Εμφανίστηκαν οι μοτοσυκλέτες-φάντασμα της Petronas

Ήταν κρυμμένες στην Αγγλία για 15 χρόνια
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

7/12/2018

Άλλη μια τρελή είδηση ήρθε στην δημοσιότητα και αφορά την δημοπρασία 60 ολοκαίνουριων μοτοσυκλετών Petronas FP1 που είχαν κατασκευαστεί στο Essex της μ. Βρετανίας το 2003. Η ιστορία ξεκινά από τις αρχές του 2000, όταν η Petronas αποφάσισε πως θέλει να γίνει κατασκευαστής πολυτελών μοτοσυκλετών για την τεράστια αγορά της Ασίας. Το σχέδιο του πετρελαϊκού κολοσσού της Μαλαισίας ήταν να δημιουργήσει την φήμη της νέας εταιρείας μέσω των αγώνων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος SBK, να σχεδιάσει και να κατασκευάσει τις πρώτες μοτοσυκλέτες παραγωγής στην Ευρώπη και μετά να μεταφέρει την παραγωγή στην Μαλαισία. Στη συνέχεια θα σχεδίαζε και θα κατασκεύαζε μικρότερες και φτηνότερες μοτοσυκλέτες για την ασιατική αγορά. Το φιλόδοξο αυτό πλάνο, ξεκίνησε με τον σχεδιασμό ενός αγωνιστικού τρικύλινδρου κινητήρα 900 κυβικών από την Suter, με απόδοση 185 ίππων. Για την αγωνιστική εμπλοκή της μοτοσυκλέτας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα επιστρατεύτηκε ο Carl Fogarty ως team manager, ο οποίος κατάφερε να πείσει τον Troy Corser να γίνει αναβάτης της ομάδας… προφανώς με το ανάλογο αντίτιμο σε Petroδόλαρα…

Βάσει των κανονισμός της FIM, έπρεπε να κατασκευάσουν τουλάχιστον 150 μοτοσυκλέτες προδιαγραφών για τον δρόμο, ώστε να πάρουν την έγκριση για συμμετοχή στο WSBK. Η εταιρεία MSX που εδρεύει στο Essex ανέλαβε την κατασκευή των πρώτων 75 μοτοσυκλετών δρόμου, οι οποίες θα έπρεπε να σταλούν στην Μαλαισία, όπου η Petronas θα συνέχιζε την παραγωγή των υπόλοιπων 75 που απαιτούσε η FIM μέσω της εταιρείας Momoto.

Όμως μετά από την πλήρη αποτυχία της μοτοσυκλέτας στο WSBK και την σπατάλη 32 εκατομμυρίων δολαρίων από την Petronas, οι Μαλαισιανοί τράβηξαν την πρίζα και ακολούθησε μια σειρά από δικαστικές διαμάχες ανάμεσα στην Petronas και την Momoto. Από τότε κανείς δεν γνωρίζει με σιγουριά τι ακριβώς απέγιναν εκείνες οι 75 FP1 που είχαν κατασκευαστεί στο Essex. Δύο από αυτές είχαν πάει στη Μαλαισία το 2003 και πουλήθηκαν το 2007. Μια τρίτη μοτοσυκλέτα δρόμου είχε εμφανιστεί σε διαδικτυακή πλατφόρμα δημοπρασιών στις ΗΠΑ.

Όμως τώρα, η βρετανική εταιρεία Lanzante Motorsports που εξειδικεύεται στις ανακατασκευές αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών, εμφάνισε 60 FP1 και ζητάει περίπου 28.000 ευρώ για κάθε μία από αυτές.

Πωλείται η πίστα Chuckwalla στην Καλιφόρνια

Ανησυχία στους φίλους των Track Days για το μέλλον των διοργανώσεων
Chuckwalla
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

29/1/2026

Η Chuckwalla Valley Raceway, μία από τις πιο αγαπημένες και καλοδιατηρημένες πίστες της Νότιας Καλιφόρνιας, βγήκε πρόσφατα προς πώληση έναντι 26 εκατομμυρίων δολαρίων. Η είδηση προκαλεί ανησυχία στους λάτρεις των track days, όχι μόνο λόγω του υψηλού τιμήματος, αλλά και επειδή εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση που αλλάζει ριζικά το τοπίο των αμερικανικών πιστών.

