Η Indian Motorcycles επιτίθεται!

Νέα μοντέλα για το 2019!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

17/9/2018

Μετά την επιτυχία που είχε σημειώσει τα τελευταία χρόνια στους αγώνες Flat track, η αμερικάνικη κατασκευάστρια αποφάσισε να ακούσει τις δεήσεις του κοινού της και να κατασκευάσει μια flat track μοτοσυκλέτα παραγωγής. Το πρωτότυπο το είχαμε συναντήσει πρώτη φορά όταν έκανε το ντεμπούτο του στην EICMA το 2017.

Όσον αφορά τις πατέντες για τη κατασκευή του, είχαν κατατεθεί το Μάρτιο του 2018, αλλά η έκδοσή τους έγινε πριν από λίγες μέρες. Τα σχέδια αφορούσαν το μοντέλο με ονομασία FTR 1200 και πρόκειται για μια μοτοσυκλέτα που θα είναι εφοδιασμένη με τον υγρόψυκτο τετράχρονο κινητήρα 1200 κυβικών σε διάταξη V. Συγκεκριμένα όπως γίνεται αντιληπτό από τα έγγραφα, η εταιρεία σκοπεύει να χρησιμοποιήσει το πλαίσιο και τον κινητήρα των 1200 κυβικών ως κοινή πλατφόρμα.

Ακολουθεί λοιπόν την πεπατημένη οδό για τη μείωση του κόστους παραγωγής, ενώ παράλληλα διευρύνει περισσότερο την γκάμα της. Έτσι, το FTR θα κυκλοφορήσει σε τρείς εκδόσεις, μια cruiser, μια sport και μια standard έκδοση ούτως ώστε να απευθύνεται σε μεγαλύτερο αγοραστικό κοινό. Αναλυτικότερα, από τα σχέδια της πατέντας παρατηρείται πως το μοντέλο θα είναι εφοδιασμένο με ένα ψευδορεζερβουάρ μπροστά από τον αναβάτη, ενώ το κυρίως ρεζερβουάρ θα βρίσκεται κάτω από τη σέλα, συγκρεντρώνοντας το βάρος της μοτοσυκλέτας στο κέντρο της.

Ο εφοδιασμός θα γίνεται κανονικά από την τάπα που είναι μετατοπισμένη από τη κλασσική της θέση, όντας λίγο πιο κοντά στον αναβάτη. Ακόμη το φίλτρο αέρα, όπως φαίνεται από τη σχεδίαση του, είναι τοποθετημένο πίσω από το λαιμό του πλαισίου και έχει δύο εισαγωγές, που παραπέμπουν σε ram-air. Τα κάρτερ του κινητήρα είναι τοποθετημένα παράλληλα με το έδαφος που σημαίνει πως ο πίσω κύλινδρος βρίσκεται κάτω από τη σέλα του αναβάτη, προσφέροντας πιθανότατα μια λίγο πιο πισώβαρη κατανομή. Στο τομέα τον αναρτήσεων και των φρένων, μπροστά έχουμε ένα ανεστραμμένο πιρούνι και δύο δισκόφρενα, ενώ πίσω το αμορτισέρ δεν έχει μοχλικό και είναι τοποθετημένο παράκεντρα προς τα δεξιά και στα φρένα έχουμε ένα δισκόφρενο με δαγκάνα ενός εμβόλου.

Όσον αφορά το πλαίσιο, θα είναι υβριδικού τύπου συνδυάζοντας ατσάλινους σωλήνες με χυτές πλάκες αλουμινίου που πάνω τους θα εδράζεται ο άξονας του ψαλιδιού. Τέλος, το ψαλίδι απ' τη πλευρά του είναι και αυτό σωληνωτό και πάνω του εδράζεται το αμορτισέρ. Η εταιρεία αναφέρει πως τα σχέδια του μοντέλου μπορεί να τροποποιηθούν ανάλογα με την πλατφόρμας που θα ακολουθήσουν. Συγκεκριμένα αναφέρει πως οι εκδόσεις sport και standard θα έχουν μεγαλύτερο φιλτροκούτι ώστε να επιτυγχάνονται οι καλύτερες επιδόσεις συγκριτικά με το cruiser, το οποίο θα είναι προσανατολισμένο περισσότερο στα χαλαρά ταξίδια. Όπως και να ‘χει, με αυτή τη κίνηση η Indian ακολουθεί κατά ένα τρόπο τα βήματα της Harley, παραδίδοντας στο κόσμο της μοτοσυκλέτας μια σειρά από νέα μοντέλα πιο προσιτά στο ευρωπαϊκό κοινό. Περισσότερες επίσημες πληροφορίες από την εταιρεία για την εμφάνιση του μοντέλου δεν υπάρχουν και το πιθανότερο όμως είναι να το δούμε σε κάποιο από τα διεθνή σαλόνια τους επόμενους μήνες.

H πολυτιμότερη MV Agusta όλων των εποχών - Έπιασε 5πλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις σε δημοπρασία

Με πρώην ιδιοκτήτη τον John Surtees! - Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1965 - Την οδήγησαν Hailwood - Agostini
MV Agusta Bonhams 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

28/4/2026

Η κορυφαία των MotoGP της εποχής της έπιασε ένα ποσό που έκανε τους ειδικούς εκτιμητές να μοιάζουν με ερασιτέχνες στον τελευταίο χτύπο του σφυριού στη δημοπρασία που διοργάνωσε ο οίκος Bohnams.

