Γιατί σκοτωνόμαστε στους δρόμους

Η πικρή αλήθεια
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

29/3/2017

Χθες το πρωί στη βουλή, κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή για τον “άδικο χαμό” πέντε νεαρών παιδιών σε τροχαίο ατύχημα στη Θεσσαλονίκη. Με αφορμή αυτό το περιστατικό (της Βουλής και όχι του τροχαίου) έγραψα αυτό το κείμενο:

 

Μετά από δισεκατομμύρια λέξεις και εκατομμύρια άρθρα που έχουν γραφτεί σχετικά με την οδική ασφάλεια, εν τούτοις ο κόσμος συνεχίζει να σκοτώνεται στο δρόμο. Σε κάθε χώρα υπάρχουν “εξειδικευμένοι” επιστήμονες, ειδικές κρατικές επιτροπές “σοφών” και δεκάδες ιδιωτικές οργανώσεις που ασχολούνται με θέματα οδικής ασφάλειας. Οι ποινές για παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας είναι ΠΟΛΥ αυστηρότερες από εκείνες του ποινικού κώδικα. Παρ΄όλα αυτά, ο κόσμος συνεχίζει να χάνει τη ζωή του στους δρόμους ή να τραυματίζεται βαριά. Γιατί;

 

 

Πρώτον: Οι “ειδικοί” επί θεμάτων οδικής ασφάλειας είναι ΕΝΤΕΛΩΣ άσχετοι!

 

Όλοι αυτοί που βρίσκονται σε οργανισμούς και θέσεις που αφορούν την οδική ασφάλεια είναι άνθρωποι που δεν έχουν κατανοήσει τους βασικούς λόγους που χρησιμοποιούμε αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες για τη μετακίνησή μας. Για τους περισσότερους από αυτούς, ο μόνος λόγος που υπάρχει για να οδηγήσει κάποιος ένα όχημα είναι για να πάει το πρωί στη δουλειά του. Παράμετροι όπως η ελευθερία της μετακίνησης και η ψυχαγωγία είναι έξω από κάθε σκέψη τους. Μάλιστα το ιδανικό για αυτούς θα ήταν να μας έβαζαν όλους σε ένα τρένο (όπως οι ναζί τους αιχμάλωτους για το Νταχάου) και να μας πήγαιναν όπου εκείνοι θέλουν, τις ώρες που θέλουν. Ως αποτέλεσμα αυτού είναι να μην μπορούν (δέχονται) να σχεδιάσουν τίποτα που να ανταποκρίνεται σε ΟΛΕΣ τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ανάγκες του κόσμου, οπότε δεν υπάρχει και πρόβλεψη για το πώς θα γίνονται με ασφάλεια όλες οι υπόλοιπες μετακινήσεις, πέραν του καθημερινού πήγαινε-έλα στη δουλειά. Φυσικά, ακόμα και σε αυτό έχουν αποτύχει παταγωδώς, διότι μαζί με την ανικανότητα αντίληψης της πραγματικότητας, έχουν και ΜΗΔΕΝ γνώσεις σε ότι αφορά τα οχήματα. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι επιτροπές και οι οργανισμοί αυτοί, στελεχώνονται από κομματόσκυλα, ευθυνόφοβους δημόσιους υπαλλήλους και φυσικά από ΜΚΟ που ο βασικός στόχος τους είναι να μασάνε κρατικά χρήματα (τους φόρους μας δηλαδή). Η κριτική αυτή για το πλήρως αποτυχημένο έργο τους ΔΕΝ είναι καθόλου σκληρή, διότι οι άνθρωποι αυτοί ευθύνονται ΑΜΕΣΑ για το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων καθημερινά και τα χέρια τους είναι βαμμένα με αίμα από τα νύχια ως τους ώμους.   

Αυτοί είναι οι λόγοι που γίνονται ατυχήματα:

 