Η Chuckwalla, με μήκος 2,68 μιλίων (4,31 χλμ.) και έκταση άνω των 1.000 στρεμμάτων, αποτελεί εδώ και χρόνια έναν από τους βασικούς πυλώνες των track days του Λος Άντζελες. Μαζί με τις πίστες Willow Springs και Buttonwillow, σχηματίζει το τρίγωνο στο οποίο στηρίζεται η καθημερινότητα χιλιάδων οδηγών που αναζητούν ασφαλή χώρο για να εξελίξουν τις ικανότητές τους και να διασκεδάσουν με γρήγορη οδήγηση στην πίστα. Η απόσταση των τριών ωρών από το Λος Άντζελες δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο για τη δημοφιλία της, ενώ η ποιότητα των εγκαταστάσεων και η συνέπεια στη λειτουργία της την καθιέρωσαν ως σημείο αναφοράς.

Ωστόσο, η πώληση της Chuckwalla έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία το κόστος συμμετοχής σε track days στις Η.Π.Α. αυξάνεται δραματικά. Η πρόσφατη εξαγορά του Willow Springs από επενδυτικό fund και η μετατροπή του Circuit of the Americas σε πίστα αποκλειστικά για μέλη (!) αποτελούν ενδείξεις μιας νέας πραγματικότητας: οι πίστες μετατρέπονται σταδιακά σε κλειστά κλαμπ υψηλού κόστους. Στο Willow Springs, για παράδειγμα, η τιμή συμμετοχής σε track day έχει σχεδόν διπλασιαστεί, ενώ τα κόστη ενοικίασης έχουν τριπλασιαστεί, διώχνοντας πολλούς διοργανωτές.

Το μοντέλο λειτουργίας αλλάζει. Οι πίστες που κάποτε βασίζονταν στη συχνή ενοικίαση και στη μαζική συμμετοχή, στρέφονται πλέον σε συνδρομητικά σχήματα με υψηλά αρχικά κόστη και ετήσιες εισφορές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στο ultra-exclusive Thermal Club, η συμμετοχή απαιτεί εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια (250.0000 κόστος εγγραφής, ετήσια συνδρομή δεκάδων χιλιάδων δολαρίων) και υποχρεωτική αγορά κατοικίας ή οικοπέδου εντός του συγκροτήματος με τυπικό κόστος 2-5 εκατομμύρια δολάρια! Η λογική είναι ξεκάθαρη: σταθερά έσοδα, περιορισμένη χρήση, υψηλή αποκλειστικότητα.

Σύμφωνα με στελέχη του χώρου, η πίεση στα λειτουργικά κόστη -κυρίως στην ασφάλιση- ωθεί τις πίστες σε αυτό το μοντέλο. Παράλληλα, η είσοδος ιδιωτικών επενδυτικών σχημάτων αλλάζει τις προτεραιότητες: η αξία του ακινήτου και η μελλοντική μεταπώληση αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την προσβασιμότητα και την κοινότητα των οδηγών.

Η Chuckwalla μέχρι σήμερα λειτουργούσε με τον παραδοσιακό τρόπο: ανοιχτή σε διοργανωτές, ομάδες και ιδιώτες. Ωστόσο, οι πιθανότητες να παραμείνει έτσι μετά την πώληση θεωρούνται περιορισμένες. Η τελευταία δεκαετία υπήρξε “χρυσή εποχή” για τους φίλους των track days στη Νότια Καλιφόρνια. Προσιτές τιμές, πολλές επιλογές και μια κουλτούρα που άνθισε μακριά από την εμπορευματοποίηση. Σήμερα, όμως, το χόμπι γίνεται ολοένα και πιο ακριβό, πιο αποκλειστικό και λιγότερο προσβάσιμο.

Το μέλλον της Chuckwalla θα δείξει αν η πίστα θα παραμείνει ένας ζωντανός χώρος για την κοινότητα ή αν θα ακολουθήσει την πορεία των υπόλοιπων εγκαταστάσεων που μετατράπηκαν σε κλειστά κλαμπ για λίγους.