Η Ducati ανακοίνωσε τα οικονομικά της αποτελέσματα για το A’ 6μηνο του 2022, με αύξηση εσόδων κατά 5,4%, από 514 σε 542 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι και ψηλότερο νούμερο για τους πρώτους 6 μήνες του έτους που έχει καταγράψει η ιταλική εταιρεία στην ιστορία της.
Τα λειτουργικά κέρδη επίσης αυξήθηκαν κατά 14,8%, σε σύγκριση πάντα με το Α’ 6μηνο του 2022, και από τα 59 εκατομμύρια ευρώ ανέβηκαν στα 68.
Συνολικά το Borgo Panigale παρέδωσε 33.625 μοτοσυκλέτες στους πελάτες της, κάτι που μεταφράζεται σε πτώση παραδόσεων κατά 3,6%, σε σχέση με τις 34.515 μοτοσυκλέτες του Α’ 6μηνου του 2021.
Claudio Domenicali, Ducati CEO: "Το 2021 ήταν χρονιά ρεκόρ για τη Ducati, με το καλύτερο αποτέλεσμα της ιστορίας της σε παραδόσεις, έσοδα και λειτουργικά κέρδη. Το 2022 είναι μια χρονιά με περισσότερες προκλήσεις: παρά τη μεγάλη ζήτηση, όπως βλέπουμε από το χαρτοφυλάκιο παραγγελιών που έχει άνοδο 86% το Α’ 6μηνο του 2022, η υλικοτεχνική δυστοκία δυσκολεύει τις παραδόσεις. Παρόλα αυτά, τα αποτελέσματα είναι ικανοποιητικά σε σχέση με τον πλαίσιο στο οποίο είμαστε αναγκασμένοι να λειτουργούμε, ειδικά σε θέμα εσόδων που είναι τα υψηλότερα που έχον καταγραφεί ποτέ στους πρώτους 6 μήνες ενός έτους. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους τους αναβάτες που συνεχίζουν να μας επιλέγουν και θέλω να ζητήσω συγγνώμη προσωπικά από όλους όσοι χρειάστηκαν να περιμένουν περισσότερο από ότι χρειάζεται για να παραλάβουν τη μοτοσυκλέτα τους.”
Henning Jens, Ducati CFO: "Τα οικονομικά αποτελέσματα μας δείχνουν μια σαφής βελτίωση της εταιρείας σε σχέση με πέρυσι. Λαμβάνοντας υπόψη τις προκλήσεις που βιώνουμε όσον αφορά στην εφοδιαστική αλυσίδα, συμπεριλαμβανομένων και των σημαντικών αυξήσεων στα κόστη των πρώτων υλών, και στις ελλείψεις εξαρτημάτων, το αποτέλεσμα αυτό δείχνει την ανθεκτικότητα και την ευελιξία της οικονομικής λειτουργίας μας.”
Η πιο δυνατή αγορά για τη Ducati είναι η Ιταλία με 6.028 παραδόσεις μοτοσυκλετών, με δεύτερη την αγορά της Βόρειας Αμερικής με 5.239 παραδόσεις, τρίτη τη Γερμανία με 3.745 μοτοσυκλέτες και τέταρτη τη Γαλλία με 2.647 μοτοσυκλέτες. Εξαιρετικές είναι οι επιδόσεις της αναπτυσσόμενης κινέζικης αγοράς με 2.411 παραδόσεις και άνοδο 12%.
Όσον αφορά στα best-selling μοντέλα της Ducati, το Multistrada V4 παραμένει η δημοφιλέστερη μοτοσυκλέτα της φίρμας, με 6.139 παραδόσεις. Ακολουθούν τα Monster με 4.776 μοτοσυκλέτες, και η οικογένεια Scrambler Ducati 800 με 3.999 μοτοσυκλέτες.
Τέλος άνοδος παρατηρείται και στον συνολικό αριθμό των dealer της εταιρείας παγκοσμίως, με 21 επιπλέον μαγαζιά να ανοίγουν τους πρώτους 6 μήνες του 2022, φτάνοντας το σύνολο των dealer στους 797 σε περισσότερες από 90 χώρες.
