Honda NR750 με 5.300 χιλιόμετρα σε δημοπρασία στην Ιαπωνία!

Εξαιρετικά χαμηλή τιμή εκκίνησης
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

26/8/2020

Κάθε φορά που μία σπάνια κι εξωτική μοτοσυκλέτα βγαίνει σε δημοπρασία αποτελεί είδηση, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για την Honda NR 750! Μία μοτοσυκλέτα – σταθμό στην ιστορία της μηχανοκίνησης που το ΜΟΤΟ είχε την τιμή να την αποκτήσει, μόνο και μόνο για να καταφέρουμε να την οδηγήσουμε! Για να θυμίσουμε επιγραμματικά στους νεότερους αναγνώστες ποια είναι η NR: Μοτοσυκλέτα περιορισμένης παραγωγής, η ακριβότερη της εποχής της, με οβάλ πιστόνια σε έναν τετρακύλινδρο V κινητήρα που είχε όμως 8 μπιέλες και 32 βαλβίδες.

Ήταν η πολιτική έκδοση της αγωνιστικής NR500 με την οποία η Honda ήθελε να επικρατήσει στα MotoGP έναντι των δίχρονων τότε αγωνιστικών. Εξαιτίας της τεχνολογικής της υπεροχής και της προσπάθειας της Honda να επικρατήσει των δίχρονων με οβάλ πιστόνια, αλλά και της περιορισμένης παραγωγής, χτίστηκε ένας μύθος που ακολουθούσε την μοτοσυκλέτα, και αναβάθμισε σε άθλο απλά και μόνο να μπει κανείς στην ουρά των παραγγελιών.

Όμως, όταν πρόκειται για τέτοιες εμπειρίες, το ΜΟΤΟ δεν αφήνει περιθώρια. Η ΠΡΩΤΗ μοτοσυκλέτα που πέρασε στην Ευρώπη, η NR με αριθμό πλαισίου 0044, αγοράστηκε από το περιοδικό για να την οδηγήσει και να την δυναμομετρήσει. Η αγορά ήταν για την NR ο μοναδικός τρόπος να βρεθούμε στη σέλα της! Η δυναμομέτρηση εκείνη ήταν η πρώτη ανεξάρτητη, και η φήμη του περιοδικού μας εκτοξεύεται τότε σε όλη την Ευρώπη. Την αγοράσαμε την δυναμομετρήσαμε, την οδηγήσαμε, κι έπειτα πωλήθηκε καταλήγοντας… στο Hollywood!

Οπότε μία νέα NR σε κατάσταση καινούριας δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη για εμάς καθώς μιλά στο συναίσθημα, ιδιαίτερα όταν η δημοπρασία κινείται σε ιδιαίτερα χαμηλή τιμή για τα δεδομένα αυτής της μοτοσυκλέτας, τουλάχιστον προς το παρόν.

Ιδιοκτήτης της NR που πωλείται τώρα, είναι ένας Καναδός που μένει στο Τόκυο. Εργάζεται σε πολυεθνική με το συμβόλαιό του να λήγει και να ετοιμάζεται να μετακομίσει εκτός Ιαπωνίας. Την πουλά γιατί φεύγει από την χώρα. Στην κατοχή του βρίσκεται μόνο δύο χρόνια και έχει κάνει μονάχα 500 χιλιόμετρα. Όταν την παρέλαβε άλλαξε λάδια σε ένα συνεργείο που είναι ιδιοκτησίας ενός πρώην αρχιμηχανικού μηχανικού της Honda. Με «εργοστασιακή» λοιπόν φροντίδα άλλαξε ελαστικά, σωληνάκια τροφοδοσίας και φρένων, τακάκια και ελαστικά, με τον κινητήρα να δουλεύει σαν καινούριος και να μην έχει ανοιχτεί ποτέ.

Ο ιδιοκτήτης απολάμβανε να την βγάζει βόλτα στους δρόμους του Τόκυο, νιώθοντας πως εκπληρώνει μια υποχρέωση απέναντι στην ιστορικότητα αυτής της μοτοσυκλέτας, αλλά και σε βραδινές συναντήσεις μοτοσυκλετιστών, συγκεντρώνοντας τα βλέμματα. Όλοι στην Ιαπωνία, παλιοί και νέοι, ξέρουν ποια είναι η NR και αν έχουν την ευκαιρία να την ακούσουν να παίρνει μπροστά, θα περιμένουν όση ώρα χρειαστεί. Για αυτό και σε αυτές τις συναντήσεις ο Καναδός ιδιοκτήτης δεν χρειαζόταν να θυμάται ακριβώς δίπλα σε ποια έχει παρκάρει, η μοτοσυκλέτα του ήταν αυτή που είχε πάντα τον περισσότερο κόσμο να την περιστοιχίζει. Σε κατάσταση καινούριας λοιπόν, μονάχα με μία γρατζουνιά στην ζελατίνα, η NR αυτή ετοιμάζεται να αλλάξει χέρια για άλλη μία φορά, από το 1992 που έφυγε από το εργοστάσιο της Honda. Αν πάλι δεν φτάσει το επιθυμητό ποσό, ο Καναδός θα την πάρει μαζί του φεύγοντας από την Ιαπωνία, δεν έχει σκοπό να την δώσει πολύ πιο χαμηλά από αυτό που της αξίζει…