Κοινωνική συνείδηση   

Η βασική αιτία των τροχαίων ατυχημάτων οφείλεται στο ποσοστό κοινωνικής συνείδησης των πολιτών κάθε χώρας. Από το πόσο σέβεσαι τη ζωή των συνανθρώπων σου εξαρτώνται άμεσα τα ποσοστά των τροχαίων ατυχημάτων. Χώρες με πολύ υψηλή κοινωνική συνείδηση όπως η Γερμανία και η Ιαπωνία έχουν τα λιγότερα ατυχήματα στους δρόμους, παρά το γεγονός ότι ο μέσος οδηγός κάνει πολλά περισσότερα χιλιόμετρα στους δρόμους από έναν Έλληνα. Όταν σέβεσαι τη ζωή του διπλανού σου δεν οδηγάς πιωμένος, δεν μιλάς στο κινητό, δεν φτιάχνεις επικίνδυνους δρόμους και δεν χρειάζεσαι κανέναν νόμο ή αστυνομικό να σου επιβάλει την κοινή λογική. Όσο πιο παρτάκιας και ατομιστής είναι ένας πολίτης, τόσο αυξάνονται τα ατυχήματα στη χώρα του. Ακούμε και διαβάζουμε διαρκώς για την έλλειψη οδηγικής παιδείας σε αυτή τη χώρα, λες και πρόκειται για κάτι ξεχωριστό από την συνολική έλλειψη παιδείας. Όπως η κυρα-Σούλα πλένει το μπαλκόνι της και δεν την νοιώσει αν περνάει κάποιος από κάτω, έτσι και ο γιος της θα μιλάει στο κινητό, θα παρκάρει σε πεζοδρόμια, θα σφάζει κόκκινα, θα φτιάχνει κακούς δρόμους. Κατά μάνα, κατά κύρη που λέει και η παροιμία. Ο κάθε έλληνας πιστεύει ότι είναι ανώτερος από τους υπόλοιπους και ότι οι δικές του ανάγκες είναι πιο σημαντικές από όλων των υπόλοιπων. Όταν ΑΥΤΟΣ βιάζεται πρέπει να βιάζονται ΟΛΟΙ και όταν ΑΥΤΟΣ γουστάρει να οδηγάει με πέντε στην αριστερή λωρίδα της εθνικής θα πρέπει ΟΛΟΙ να είμαστε πίσω του με το χαμόγελο στα χείλη!

Πρώτα θα δω το μύνημα του γκόμενου και μετά θα κοιτάξω το δρόμο. Άλλωστε με 45km/h πάω... δεν τρέχω-είμαι ασφαλής, το λέει και η τροχαία!

 

Η υπερβολική ταχύτητα δεν σκοτώνει!

Όσο αυξάνεται η ταχύτητα, τόσο πιο μεγάλες είναι οι επιπτώσεις αν συμβεί ένα τροχαίο ατύχημα. Πάνω στη διαστρέβλωση αυτής της πραγματικότητας, οι νομοθέτες, η αστυνομία και φυσικά οι ΜΚΟ έχουν βγάλει… ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ! Με το σύνθημα ότι η υπερβολική ταχύτητα σκοτώνει, έχουν πείσει τον κόσμο ότι αν οδηγάς αργά δεν κινδυνεύεις στους δρόμους και ότι είσαι απόλυτα ασφαλείς. ΨΕΜΑΤΑ. Η πραγματικότητα είναι ότι με ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ταχύτητα κινδυνεύεις και μπορείς να σκοτωθείς. Ένα αυτοκίνητο ζυγίζει από 1500 κιλά έως 2500 κιλά και μια μοτοσυκλέτα ξεκινά από τα 140 κιλά και φτάνει στα 400 κιλά. Όποιος λοιπόν πιστεύει ότι αν πέσει πάνω του 1,5 τόνος σίδερο με 30km/h δεν θα πάθει τίποτα, πολύ ευχαρίστως θα έκανα μια δοκιμή στο κεφάλι του. Το δόγμα ότι η ταχύτητα είναι εκείνο που σκοτώνει τον κόσμο και όχι η ανικανότητα του οδηγού να ελέγξει το όχημα και η αδυναμία του να αναλύσει τις δεδομένες συνθήκες, ευθύνεται 100% για όλα τα θανατηφόρα ατυχήματα με ταχύτητες έως 80km/h, που καθόλου τυχαία είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που γίνονται με ταχύτητες άνω των 130km/h. Πάω αργά, άρα μπορώ να μιλάω στο κινητό. Πάω αργά, άρα μπορώ να χαζεύω. Πάω αργά, άρα δεν χρειάζεται να φοράω ζώνη ή κράνος… Η αλήθεια όμως είναι μία και κάθε φορά που μπαίνεις στο αυτοκίνητο ή καβαλάς τη μοτοσυκλέτα σου θα πρέπει να το έχεις διαρκώς στο μυαλό σου: Από τη στιγμή που αρχίσουν να περιστρέφονται οι τροχοί, το όχημα που οδηγάς μπορεί να σκοτώσει κάποιον άλλον ή εσένα ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ που κινείσαι.    

Πηγαίνοντας τα παιδιά στο σχολείο με 40km/h... δεν τρέχω, είμαι ασφαλής λέμεεεεε!

