Honda -Στο φεστιβάλ Wheels and Waves 2023 με 7 custom mini bikes

Επτά μοναδικές δημιουργίες με βάση τα Honda Dax, MSX125 και Monkey
Honda Wheels & Waves 2023
Από το

motomag

21/6/2023

H Honda αποφάσισε πως το 2023 ήρθε η ώρα να αναδείξει τα mini bikes της στο hipster φεστιβάλ surf και custom δικύκλων Wheels and Waves, για τον λόγο αυτό ανέθεσε σε επτά νέους καλλιτέχνες από επτά διαφορετικές χώρες να δημιουργήσουν επτά custom μοτοσυκλέτες με βάση τα μοντέλα Dax, MSX125 και Monkey.

Το 2022 νικήτρια στην ηλεκτρονική ψηφοφορία στο hondacustoms.com ήταν η Maanboard δημιουργία του customizer Motocicli Audaci από τη Σαρδηνία. Η βάση της δημιουργίας ήταν μία Honda Rebel. Φέτος η καλλιτεχνική μόδα προστάζει δημιουργίες βασισμένες στα mini bikes. Για τον λόγο αυτό από την Τετάρτη 21 έως την Κυριακή 25 Ιουνίου στο φεστιβάλ Wheels & Waves στη γαλλική κοινότητα Biarritz θα εκτεθούν δύο Dax, δύο MSX125 Grom και τρία Monkey της Ιαπωνικής εταιρείας τα οποία όμως κουβαλούν την δική τους καλλιτεχνική ιστορία.

Οι επτά δημιουργίες που θα εκτεθούν στην εκδήλωση Wheels and Waves 2023 είναι έργα των καλλιτεχνών: Matt B, Guy Willison -Βρετανία-, Coco Dávez -Ισπανία-, BOICUT -Αυστρία-, Tamara Alves -Πορτογαλία-, GREMS -Γαλλία-, Franceso Marchesani -Ιταλία-, Lanaarts23 -Γερμανία. Ας δούμε όμως τι ξεχωριστό έχουν αυτά τα επτά custom μοντέλα.

Honda MSX 125 "Hold On!" - Βρετανία

Hold On

Οι Βρετανοί Matt B και Guy Willison παρουσιάζουν μια ακραία δημιουργία ενός Honda MSX 125. Ο Matt B γνωστός σχεδιαστής αθλητικών παπουτσιών και ο Willison γνωστός για τις custom δημιουργίες του δημιουργούν ένα dragster τερατάκι, τοποθετώντας μακρύ ψαλίδι και εφοδιάζοντας τον μονοκύλινδρο κινητήρα των 125 κυβικών με turbo της εταιρείας Garret αλλά και νίτρο, ονομάζοντας το... "Hold On" ήτοι "κρατήσου"!

Honda Dax 125 "Driving me mad" - Ισπανία

Drive me Mad

Μια μετατροπή του Dax 125 βρίσκει το δρόμο για το Biarritz από το ισπανικό γκαράζ UFO. Μια παλέτα χρωμάτων κάνει την εν λόγω δημιουργία ξεχωριστή ενώ τα τρακτερωτά ελαστικά δίνουν μια ξεχωριστή διάσταση -και το κάνουν να θυμίζει... Suzuki RV. Το σχέδιο ανήκει στην Coco Dávez κατά κόσμο Valeria Palmeiro, η οποία ήταν καλλιτεχνική διευθύντρια στις εταιρείες Chanel, Netflix, Prada και Dior.

Honda Monkey 125 "Monkey X Business" - Αυστρία

Monkey X Business

Ο Boicut από τη Βιέννη μετατρέπει μαζί με την Titan Motorcycles το Honda Monkey σε chopper έκδοση. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή εκδοχή ενός chopper της δεκαετίας του '70, με extreme γωνία κάστερ στο πιρούνι, μίνι-ape μπάρες, επιχρωμιωμένη χειρολαβή και ανεβασμένη εξάτμιση με καπάκι τύπου fishtail. Η δουλειά του εμπνέεται από τη λαϊκή κουλτούρα, το skateboarding, την ομορφιά των καθημερινών αντικειμένων και το αστικό περιβάλλον.

Honda Dax 125 "Furiosa" – Πορτογαλία

Furiosa

Στυλ εμπνευσμένο από τις ταινίες Mad Max και Tank Girl, για το Honda Dax 125. H Tamara Alves και το Art On Wheels Garage, δημιουργούν ένα Dax με μπόλικη fake σκουριά που θυμίζει όχημα δυστοπικής ταινίας, με "σκουριασμένες" σίτες παντού, ελαστικά με τακούνια και έναν λύκο ζωγραφισμένο πάνω στο όχημα.

Honda Monkey 125 "Tokyo" - Γαλλία

Tokyo

Πανδαισία χρωμάτων για το Honda Monkey του Γάλλου καλλιτέχνη Grems και του κατασκευαστή George Woodman. Pop-art εικαστικά ζωηρά χρώματα σε κάθε διαθέσιμο τετραγωνικό εκατοστό της μικρής μοτοσυκλέτας.

Honda MSX "Let's Grom" - Ιταλία

Let's Grom

Μαζί με τον πρώην οδηγό του γερμανικού πρωταθλήματος ταχύτητας -IDM- Alex Polita, ο Ιταλός καλλιτέχνης γκραφίτι Franceso Marchesani παρουσιάζει ένα ξεχωριστό MSX 125. Διεθνώς, αυτό το μοντέλο είναι περισσότερο γνωστό ως Grom εξού η ονομασία Let's Grom, φράση την οποία διαβάζουμε πάνω του με στιλ που παραπέμπει σε γκράφιτι. Μικροσκοπικά LED φλας, προστατευτικές χούφτες καθώς και απουσία καθρεφτών συμπληρώνουν την ιταλική δημιουργία.

Honda Monkey "Manjushage" - Γερμανία

Manjusha

Το συγκεκριμένο Café Racer το οποίο έρχεται από τη Γερμανία βασίζεται στο Honda Monkey 125. Σχεδιασμένο από την Lanaarts23, από τα χέρια του μηχανικού της Honda Maximilian Zech. Η εξάτμιση της Yoshimura, τα aftermarket πίσω αμορτισέρ, η μοναδική σέλα και το ιδιαίτερο ρεζερβουάρ δίνουν μια ξεχωριστή νότα σε αυτό το custom μοντέλο. Το χαρακτηριστικό της εν λόγω δημιουργίας είναι το λευκό χρώμα με μοτίβα ιαπωνικών κρίνων -Manjushage- τα οποία ήταν η πηγή έμπνευσης για την Γερμανίδα καλλιτέχνιδα.

Τις επτά αυτές ξεχωριστές δημιουργίες θα μπορούν να ψηφίσουν οι φίλοι της τέχνης και της μοτοσυκλέτας στον ηλεκτρονικό ιστότοπο: hondacustoms.com ώστε να αναδειχθεί ο μεγάλος φετινός νικητής.

SK Motorium

Ετικέτες

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»