρησιμοποιούν κάρβουνο, η εποχική καύση των αγροτικών εκτάσεων ως πρακτική για να καθαρίσουν από τα υπολείμματα φυτών κάθε Νοέμβριο, ενώ την ίδια εποχή η μόλυνση ανεβαίνει θεαματικά και λόγω των πυροτεχνημάτων του ινδουιστικού φεστιβάλ Diwali.

Τώρα από την 1η Απριλίου 2025, το Δελχί απαγορεύει αυστηρά την προμήθεια καυσίμων σε όλα τα οχήματα άνω των 15 ετών, μέσω του πιλοτικού προγράμματος “Aavewg”, όπου κάμερες στα πρατήρια θα αναγνωρίζουν τα παλαιά οχήματα "σκανάροντας" τους αριθμούς κυκλοφορίας τους, και δεν θα επιτρέπουν τον ανεφοδιασμό τους. Για την ώρα κάμερες έχουν εγκατασταθεί στα πρώτα 500 πρατήρια και έπεται συνέχεια, ώστε να εφοδιαστεί το 100% των πρατηρίων μέχρι και τις 31 Μαρτίου 2025. Παράλληλα, η Διεύθυνση Περιβάλλοντος στο Δελχί θα συγκροτήσει ειδικές ομάδες που θα παρακολουθούν παλαιά οχήματα που κυκλοφορούν στην πόλη, ακόμη και έξω από τα πρατήρια καυσίμων.

Το αυστηρό αυτό μέτρο μπορεί να δείχνει -και να είναι- άδικο απέναντι στους φτοχώτερους ιδιοκτήτες παλαιών οχημάτων, όμως μιλάμε για κατάσταση που ξεφεύγει πολύ από τα όρια ατμοφαιρικής ρύπανσης που εμείς έχουμε συνηθίσει στην Ευρώπη, με εκατομμύρια παιδιών στο Δελχί να έχουν υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες στα πνευμόνια -και όχι μόνο-, και με το άσθμα να βρίσκεται σε επίπεδα ρεκόρ.

Σε μια πρόσφατη έρευνα σε 21.000 κατοίκους στην ευρύτερη περιοχή του Δελχί, σχεδόν 75% των οικογενειών έχουν τουλάχιστον ένα μέλος που πάσχει από πονόλαιμο ή βήχα, και πιο συγκεκριμένα:

  • Ένα 58% των οικογενειών ανέφεραν πονοκεφάλους λόγω της αυξανόμενης ρύπανσης.
  • Το 50% είχαν μέλος με αναπνευστικά προβλήματα ή άσθμα.

Παράλληλα, τo 2020, μια μεγάλη μελέτη του Πανεπιστημίου του Σικάγο που δημοσιεύθηκε στο Lancet Planetary Health Pollution έδειξε ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους στην Ινδία από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, ενώ μειώνει το προσδόκιμο ζωής στο ευρύτερο Δελχί κατά 11,9 χρόνια!

Η ρύπανση του αέρα δεν προκαλεί μόνο χαμηλό βάρος γέννησης αλλά επηρεάζει σχεδόν όλα τα όργανα του ανθρώπινου σώματος, συμπεριλαμβανομένων των ματιών, των πνευμόνων, του δέρματος και της καρδιάς, ενώ συνδέεται ακόμη και με προβλήματα ψυχικής υγείας.

  • Το 2019, η ατμοσφαιρική ρύπανση συνδέθηκε με 1,67 εκατομμύρια θανάτους στην Ινδία, δηλαδή το 17,8% του συνόλου των θανάτων στη χώρα.
  • Η συγκέντρωση αιωρούμενων σωματιδίων (PM) στην Ινδία το 2019 ήταν κατά μέσο όρο 70,3 μικρογραμμάρια/κυβικό μέτρο -το υψηλότερο επίπεδο παγκοσμίως.

Φανταστείτε πως συχνά ο δείκτης ποιότητας αέρα (AQI) στο Δελχί ξεπερνά τις 500 μονάδες, φτάνοντας 100 φορές πάνω από το όριο που θεωρείται ασφαλές από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO)!

Το παραπάνω μέτρο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο που έχει μπει σε εφαρμογή μετά το "μεγάλο νέφος" (The Great Smog) του 2016-2017, και περιλαμβάνει υποχρεωτική στροφή στην ηλεκτροκίνηση, εγκατάσταση ηλιακών πάνελ, πύργων με ειδικά μηχανήματα καθαρισμού του νέφους, κίνητρα στους αγρότες για να μην καίνε τα υπολείμματα από τις σοδιές τους, κ.α.

Ο πρόεδρος της ΑΕΚ, Μάριος Ηλιόπουλος, προανήγγειλε πίστα στην Πάτρα – 30 χρόνια υποσχέσεις [Video]

Για μια φορά ακόμη εξαγγέλλεται μια πίστα διεθνών προδιαγραφών στη χώρα μας, αυτή τη φορά πάντως όχι από πολιτικό πρόσωπο
xalandritsa
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

22/6/2026

Ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ και ιδιοκτήτης της Seajets, Μάριος Ηλιόπουλος, πυροδότησε μια εκρηκτική είδηση σε εκδήλωση στην Πάτρα. Μιλώντας ενώπιον του κοινού από το βήμα ο εφοπλιστής ανακοίνωσε πως έβαλε την υπογραφή του στη θεμελίωση ενός νέου αυτοκινητοδρομίου στην πόλη της Πελοποννήσου.

