Ένα όνειρο που το λένε Dakar: Συγκλονιστικό δίωρο ντοκιμαντέρ με αγγλικούς υπότιτλους - Video

Από τον Ιταλό αγωνιζόμενο Tiziano Interno
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

20/7/2022
Ότι και να πεις για αυτό το βίντεο, και ότι και να πεις για αυτόν τον άνθρωπο πάλι λίγο θα είναι. Ο αγωνιζόμενος του Rally Dakar Tiziano Interno κατέγραψε μοναδικά πλάνα από τη συμμετοχή του στο Rally Dakar 2022, όπου τον βλέπουμε να οδηγεί, να αντιμετωπίζει και να ξεπερνά τα προβλήματα του, και να φιλοσοφεί συγκινητικά με θέμα τον προσωπικό του αγώνα αλλά και τη ζωή γενικότερα.
 
“Το Roadbook είναι μια τέλεια μεταφορά της ζωής. Κι αν είσαι συγκεντρωμένος σε κάθε βήμα της πορείας σου, στον δικό σου αγώνα, το σωστό μονοπάτι για σένα είναι εκεί. Το μονοπάτι που θα σε κάνει ευτυχισμένο. Εσύ πρέπει να ερμηνεύσεις τα σημάδια που σου δίνει το Roadbook ή το σύμπαν, να αναγνωρίσεις πού πήρες λάθος δρόμο, και να γυρίσεις πίσω στον σωστό. Και πρέπει να καταλάβεις την ομορφιά της εγκατάλειψης της κούρσας, της αναγνώρισης, της απόδειξης πως είσαι ταχύτερος από κάποιους άλλους, όταν χρειαστεί να βοηθήσεις ή να σώσεις έναν άλλο αγωνιζόμενο, έναν άλλο άνθρωπο.”
 
Ο Interno συμμετείχε για πρώτη φορά στο Rally Dakar το 2021 σε ηλικία 30 ετών, μην καταφέρνοντας όμως να τερματίσει, καθώς μετά από αρκετές πτώσεις στο τρίτο stage του αγώνα οδηγήθηκε στην εγκατάλειψη.
 
Όπως ομολογεί κι ο ίδιος, είχε προετοιμαστεί για αμμόλοφους και αμμώδη εδάφη σύμφωνα με την εμπειρία του σε ευρωπαϊκούς αγώνες Rally, και στο Dakar βρέθηκε μπροστά σε πετρώδη εδάφη για τα οποία δεν είχε απάντηση.
 
Έτσι, για το Dakar του 2022 ξεκίνησε να προπονείται στο Enduro, συμμετέχοντας και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Enduro αλλά και στο ISDE.
 
Ακόμα και με αυτή την προετοιμασία όμως, ο Ιταλός δεν θα κατάφερνε να τερματίσει χωρίς απρόοπτα το Dakar του 2022, καθώς στο τρίτο πάλι stage του αγώνα, κι ενώ εξέταζε σταματημένος πίσω από έναν αμμόλοφο το RoadBook του, ο Nani Roma που ερχόταν από πίσω, δεν τον είδε και έπεσε πάνω του με το αυτοκίνητο του.
 
Ο Interno κατάφερε να φτάσει στο bivouac, και να επισκευάσει τη μοτοσυκλέτα του με εξαρτήματα που του αγόρασε ο Roma, τερματίζοντας τελικά το Dakar στη 2η προσπάθεια του, στην 104η θέση της γενικής κατάταξης.
 
Το ντοκιμαντέρ “Ένα όνειρο που το λένε Dakar” προβλήθηκε πρώτα στους κινηματογράφους τον Μάιο του 2022, και τώρα μπορείτε να το παρακολουθήσετε ολόκληρο, δωρεάν, στο Youtube.

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»