 

 

Κουτοπόνηροι νομοθέτες και τεμπέληδες αστυνομικοί

 

Οι νόμοι γράφονται και ψηφίζονται από ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, δηλαδή γιατρούς, δικηγόρους, τηλεοπτικούς αστέρες, ποδοσφαιριστές και συγγενικά πρόσωπα πρώην πολιτικών με εξασφαλισμένη την βουλευτική καρέκλα από την ημέρα που γεννήθηκαν. Το κίνητρο τους είναι να τους ψηφίσει ο κόσμος για δύο τετραετίες ώστε να εξασφαλίσουν την βουλευτική σύνταξη για το υπόλοιπο της ζωής τους και να κάνουν ζωάρα μέχρι να πεθάνουν. Έτσι το σκεπτικό των νόμων που φτιάχνουν έχει σκοπό να ικανοποιήσει τον ψηφοφόρο τους. Ο Έλληνας ειδικά λατρεύει τους νόμους που είναι ΠΑΡΑΛΟΓΟΙ σε αυστηρότητα, διότι πιστεύει ότι θα εφαρμοστούν ΜΟΝΟ στους άλλους καθώς ΑΥΤΟΣ είναι τέλειος σε όλα του.  Φυσικά οι παράλογα αυστηροί νόμοι ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ. Ειδικά όταν οι ποινές που προβλέπουν είναι ξεκάθαρα εισπρακτικές (οι πολιτικοί έχουν μόνο το χρήμα στο μυαλό τους), ο δικαστής και ο τροχονόμος έρχεται διαρκώς μπροστά στο δίλλημα να ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ή όχι τη ζωή κάποιου. Έτσι, ξεκινάει η ιστορία με την ΕΠΙΛΕΚΤΗΚΗ και ΤΥΧΑΙΑ εφαρμογή των νόμων που κάνει τους πολίτες να πιστεύουν ότι είναι ΘΕΜΑ ΚΑΚΟΤΥΧΙΑΣ να φας πρόστιμο επειδή μιλάς στο κινητό και ότι μπορείς να κάνεις παζάρια με τον τροχονόμο για το αν μπορεί να σε γράψει για παρκάρισμα, αντί για παραβίαση κόκκινου σηματοδότη!

Άδεια ευθεία με όριο 50km/h. χε, χε, σε μισή ώρα θα έχουμε μαζέψει τις κλήσεις που ζήτησε ο διοικητής...

 

Φυσικά και η τροχαία με τον τρόπο που αστυνομεύει τους δρόμους, μεγεθύνει την αίσθηση στον πολίτη ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η είσπραξη χρημάτων και σε καμία περίπτωση η οδική ασφάλεια. Μια απλή ματιά στις παραβάσεις που βεβαιώνει η τροχαία κάθε χρόνο, αρκεί για να καταβάλουμε ότι δεν τους καίγεται καρφί για τις ζωές μας. Υπερβολική ταχύτητα, αλκοτέστ (τα Σαββατοκύριακα μόνο), κράνος, ζώνες, παρκάρισμα… τέλος! Εκατό χρόνια τώρα αυτές τις παραβάσεις γράφουν και φυσικά τα ατυχήματα ΔΕΝ μειώνονται και ούτε πρόκειται να μειωθούν ποτέ. Ο λόγος που γράφουν ΜΟΝΟ για αυτά είναι γιατί είναι το ευκολότερο που μπορούν να κάνουν και μέσα σε μία ώρα έχουν μαζέψει τον αριθμό προστίμων που τους ζήτησε ο προϊστάμενος τους για να δικαιολογήσουν τα λεφτά τους αυτό το μήνα. Είναι δύσκολο και θέλεις χρόνο να μαζέψεις πρόστιμα και να γράψεις για φθαρμένα-ακατάλληλα ελαστικά, για υπερβολικά αργή οδήγηση στην αριστερή λωρίδα, για καμένα φώτα, για στρώματα και έπιπλα με σπάγκο πάνω σε σχάρες, για μη χρήση φλας, για επικίνδυνη σήμανση έργων από τα συνεργία που υποτίθεται ότι επισκευάζουν τους δρόμους, για σαπουνόνερα στους δρόμους από αποχετεύσεις… Οι δικαιολογία φυσικά είναι ότι Είμαστε λίγοι και κακοπληρωμένοι. Η απάντηση είναι απλή: ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ αν πιστεύεις ότι δεν πληρώνεσαι όσο αξίζεις και τράβα στην οικοδομή να δεις πως βγάζουν οι υπόλοιποι το ψωμί τους.