Σπάνια βλέπει κανείς εργοστασιακή αγωνιστική MV Agusta να προσφέρεται σε δημοπρασία, αφού όσες έχουν απομείνει είτε βρίσκονται σε κάποιο μουσείο, είτε σε κάποια ιδιωτική συλλογή. Η προσφορά είναι εξαιρετικά σπάνια λοιπόν και η ζήτηση τεράστια, όμως ακόμη και αυτό δεν προϊδέασε κανένα για το ποσό που χρειάστηκε τελικά να δοθεί για να αλλάξει χέρια η 500άρα αγωνιστική Agusta του 1965, για την οποία σας μιλήσαμε πριν από δύο περίπου μήνες.

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα με την οποία ο Mike Hailwood κέρδισε το τελευταίο από τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα για την Agusta στην κορυφαία κατηγορία πριν αποχωρήσει για τη Honda, αφήνοντας το No.1 στους αναβάτες των Ιταλών στον ομόσταυλό του και ανερχόμενο τότε GIacomo Agostini, τον οποίο και άφησε εκείνη τη χρονιά στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Η γνήσια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα αγοράστηκε από τον John Surtees τη 10ετία του 1980 όταν πωλήθηκαν τα υπάρχοντα του αγωνιστικού τμήματος της MV Agusta και ο μέχρι πρότινος ιδιοκτήτης της την έκανε δικιά του το 2005 απευθείας από τον Βρετανό θρύλο.

Τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας που κατάφερε να αποσπάσει το ποσό του 1.115.594 ευρώ, το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για MV Agusta, έχουν άγνωστο αγωνιστικό ιστορικό, ενώ πιστεύεται ότι με αυτή αγωνίστηκε το 1965 τόσο ο Ago όσο και ο Hailwood και ως σύνολο είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές που χρησιμοποιούσε η εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta στα μέσα της δεκαετίας του 1960. 

Αν και είχε αποχωρήσει τέσσερα χρόνια πριν από την ομάδα, ο Surtees την αγόρασε γιατί, όπως έγραψε και σε σχετική επιστολή του προς τον άνθρωπο που την αγόρασε από αυτόν, πρόκειται για "...μια εξέλιξη του ίδιου τύπου μηχανής που οδηγούσα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1960". Η συγκεκριμένη μάλιστα ήταν και η μοναδική που κράτησε το εργοστάσιο ως ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα από τις 4κύλινδρες εκείνης της εποχής και έπειτα πούλησε, εκτός από εκείνες που κατέληξαν στο μουσείο της MV Agusta, το οποίο και πιστοποίησε τη γνησιότητά της.

MV Agusta Bonhams 2026

Η μοτοσυκλέτα πέρασε από σχολαστική ανακατασκευή διατηρώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των γνήσιων εξαρτημάτων της, εκτός από το κάλυμμα της σέλας που αντικαταστάθηκε και τα δύο αμορτισέρ που είναι αντιγραφές των αυθεντικών. Ξεχωρίζει επίσης από το τετραγωνικής διατομής ψαλίδι, το οποίο ήταν μία από τις τελευταίες αναβαθμίσεις που έκανε η MV Agusta σε αυτή τη μηχανή -το προηγούμενο ήταν οβάλ.

Στην επιστολή ο Surtees αναφέρει επίσης πως όλες οι λεπτομέρειες, όπως οι πλήμνες, οι ακτίνες, οι ζάντες, μαζί με την υπόλοιπη μοτοσυκλέτα, είναι όλα πρωτότυπα.

Ο μοναδικός στην ιστορία Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP που έχει καταφέρει να κερδίσει και τον αντίστοιχο τίτλο στη Formula 1 χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα σε επιδείξεις σε όλη την Ευρώπη και στη Νέα Ζηλανδία και την οδήγησε τελευταία φορά στη συνάντηση Spa Francorchamps Revival το 2006. Δεν θα πρέπει επίσης να συγχέεται με τις ρέπλικες που έφτιαξε ο Surtees έπειτα και από τη σχετική άδεια που του παραχώρησε η MV Agusta. Η μοτοσυκλέτα είναι λειτουργική, αλλά θα χρειαστεί εκ νέου συντήρηση για να οδηγηθεί καθώς έμεινε ανενεργή για μεγάλη χρονική περίοδο. 

Σε κάθε περίπτωση το ποσό που έπιασε στη δημοπρασία η 4κύλινδρη MV Agusta δικαιώνει το προσωνύμιό "Ferrari των μοτοσυκλετών" που έχει κερδίσει από το κοινό, όχι μόνο για τα 37 Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Το κοινό πάθος που είχαν οι Domenico Agusta και Enzo Ferrari για τους αγώνες αλλά και το γεγονός ότι κατασκεύαζαν μοντέλα για τον δρόμο ώστε να τα πουλήσουν για να χρηματοδοτήσουν τα αγωνιστικά τους όνειρα ήταν ίσως το κύριο από τα συστατικά που συντέλεσαν στο χτίσιμο του μύθου της MV Agusta και την έφεραν στη συνείδηση του κοινού στο ίδιο επίπεδο με τη συμπατριώτισσά της Ferrari, για τα αγωνιστικά της οποίας ξοδεύονται αστρονομικά ποσά στις δημοπρασίες.