Μετατροπή του αέρα σε καύσιμο!

Ένα βήμα πιο κοντά στην ριζοσπαστική λύση
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

20/5/2020

Η μετατροπή του αέρα που μας περιβάλλει σε ένα αποτελεσματικό καύσιμο, είναι ένα ζήτημα που απασχολεί την επιστημονική κοινότητα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η πρώτη εφαρμογή της τεχνολογίας έγινε την δεκαετία του '50, αλλά το απαγορευτικά υψηλό κόστος της διαδικασίας που απαιτούνταν, μοιραία έκανε τα σχέδια για ευρεία διάδοση της τεχνολογίας, ένα άπιαστο όνειρο.

Τουλάχιστον έτσι ήταν μέχρι την στιγμή που η ομάδα της Carbon Engineering εξέλιξε ένα σύστημα, το οποίο ονομάζεται "Direct Air Capture" και το όραμα για μετατροπή του ατμοσφαιρικού αέρα καύσιμο, ήρθε αν βήμα πιο κοντά.

Ας δούμε όμως πώς δουλεύει το συγκεκριμένο σύστημα. Η διαδικασία αναφέρεται ως "air to fuel" (αέρας σε καύσιμο δηλαδή, με συντομογραφία το "Α2F") και αποτελείται από τρία βασικά στάδια. Αρχικά, το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) από τον αέρα που υπάρχει στο περιβάλλον, συλλέγεται από έναν συνδυασμό ανεμιστήρων και κυψελοειδών κατασκευών που εγκλωβίζουν τα μόρια –κάτι σαν την κατασκευή περίπου των καταλυτών. Στη συνέχεια, χρησιμοποιείται η ηλεκτρόλυση για τον διαχωρισμό υδρογόνου και οξυγόνου από το νερό, και στο τελικό στάδιο το διοξείδιο του άνθρακα αναμιγνύεται με το υδρογόνο με το μείγμα να συνθέτει μια μορφή καυσίμου.

Σύμφωνα με τον CEO της Carbon Engineering, Steve Oldham, το καύσιμο που παράγεται μέσω αυτής της μεθόδου είναι ανώτερης ποιότητας από τα αντίστοιχα που προκύπτουν από την κατεργασία του πετρελαίου. Μάλιστα, επεκτείνει το σκεπτικό του λέγοντας ότι όχι μόνο έχουν πιο "καθαρή" καύση (άρα μολύνουν λιγότερο, από τι στιγμή που δεν περιέχουν και ίχνη θείου), αλλά κάνουν τους κινητήρες πιο αποδοτικούς με περισσότερη δύναμη σε σχέση με τα συμβατικά καύσιμα.

Ένας αποτρεπτικός παράγοντας του συστήματος όμως, είναι το ποσοστό της ενέργειας που απαιτείται για την δημιουργία τέτοιων καυσίμων, καθώς η παραγωγή του υδρογόνου μέσω της ηλεκτρόλυσης των μορίων του νερού είναι πολύπλοκη και χρησιμοποιεί πολλή ηλεκτρική ενέργεια. Πάντως ένα από τα οφέλη του είναι ότι θα μπορεί κάποιος να καίει συμβατικά καύσιμα και απλώς στη συνέχεια να… ανακυκλώνει τα καυσαέρια, αν και κάτι τέτοιο μάλλον ξεφεύγει από την θεωρία της λιγότερης ρύπανσης και της απεξάρτησης από το πετρέλαιο…

POC Barocon Carbon: Κράνος ποδηλάτου που υπερκαλύπτει προδιαγραφές μοτοσυκλέτας!

Ο κατασκευαστής του πάντως προτείνει μόνο ποδηλατική χρήση
POC Barocon Carbon
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

30/7/2026

Η σουηδική εταιρεία POC ειδικεύεται σε κράνη για ποδηλασία και σκι και το νέο της μοντέλο ονομάζεται Barocon Carbon, ένα full-face κράνος για Downhill που κατασκευάζεται με ανθρακονημάτινο κέλυφος.

Ζυγίζοντας μόλις 1040 γραμμάρια, το Barocon Carbon έχει ήδη τεθεί στην υπηρεσία της ομάδας Norco adidas Race Division και χρησιμοποιείται φέτος στο πρωτάθλημα UCI Downhill World Series, μα το ενδιαφέρον για μας έγκειται στα τεχνικά του χαρακτηριστικά.

Εκεί λοιπόν η POC αποκαλύπτει πως το κράνος είναι πιστοποιημένο για όλες τις ποδηλατικές προδιαγραφές (EN 1078 / CPSC 1203 / AS/NZS 2063) και επιπλέον ικανοποιεί και τις DOT (FMVSS 218) που διέπουν τα μοτοσυκλετιστικά κράνη! Επιπλέον, οι Σουηδοί ισχυρίζονται πως η σχεδίαση και κατασκευή του έχει λάβει υπόψη και τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές ECE R22.06, αν και δεν έχει εκδώσει σχετική πιστοποίηση, σε αντίθεση με τις αμερικανικές DOT που εντάσσονται επίσημα στις τεχνικές προδιαγραφές του.

POC Barocon Carbon

Σημαίνει αυτό πως είναι κατάλληλο για χρήση σε μοτοσυκλέτα; Στις χώρες που νομοθετούν με βάση τις προδιαγραφές DOT (ΗΠΑ), η απάντηση είναι ξεκάθαρα ναι. Η ROC, από την άλλη, προτείνει να μην χρησιμοποιηθεί το κράνος της εκτός του σκοπού του και δη σε μοτοσυκλέτα.

Ο λόγος είναι πως η ικανοποίηση των DOT προδιαγραφών έγινε για να υπερτονίσει την προστασία του Barocon Carbon στα διατρητικά χτυπήματα, δεν έχει όμως κανένα άλλο στοιχείο που να υπηρετεί μοτοσυκλετιστικούς σκοπούς, γι’ αυτό η ROC δηλώνει πως σκοπός της δεν ήταν να φτιάξει ένα κράνος μοτοσυκλέτας και δεν συστήνει τέτοια χρήση.

Ομοίως, οι ECE R22.06 ακολουθήθηκαν ως προδιαγραφές αναφοράς στην κατασκευή του για τον ίδιο λόγο με τις DOT, δηλαδή για να δώσουν ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στο κράνος της, το οποίο θα μπορεί να ισχυρίζεται πως υπερκαλύπτει τις απαιτήσεις προστασίας που διέπουν τα ποδηλατικά κράνη.