Σιγά μην σταματήσω στο πορτοκαλί... Full γκάζι θα περάσω τη διασταύρωση.

 

 

Ξέρεις να παρκάρεις; Πέρασες!

Δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου ή μοτοσυκλέτας έχουν ΜΟΝΟ οι Φιλανδοί και οι Γερμανοί, όλοι οι υπόλοιποι έχουμε κρατικά έγραφα που μας επιτρέπουν να οδηγάμε στο δρόμο. Τόσο τα μαθήματα οδήγησης που κάνουμε, όσο και οι εξετάσεις που δίνουμε για να αποκτήσουμε το δίπλωμα, σε καμία περίπτωση δεν συνδυάζονται με την ικανότητά μας να οδηγούμε. Στη χώρα μας αν μπορέσεις να παρκάρεις χωρίς να κοπανήσεις τα αυτοκίνητα γύρο σου, να κάνεις μια βόλτα στα στενά με 30km/h και να κάνεις οπισθοπορεία (παράνομη σύμφωνα με τον ΚΟΚ!!!!!!!), την επόμενη μέρα είσαι στην εθνική με 120km/h και όποιον πάρει ο χάρος… Προσπέρασμα (το 80% των θανατηφόρων ατυχημάτων στην Ελλάδα…) μαθαίνεις μόνος σου. Έλεγχο του οχήματος σε συνθήκες χαμηλής πρόσφυσης, εκτίμηση απόστασης φρεναρίσματος, οδήγηση με ταχύτητες άνω των 50km/h και άλλες τέτοιες “σαχλαμάρες” δεν χρειάζεται να ξέρεις σύμφωνα με τον σοφό(;) νομοθέτη. Άλλωστε αν “δεν τρέχεις” τί έχεις να φοβηθείς βρε; Όταν κάποια στιγμή κατάφεραν κάποιοι να βάλουν στο τραπέζι της συζήτησης το θέμα ικανότητας των Ελλήνων να οδηγούν, οι πολιτικοί-νομοθέτες  βρήκαν αμέσως τη μαγική λύση! Όχι, δεν πρότειναν εξειδικευμένους χώρους εκπαίδευσης, ούτε άλλαξαν το περιεχόμενο των μαθημάτων και των εξετάσεων. Απλώς αύξησαν τα υποχρεωτικά μαθήματα ώστε να βγάζουν περισσότερα λεφτά οι σχολές οδηγών και έτσι να πάρουν τους ψήφους των μελών τους και να έχουν να λένε σε εμάς τους υπόλοιπους ότι έκαναν και έργο από πάνω!       

Ένα από τα ασφαλέστερα αυτοκίνητα του κόσμου σε σύγκουση με 80km/h... βλέπεις να υπάρχει λόγος να φοράς ζώνη με τόσο μικρή ταχύτητα;

 

Όχι μόνο γκρίνιες και ευχές

Λύσεις υπάρχουν και εφαρμόζονται με απόλυτη επιτυχία. Όταν οι νόμοι και τα πρόστιμα εκλογικευτούν για να σταματήσει το παζάρι και η επιλεκτική εφαρμογή τους και όταν η τροχαία αποφασίσει να βεβαιώνει όλες τις παραβάσεις, μόνο τότε θα βγάλουμε την αστυνομία από τη φωτογραφία με τους δολοφόνους του έθνους. Όταν οι πολιτικοί σταματήσουν να σκέφτονται ψηφοθηρικά και οικονομικά, μόνο τότε θα φύγουν και αυτοί από την φωτογραφία. Όταν οι ΜΚΟ αρχίσουν να βάζουν δικηγόρους, ελέγχοντας νομικά τους πολιτικούς, τους εργολάβους και τις δημόσιες υπηρεσίες για την ποιότητα των έργων τους, μόνο τότε θα φύγουν και αυτοί από το κάδρο των δολοφόνων. Επειδή όμως όλα αυτά απαιτούν στοιχειώδη αξιοπρέπεια, σεβασμό στους συνανθρώπους σου και φυσικά εξειδικευμένες γνώσεις για να τα κάνεις πράξη, όλοι αυτοί η κομπογιαννίτες και μαθητευόμενοι μάγοι της οδικής ασφάλειας θα μας τραγουδάνε το Μπαμπά μην τρέχεις! και το Η Παναγιά μαζί σου! με το φρέσκο αίμα κάθε μέρα να στάζει από τα χέρια τους.

Με ενός λεπτού σιγή στη Βουλή και ο Ιαβέρης στα παράθυρα των καναλιών, αρκούν ώστε οι δρόμοι μας να γίνουν ασφαλέστεροι...  

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες