Η παράξενη ιστορία μιας πορτοκαλί Honda CB 750

Την αποκαλούν “The Orange Bike” και έγινε διάσημη κατά λάθος!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

29/5/2020

Είναι βέβαιο πως κάθε Honda CB 750 έχει πλέον μια ενδιαφέρουσα ιστορία να μας διηγηθεί, όπως άλλωστε κάθε μοτοσυκλέτα που έχει επιβιώσει μετά από 30, 40, 50 ή και περισσότερα χρόνια. Όμως η πορτοκαλί CB 750 που βλέπετε σε αυτές τις φωτογραφίες έγινε διάσημη… κατά λάθος. Το λάθος αυτό έγινε το 1978 από τη μεταφορική εταιρεία που είχε αναλάβει να παραδώσει έναν μεταχειρισμένο κινητήρα από CB 750 K2 (1971) στο συνεργείο και ταυτόχρονα αγωνιστική ομάδα του Rev Jim στην Φλόριντα των ΗΠΑ.

Για άγνωστους λόγους, ο κινητήρας αυτός έφτασε τελικά στον προορισμό του δύο ολόκληρα χρόνια μετά! Όταν τον παρέλαβε τελικά ο Rev Jim κάποια στιγμή μέσα στο 1980, η αγωνιστική του ομάδα χρησιμοποιούσε κινητήρες της Harley Davidson για να συμμετέχει σε αγώνες dragster και να διεκδικεί ρεκόρ υψηλής ταχύτητας στο Bonneville. Έτσι μη έχοντας τι να κάνει πια τον κινητήρα, τον αποθήκευσε σε μια γωνία του μαγαζιού του μέσα στο κουτί του.

Τα χρόνια πέρναγαν και ο τετρακύλινδρος κινητήρας είχε ξεχαστεί απ’ όλους, μέχρι να έρθει το σωτήριο έτος 2010, όπου οι συντελεστές της εκπομπής Café Racer TV του Discovery Channel επισκέφτηκαν την επιχείρηση του Rev Jim και κουβέντα στην κουβέντα του πρότειναν να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή μια μοτοσυκλέτας με αυτόν τον κινητήρα και να προβάλουν την ιστορία στην εκπομπή τους. Έτσι ο Rev Jim και ο γιος του άρχισαν να ψάχνουν για ένα πλαίσιο Honda CB 750 στις μάντρες “ανακύκλωσης” της Φλόριντα, που να έχει όμως χαρτιά. Βρήκαν ένα σάπιο και κράτησαν τον αριθμό πλαισίου και όσα κομμάτια δεν ήταν για πέταμα.

Μετά από αρκετό κόψιμο και ράψιμο, έφτιαξαν ένα πλαίσιο και ένα υποπλαίσιο, με ψαλίδι από Kawasaki KZ600 του 2002, που μπορούσε να βγάλει νόμιμα πινακίδα κυκλοφορίας. Ούτε όμως ο κινητήρας έμεινε νορμάλ. Η RC (Russ Collins) Engineering ανέβασε τον κυβισμό στα 836cc και η εταιρεία Cobra έφτιαξε έναν νέο “άγριο” εκκεντροφόρο. Η τροφοδοσία γίνεται με μια τετράδα καρμπιρατέρ Keihin CR και η καλωδίωση είναι όλη καινούρια. Όμως η ενδιαφέρουσα ιστορία της πορτοκαλί μοτοσυκλέτας δεν σταματά εδώ. Ίσα-ίσα που τότε ξεκίνησε η αγωνιστική της καριέρα! Η αγωνιστική της καριέρα  ξεκίνησε από τον αγώνα dragster του Valdosta Drags, στα χέρια του 11 φορές πρωταθλητή Ricky Gadson. Ακολούθησε η συμμετοχή της στο Bonneville όπου έκανε επίσημο ρεκόρ ταχύτητας στην κατηγορία 1000MCF της ΑΜΑ (American Motorcycle Association). Επίσης έχει κερδίσει δύο φορές το έπαθλο για την καλύτερη café racer στο διαγωνισμό RATSHOLE Bike Show, μία στην Daytona και μία στο Leesburg.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.