Ε.Ε.: Χάνεται ο στόχος της οδικής ασφάλειας – Προτείνει ακόμη περισσότερους περιορισμούς και αστυνόμευση
Το πόρισμα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ασφάλειας των Μεταφορών καταλήγει σε μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων – Ο καλός βορράς και ο απείθαρχος νότος
Από τον
Σπύρο Τσαντήλα
16/7/2026
Στα τέλη του Ιούνη δημοσιεύτηκε το πόρισμα του ETSC, European Transport Safety Council ή Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφάλειας Μεταφορών, για τα πεπραγμένα της γηραιάς ηπείρου στον τομέα της οδικής ασφάλειας. Πρόκειται για μια μελέτη που έγινε σε ένα ενδιάμεσο στάδιο της δεκαετίας 2020-2030, για την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε ως στόχο να μειωθούν στο μισό οι θάνατοι από τροχαία.
Τέσσερα χρόνια πριν φτάσουμε στο 2030, το ETSC διαπιστώνει πως ο ρυθμός μείωσης των θανάτων σε τροχαία είναι ο μισός από τον επιθυμητό, κάτι που σημαίνει πως ο στόχος πιθανότατα δεν θα επιτευχθεί.
Το 2025 περίπου 19.500 άνθρωποι έχασαν τις ζωές τους σε τροχαία και περισσότεροι από 100.000 τραυματίστηκαν σοβαρά. Αυτό ωστόσο συνιστά μείωση κατά 15% από τα επίπεδα προ covid, δηλαδή ως το 2019, ενώ η Ε.Ε. αναζητούσε μια μείωση της τάξης του 31% για να βγει ο στόχος του 2030.
Με γαλάζιο η καμπύλη που αντιστοιχεί στην μετρήσιμη πραγματικότητα, με μπλε σκούρο η καμπύλη που στόχευε η Ε.Ε.
Αυτό σημαίνει επιπλέον πως για τα επόμενα χρόνια ως το τέλος αυτής της δεκαετίας η ετήσια μείωση θα πρέπει να είναι διπλάσια του τρέχοντος ρυθμού για να επιτευχθεί το ποθητό αποτέλεσμα.
Η μελέτη ενσωματώνει στοιχεία από τις 31 χώρες, περιλαμβάνοντας τις 27 χώρες-μέλη της Ε.Ε. – που έχουν δεσμευτεί στον στόχο του 2030 – συν τις Μεγάλη Βρετανία, Ελβετία, Νορβηγία και Σερβία.
Το συμπέρασμα που αβίαστα αναδύεται από την επεξεργασία των στατιστικών στοιχείων από τις χώρες αυτές είναι πως κάποιες λίγες έχουν υπερβεί τους στόχους τους, ενώ οι περισσότερες υπολείπονται, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα.
Τη μεγαλύτερη μείωση σε θανάτους από τροχαία μετά το 2019 σημειώνει η Πολωνία με 43%, ενώ πάνω από τον στόχο κινήθηκαν στο διάστημα αυτό η Δανία (32%) και το Βέλγιο (31%).
Η Νορβηγία και η Σουηδία δεν εμφάνισαν ανάλογα μεγάλα ποσοστά μείωσης, αλλά δεν χρειαζόταν κιόλας καθώς αυτές είναι οι δύο χώρες που ήδη είχαν τα μικρότερα ποσοστά θανατηφόρων τροχαίων σε όλη την Ευρώπη, με 19 θανάτους ανά ένα εκατομμύριο κατοίκους.
Υπάρχει δε και το αντιπαράδειγμα της Ολλανδίας, η οποία εμφάνισε αύξηση των θανάτων σε τροχαία κατά την τελευταία δεκαετία και είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα με επίδοση που επιδεικνύει “λάθος” πρόσημο.
Η δε Ελλάδα, κατά την προηγούμενη δεκαετία ήταν σταθερά μεταξύ των χειρότερων κρατών σε θανάτους από τροχαία, με πάνω από 113 ανά εκατομμύριο κατοίκων την πρώτη δεκαετία του 2000. Το 2015 η χώρα μας είχε βελτιώσει πολύ τη θέση της, αλλά παρέμενε μεταξύ των χειρότερων παραδειγμάτων με πάνω από 68 θανάτους ανά εκατομμύριο. Αφήσαμε πίσω την κόκκινη αυτή ζώνη για να περάσουμε στη δεύτερη χειρότερη το τελευταίο διάστημα (2020-2025) όπου βρίσκονται χώρες με 44-55 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκων, όπως οι Πορτογαλία, Ιταλία, Γαλλία, Αυστρία και Ουγγαρία. Μάλιστα το 2021 το ETSC είχε βραβεύσει την Ελλάδα για τη μεγαλύτερη ποσοστιαία μείωση σε θανατηφόρα ατυχήματα εκείνη τη χρονιά.