«Θα αναφερθώ σε ένα μεγάλο γεγονός αγάπης, ένα γεγονός που θα κάνει σεισμό. Η έκπληξη της βραδιάς. Αυτό που αναγεννήθηκε από τη μεγάλη μου αγάπη, τον αθλητισμό και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Έβαλα προ ολίγων ημερών την υπογραφή μου για τον πρώτο λίθο πραγματοποίησης, για την κατασκευή του καλύτερου, διεθνών προδιαγραφών, αυτοκινητοδρομίου εδώ στην Πάτρα.»

Ο κ. Ηλιόπουλος είχε ξεκινήσει από πέρυσι να εκδηλώνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για την αναβίωση της πίστας στη Χαλανδρίτσα, καθώς είχε εκφράσει προφορικά την πρόθεσή του να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρείας Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.. Η συνέχεια σε αυτή τη διαδικασία ήρθε τώρα, καθώς εταιρεία συμφερόντων του κατέθεσε δεσμευτική πρόταση προς τους μετόχους της εν λόγω εταιρείας για εξαγορά του 85% των μετοχών της.

Με αντίτιμο της τάξης των 3,5 εκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου, ο κ. Ηλιόπουλος φέρεται να έχει θέσει δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, η συμφωνία δεν θα προχωρήσει αν δεν αφορά το 85% των μετοχών και, δεύτερον, η συναλλαγή να έχει ολοκληρωθεί το αργότερο ως την 31η Ιουλίου 2026. Παράλληλα, η εταιρεία του θα αναλάβει και όποιες άλλες υφιστάμενες οικονομικές υποχρεώσεις υπάρχουν σε εκκρεμότητα προς τρίτους.

Η κατασκευή πίστας στη Χαλανδρίτσα συνιστά μιαν ιστορία που κρατά από το μακρινό 1995, όταν και συστάθηκε ως εταιρεία η “Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.”, με στόχο την κατασκευή του στη θέση Ρέντες του Δημοτικού Διαμερίσματος Χαλανδρίτσας, περίπου 20 χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα.

Διαβάστε σχετικά: Το αμαρτωλό ιστορικό της πίστας στην Χαλανδρίτσα

Το αποκορύφωμα στην πορεία της μη-κατασκευής της πίστας ήταν πιθανότατα το 2011, όταν τα ελληνικά ΜΜΕ πλημμύρισαν από μεγαλόσχημες δηλώσεις για έγκριση των προδιαγραφών της πίστας από τη FIA για αγώνα F1, ωστόσο ουσιαστικά το έργο δεν ξεκίνησε ποτέ και μάλιστα έχει κοστίσει πολλά χρήματα στους Έλληνες φορολογούμενους για να μην γίνει απολύτως τίποτα στην πορεία αυτών των 31 ετών.

Ακόμη χειρότερα, η Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών ΑΕ φέρεται να βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, καθώς η έκταση 1.145 στρεμμάτων που έχει αγοράσει από το 1998 για την κατασκευή της πίστας απειλείται ήδη από το 2013 από μεγάλες ληξιπρόθεσμες οφειλές που επιβαρύνονται με τόκους υπερημερίας σε όλο αυτό το διάστημα.

Η πρόταση του κ. Ηλιόπουλου φαντάζει αυτή τη στιγμή ως μοναδική διέξοδος για μια εταιρεία που έχει παγιδευτεί ανάμεσα στις μεγάλες της φιλοδοξίες και έναν κρατικό μηχανισμό που φαίνεται να έχει μόνο μια λειτουργική ταχύτητα, την όπισθεν. Τριάντα χρόνια αναζητείται επενδυτής, αλλά ως τώρα ουδεμία πρόταση δεν έχει καρποφορήσει.

Μπορεί λοιπόν η πρόθεση του κ. Ηλιόπουλου να είναι η καλύτερη του κόσμου, μα η μάχη με το τέρας του πολιτικού κράτους είναι εκ φύσεως άνιση, γι’ αυτό κρατάμε μικρό καλάθι.

Είναι προφανές πως στηρίζουμε κάθε πρόταση για ανάπτυξη του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα της μιάμισης πίστας και ευχόμαστε για την καλύτερη έκβαση, καθώς αναμένουμε να μάθουμε περισσότερα επί του θέματος και κυρίως ποιες είναι οι προθέσεις του κ. Ηλιόπουλου.

Μιλάμε για μια χλιδάτη πίστα προδιαγραφών F1 και MotoGP ή για κάτι άλλο; Διότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μια νέα πανάκριβη Sepang ή μια Istanbul Park - η τουρκική πίστα που επανειλημμένα τσίγκλησε τα ρεφλέξ των Ελλήνων πολιτικών για μεγαλόσχημες εξαγγελίες που κατ’ επανάληψη αποδείχθηκαν κενές περιεχομένου και ατελέσφορες.

Αυτό που χρειάζεται ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στη χώρα μας είναι μερικές ακόμη Σέρρες.

Και σίγουρα δεν χρειάζεται άλλη μια θεμελίωση έργου που σε λίγα χρόνια θα την ψάχνουμε και δεν θα τη βρίσκουμε θαμμένη στα ξερόχορτα, όπως αυτή στον Ορχομενό που έγινε με φιέστες και παράτες επί της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού) το 1993, ή άλλη μια χαμένη ευκαιρία όπως το Αιγίνιο, που επίσης έχει αφεθεί ξεχασμένο στη Φύση.