Ετικέτες

Ιταλία: Υποχρεωτικές πινακίδες για ηλεκτρικά πατίνια και χάος από την πρώτη μέρα

Από την Κυριακή 17 Μαΐου ισχύει ο νέος νόμος, φόβος για τσουνάμι ενστάσεων
πατίνι
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

18/5/2026

Η Ιταλία έχει από χτες, Κυριακή 17/5, θέσει σε ισχύ έναν νέο νόμο που προβλέπει πως τα ηλεκτρικά πατίνια θα πρέπει υποχρεωτικά να εκδίδουν πινακίδες κυκλοφορίας, τόσο τα ιδιωτικά, όσο και αυτά που ανήκουν σε εταιρικούς στόλους ως ενοικιαζόμενα.

Οι πινακίδες αυτές είναι πλαστικά αυτοκόλλητα διαστάσεων 5x6 εκατοστά, τα οποία εκδίδονται από δημόσια αρχή μέσω ειδικής ιστοσελίδας με προδιαγραφές που εγγυώνται τη γνησιότητά τους, μη επιτρέποντας την αντιγραφή τους και με κόστος περίπου 35 ευρώ για τον ιδιοκτήτη. Η τοποθέτησή τους πρέπει να γίνεται είτε σε ειδική βάση, όπως στις μοτοσυκλέτες, ή στην κολώνα του τιμονιού αν δεν έχουν άλλη βάση.

Μόνο που η πρεμιέρα του νέου νόμου δεν ήταν τόσο βελούδινη όσο θα ήθελε ο Ιταλός υπουργός Μεταφορών (και πρώην πρωθυπουργός), Matteo Salvini, καθώς αντιμετωπίζει δύο σοβαρότατα προβλήματα.

Το πρώτο αφορά στις καθυστερήσεις έκδοσης των πινακίδων, με τις πρώτες εκτιμήσεις να μιλούν για πάνω από 15.000 οχήματα σε αναμονή για να μπορέσουν να κυκλοφορήσουν. Η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ενοικιαζόμενα, έτσι η απουσία πινακίδων είναι σοβαρότατο πρόβλημα με άμεσες και μετρήσιμες συνέπειες.

Γι’ αυτό μάλιστα η οργάνωση προστασίας καταναλωτών Codacons έχει ζητήσει παράταση ισχύος του μέτρου από την κυβέρνηση, χωρίς ωστόσο να εισακουστεί. Στο μεταξύ η αστυνομία της πόλης Bari διαφημίζει τους αυστηρούς ελέγχους που έχει ξεκινήσει από τις πρώτες ώρες της Κυριακής, πιάνοντας μόνο την πρώτη μέρα 10 πατίνια χωρίς πινακίδες, με πρόστιμα που φτάνουν ως τα 400 ευρώ.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι η κλοπή των πινακίδων. Από την πρώτη μέρα ένας μεγάλος αριθμός πατινιών που κυκλοφόρησαν κανονικά με τις πινακίδες τους βρέθηκαν άνευ, καθώς κάποιοι έσπευσαν να τις ξεκολλήσουν, κάτι που όπως φαίνεται δεν είναι και πολύ δύσκολο, ειδικά όταν μιλάμε για στόλους ενοικιαζόμενων που παρκάρουν στον δρόμο όλη μέρα.

Και εδώ αναδεικνύεται ένα τρίτο ζήτημα, καθώς οι πινακίδες δεν συνδέονται με συγκεκριμένο πατίνι, αλλά με το ΑΦΜ του ιδιοκτήτη – λογικότατα, αφού θα χρειαζόταν αριθμός πλαισίου και κινητήρα για να ταυτοποιηθεί το όχημα. Εύκολα κάποιος μπορεί χρησιμοποιεί την ίδια πινακίδα για διάφορα πατίνια, όσο εύκολα μπορεί να βγάλει την αυτοκόλλητη πινακίδα και είτε να ισχυριστεί πως του την έκλεψαν, ή να κλέψει μια ξένη για το δικό του.

Τα παραπάνω αρχίζουν λοιπόν να αγχώνουν τις ιταλικές αρχές, με κάποιες φωνές, όπως η Codacons, να προβλέπουν τσουνάμι ενστάσεων κατά προστίμων με εύλογες δικαιολογίες, όπως υπάρχει και κίνδυνος για σωρεία μηνύσεων από εταιρείες ενοικίασης για απώλεια εισοδήματος. Γεγονός που κάνει την όλη υπόθεση να θυμίζει πολύ την τυπική ελληνική πραγματικότητα: μέτρα στο πόδι, με τη δημόσια εικόνα της κυβέρνησης να λειτουργεί τόσο ως αφορμή, όσο και ως τελικός στόχος των μέτρων.