Η εικόνα της Ε.Ε. το 2025 (σε θανάτους από τροχαία ανά εκατομμύριο κατοίκων)
Το πρόβλημα τώρα είναι πώς το ETSC, βλέποντας πως ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, στρέφει τα βέλη του προς κάθε σκέψη ή τακτική που θεωρεί πως εκτροχιάζει τον σκοπό του. Έτσι επιτίθεται εναντίον μέτρων που είχαν περισσότερο οικονομική χροιά, όπως το πάγωμα των απαιτήσεων για εξοπλισμό ασφαλείας στα μικρά ηλεκτρικά αυτοκίνητα για μια δεκαετία, απόφαση που είχε ληφθεί για να βοηθήσει την εξάπλωση της ηλεκτροκίνησης διατηρώντας το κόστος τους σε σταθερά επίπεδα.
Ζητά από την Ε.Ε. να μην κάνει καμιά υποχώρηση στα στάνταρ ασφαλείας των οχημάτων (όπως η προαναφερθείσα για ηλεκτρικά αυτοκίνητα), ενώ προτείνει οριζόντια θέσπιση ορίων ταχύτητας 30 km/h στις πόλεις, 70 km/h στους επαρχιακούς και 120 km/h στους αυτοκινητοδρόμους.
Θέλει επίσης από τα κράτη-μέλη να εντείνουν την επιβολή του νόμου – βλέπε ακόμη περισσότερα μπλόκα και τεχνικοί έλεγχοι – και να δώσουν περισσότερα κονδύλια για την οδική ασφάλεια.
Αν δεν διαβάσατε πουθενά σε αυτό το κείμενο τη λέξη “παιδεία”, μην ψάχνετε, δεν σας διέφυγε, απλώς δεν υπάρχει καν. Η κλασική λύση κάθε πολιτικού φορέα είναι πάντα η ίδια: αστυνόμευση, αστυνόμευση κι άλλη αστυνόμευση. Αυτή όμως είναι μόνο μια πτυχή του προβλήματος και δυστυχώς η λιγότερο αποδοτική, καθώς στοχεύει στις συνέπειες του προβλήματος και όχι στις αιτίες του.
Αν θεωρείται πρόβλημα όταν κάποιος τρέχει πολύ γρήγορα με τη μοτοσυκλέτα μου, είναι ακόμη χειρότερο πρόβλημα να θεωρεί ως αναφαίρετο δικαίωμά του να τρέχει. Το δε κράτος, όχι απλώς δεν φρόντισε από νωρίς να του μάθει τι σημαίνει υπευθυνότητα στην κοινωνία που όλοι μαζί ζούμε, αλλά δεν του προσφέρει και καμιά εναλλακτική για να μπορεί να ξεμπουκώσει νόμιμα.
Το μαγικό σήμα των γερμανικών Autobahn που δηλώνει πως δεν υπάρχει όριο ταχύτητας
Η Γερμανία είναι η μόνη χώρα σε όλη την Ευρώπη που έχει αυτοκινητόδρομους χωρίς όρια ταχύτητας και ταυτόχρονα απολαμβάνει μια από τις καλύτερες επιδόσεις σε οδική ασφάλεια με λιγότερους από 34 θανάτους ανά εκατομμύριο. Αυτό με τη λογική του ETSC θα έπρεπε να είναι πρακτικά αδύνατον. Ίσως λοιπόν να μην είναι η ίδια η ταχύτητα το πρόβλημα, αλλά το πώς και πότε τη χρησιμοποιούμε.
Αν λοιπόν υπάρχει κάτι με ουσιαστική αξία σε αυτήν την έκθεση, κρύβεται στις λέξεις “περισσότερα κονδύλια για την οδική ασφάλεια”. Ναι, χρειάζονται πόροι, όχι όμως για νέα περιπολικά και κάμερες μόνο, αλλά για σωστούς δρόμους και για εκπαιδευτικά προγράμματα που να μαθαίνουν στα παιδιά τη σωστή κουλτούρα οδήγησης πριν πιάσουν τιμόνι, αντί για συμμόρφωση υπό τον φόβο του προστίμου.
