Μετατροπή του αέρα σε καύσιμο!

Ένα βήμα πιο κοντά στην ριζοσπαστική λύση
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

20/5/2020

Η μετατροπή του αέρα που μας περιβάλλει σε ένα αποτελεσματικό καύσιμο, είναι ένα ζήτημα που απασχολεί την επιστημονική κοινότητα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η πρώτη εφαρμογή της τεχνολογίας έγινε την δεκαετία του '50, αλλά το απαγορευτικά υψηλό κόστος της διαδικασίας που απαιτούνταν, μοιραία έκανε τα σχέδια για ευρεία διάδοση της τεχνολογίας, ένα άπιαστο όνειρο.

Τουλάχιστον έτσι ήταν μέχρι την στιγμή που η ομάδα της Carbon Engineering εξέλιξε ένα σύστημα, το οποίο ονομάζεται "Direct Air Capture" και το όραμα για μετατροπή του ατμοσφαιρικού αέρα καύσιμο, ήρθε αν βήμα πιο κοντά.

Ας δούμε όμως πώς δουλεύει το συγκεκριμένο σύστημα. Η διαδικασία αναφέρεται ως "air to fuel" (αέρας σε καύσιμο δηλαδή, με συντομογραφία το "Α2F") και αποτελείται από τρία βασικά στάδια. Αρχικά, το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) από τον αέρα που υπάρχει στο περιβάλλον, συλλέγεται από έναν συνδυασμό ανεμιστήρων και κυψελοειδών κατασκευών που εγκλωβίζουν τα μόρια –κάτι σαν την κατασκευή περίπου των καταλυτών. Στη συνέχεια, χρησιμοποιείται η ηλεκτρόλυση για τον διαχωρισμό υδρογόνου και οξυγόνου από το νερό, και στο τελικό στάδιο το διοξείδιο του άνθρακα αναμιγνύεται με το υδρογόνο με το μείγμα να συνθέτει μια μορφή καυσίμου.

Σύμφωνα με τον CEO της Carbon Engineering, Steve Oldham, το καύσιμο που παράγεται μέσω αυτής της μεθόδου είναι ανώτερης ποιότητας από τα αντίστοιχα που προκύπτουν από την κατεργασία του πετρελαίου. Μάλιστα, επεκτείνει το σκεπτικό του λέγοντας ότι όχι μόνο έχουν πιο "καθαρή" καύση (άρα μολύνουν λιγότερο, από τι στιγμή που δεν περιέχουν και ίχνη θείου), αλλά κάνουν τους κινητήρες πιο αποδοτικούς με περισσότερη δύναμη σε σχέση με τα συμβατικά καύσιμα.

Ένας αποτρεπτικός παράγοντας του συστήματος όμως, είναι το ποσοστό της ενέργειας που απαιτείται για την δημιουργία τέτοιων καυσίμων, καθώς η παραγωγή του υδρογόνου μέσω της ηλεκτρόλυσης των μορίων του νερού είναι πολύπλοκη και χρησιμοποιεί πολλή ηλεκτρική ενέργεια. Πάντως ένα από τα οφέλη του είναι ότι θα μπορεί κάποιος να καίει συμβατικά καύσιμα και απλώς στη συνέχεια να… ανακυκλώνει τα καυσαέρια, αν και κάτι τέτοιο μάλλον ξεφεύγει από την θεωρία της λιγότερης ρύπανσης και της απεξάρτησης από το πετρέλαιο…

Michelin: Εξαγόρασε την αμερικάνικη Flexitallic, εταιρεία κατασκευής φλαντζών 

Οι Γάλλοι επεκτείνονται σε νέες αγορές με μπαράζ εξαγορών αμερικάνικων και ευρωπαϊκών εταιρειών
Michelin - Εξαγοράζει την αμερικάνικη Flexitallic
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

4/2/2026

Την εξαγορά της αμερικάνικης Flexitallic, εταιρείας με ηγετική θέση στην κατασκευή φλαντζών για βιομηχανική χρήση, ανακοίνωσε η Michelin που επεκείνεται και σε νέους τομείς της αγοράς.

Η Michelin έχει αναπτύξει ήδη ισχυρή παρουσία στο συγκεκριμένο κομμάτι της αγοράς και με την απόκτηση της Flexitallic θέλει να εξασφαλίσει μια ηγετική θέση. Η Flexitallic είναι ιστορική εταιρεία κατασκευής φλαντζών, ιδρύθηκε το 1912, έχει έδρα το Texas και είναι υπεύθυνη για την εφεύρεση της σπειροειδούς φλάντζας.

Με ετήσιες πωλήσεις της τάξης των 186 εκατ. ευρώ, η Flexitallic κατασκευάζει φλάντζες και τσιμούχες από σύνθετα υλικά για βιομηχανική χρήση με εξαιρετικά ευρύ πεδίο αναφορικά με τις βιομηχανικές εφαρμογές, αφού οι φλάντζες της κατασκευάζονται για να αντέχουν εξαιρετικά χαμηλές αλλά και εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες (από -150 βαθμούς Κελσίου έως και πάνω από 1.000), όπως και σε πολύ υψηλή πίεση, πάνω και κάτω από τη θάλασσα και στο διάστημα, ενώ έχει και εφαρμογές για σφράγιση και ασφαλή μεταφορά χημικών. 

Τα προϊόντα της Flexitallic χρησιμοποιούνται, μεταξύ άλλων, στον χώρο της αποθήκευσης και παραγωγής ενέργειας (υδρογόνο, ηλιακή ενέργεια, πετρέλαιο) στις κυψέλες καυσίμου, στην παραγωγή πυρηνικής ενέργειας, στη φαρμακοβιομηχανία και στη βιομηχανία φαγητού.

Η ολοκλήρωση της εξαγοράς, που είναι σύμφωνη με τη στρατηγική "Michelin in Motion 2030" της εταιρείας και έχει να κάνει με την είσοδό της σε νέες αγορές, αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός του πρώτου μισού του 2026 σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση. 

Η Flexitallic θα υπάγεται στο τμήμα προηγμένων σύνθετων υλικών του ομίλου της Michelin, όπως και η εταιρεία κατασκευής υδραυλικών σφραγίδων Hallite Seals (την αγόρασε η Michelin το 2018), η οποία εξαγόρασε πρόσφατα την ιταλική Aston Seals που εξειδικεύεται επίσης στις σφραγίδες για υδραυλικές εφαρμογές.

Η εταιρεία ανακοίνωσε πρόσφατα και την εξαγορά των Cooley Group και Tex Tech, με μετρητά παρακαλώ χωρίς να ανακοινώνεται το ποσό, με την εξαγορά να ολοκληρώνεται επίσης εντός του πρώτου μισού του 2026. Οι Cooley Group και Tex Tech είναι δύο εταιρείες που εξειδικεύονται στις επιστρώσεις υφασμάτων και την κατασκευή τεχνικών υφασμάτων. Και αυτές οι δύο είναι αμερικάνικες, έχουν ιστορία που ξεπερνά τον έναν αιώνα και θεωρούνται επίσης κορυφαίες στους τομείς τους, ενώ η εξαγορά τους αποτελεί επίσης μέρος της στρατηγικής "Michelin in Motion 2030". Γενικά φαίνεται ότι η Michelin θέλει να επεκταθεί και να αξιοποιήσει τη γνώση που κατέχει στα σύνθετα και πολυμερή υλικά από τα ελαστικά και σε άλλους τομείς επιλέγοντας όμως να εξαγοράσει ήδη καθιερωμένες εταιρείες και όχι να ξεκινήσει με κάποια δική της εταιρεία.