Μια κορδέλα του ΜΟΤΟ, 20 χρόνια μετά!

29/9/2016

Έχω μια ιδιαίτερη σχέση με τον Κάτω Όλυμπο, με το enduro στον Κάτω Όλυμπο.
1983: Φοιτητής στη Λάρισα, γνωρίζω το enduro εκτός Αττικής, παρέα με τους Λαρισαίους φίλους, κι ειδικά τον Κώστα Βλασιάδη, αγωνιζόμενο και ταχύτατο εντουρά... Οι συνθήκες δεν έχουν καμία σχέση με της Αττικής. Λάσπη, ξεχασμένοι δασικοί, τέζα όλη μέρα, ξεκινάγαμε από Λάρισα πατώντας χώμα μόλις έξω από την πόλη, κι ανεβαίναμε Κάτω Όλυμπο. Συνήθως γυρνάγαμε νύχτα, με τα ασθενικά φώτα του Montesa 250 Η6 να προσπαθούν να φωτίσουν τα αγριόσκυλα που μας την έπεφταν πριν την Ροδιά...

1990: Στο ΜΟΤΟ πια, μου έρχεται ιδέα για ένα Σαββατοκύριακο enduro στον Κάτω Όλυμπο, με κατασκήνωση στο βουνό, στη βρύση του Κατή, βόλτες και πιστάκι προπόνησης το Σάββατο, με κανονικό αγώνα enduro την Κυριακή, 136 χιλιόμετρα διαδρομής σε δύο γύρους. Η παρέα του Adventure Club μαζεύεται, βρίσκουμε παλιά μονοπάτια, νέες διαδρομές, το Ψόφιο Άλογο, ο Κουκουμιάκος. Μαζεύονται 58 συμμετοχές για τον αγώνα, απ’ όλη την Ελλάδα, Σπυριδόπουλος, Τασούλης, Λαθούρης, Κόρκας, Χούντρας, Καρακίτσογλου, Τριβέλας, Αραμπατζής, Πλιάτσικα, Τυφόξυλος, Κωσταντάτος... Η μορφή του αγώνα πρωτότυπη, ένα οχτάρι που δεν συναντιόταν στο μέσον, με τα ΣΕΧ στην αφετηρία-τερματισμό, και ιδανικό χρόνο για κάθε απλή τον χρόνο του πρώτου (ταχύτερου!) συν ένα λεπτό. Όλοι οι άλλοι, που αργούσαν περισσότερο από ένα λεπτό, καπέλο! Για την ιστορία, τα μικρά, ως 250cc, τα πήρε ο Λαθούρης με Kawasaki KDX200R, όπως και την γενική, ενώ τα μεγάλα, 251+, ο Στέλιος Σπυριδόπουλος με Husaberg 501, ενισχυμένος από την προηγούμενη με το τοπικό νέκταρ της Ραψάνης, σε συσκευασία νταμιτζάνας. Έγραφε τότε στο ΜΟΤΟ ο Χούντρας: "Ο αγώνας με το μεγαλύτερο ποσοστό σε μονοπάτι που έχει γίνει ποτέ! Και τι μονοπάτι!"

1996: Mε την ίδια παρέα των Λαρισαίων, ψάξαμε επί δύο χρόνια και βγάλαμε την διαδρομή και τις ειδικές για το 1ο enduro Μετεώρων, αγώνα του Πανελληνίου πρωταθλήματος. Κι εδώ, ο κύκλος των 75 περίπου χιλιομέτρων ήταν σχεδόν όλος μονοπάτι, με ελάχιστα σημεία όπου μπορούσε να περάσει αυτοκίνητο, για πρώτη φορά σε Πανελλήνιο πρωτάθλημα. Εκεί, είχαμε χρησιμοποιήσει άφθονη κορδέλα ΜΟΤΟ, με το τότε λογότυπο του περιοδικού. Η συνέχεια της ιστορίας, είκοσι χρόνια μετά...

2016: Παρακολουθώ την ομάδα Enduro Όλυμπος στο facebook, και βλέπω φωτογραφίες από την εντουρόβολτα που ετοιμάζει. Και παθαίνω σοκ! Πρώτο πλάνο, κορδέλα ΜΟΤΟ του τότε! Από είκοσι και βάλε χρόνια πριν! Και πάλι σε αγώνα enduro, και πάλι στα αγαπημένα μου δάση και χώματα του Κάτω Ολύμπου! Και φαίνεται σε άριστη κατάσταση (η ποιότητα μετράει!), την δουλειά της την κάνει ακόμα. Το μυστήριο του πως έφτασε η κορδέλα του ΜΟΤΟ να σηματοδοτεί αγώνα enduro είκοσι χρόνια μετά, λύθηκε λίγο αργότερα, όταν έμαθα πως ο Νίκος Νταούτης, της εντουροπαρέας της Λάρισας, είχε κορδέλα ΜΟΤΟ φυλαγμένη από το 1996! Κι έπιασε τόπο!

Βασίλης Καραχάλιος

https://bit.ly/MOTO_682

Επικαιρότητα

MotoGP Hall of Fame: Νέες εισαγωγές οι Libero Liberati και Umberto Masetti

Στον αγώνα του Misano έγινε η τελετή και η απονομή των μεταλλίων των Παγκόσμιων Πρωταθλητών

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

15/9/2026

Ο Ιταλός Libero Liberati τιμήθηκε στο Grand Prix του San Marino, με τους εγγονούς του να παραλαμβάνουν επίσημα το μετάλλιο για την ένταξή του στο Hall of Fame του MotoGP από τον Αναπληρωτή Διευθύνων Σύμβουλο του MotoGP Group, Carlos Ezpeleta.

Ο Liberati κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 500cc το 1957, ενώ την ίδια χρονιά ολοκλήρωσε τη σεζόν στη δεύτερη θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 350cc. Στην κορυφαία κατηγορία κέρδισε όλους τους αγώνες στους οποίους συμμετείχε εκείνη τη χρονιά, με εξαίρεση έναν, καταγράφοντας μια από τις πιο εντυπωσιακές σεζόν στην ιστορία των αγώνων μοτοσυκλέτας.

Η ένταξη του Liberati στο MotoGP Hall of Fame είχε επιβεβαιωθεί από το 2025, όμως η επίσημη απονομή του μεταλλίου πραγματοποιήθηκε τώρα, με αφορμή το Grand Prix του San Marino στο Misano.

Ο Libero Liberati έφυγε από τη ζωή το 1962, σε ηλικία μόλις 36 ετών. Περισσότερες από έξι δεκαετίες αργότερα, οι εγγονοί του Giancarlo και Giulio Liberati παρέλαβαν στο Misano το μετάλλιο του Hall of Fame από τον Carlos Ezpeleta, εκπροσωπώντας την οικογένεια του αναβάτη σε μια τελετή που τίμησε έναν από τους σημαντικότερους αγωνιζόμενους της πρώιμης εποχής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ταχύτητας Μοτοσυκλέτας.

Ο Liberati προστέθηκε έτσι στη λίστα των αναβατών του MotoGP Hall of Fame, ενός θεσμού που δημιουργήθηκε το 2025 για να αναγνωρίζει αναβάτες οι οποίοι έχουν κατακτήσει Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα MotoGP ή έχουν σημειώσει τουλάχιστον 25 νίκες στην κορυφαία κατηγορία. Το Hall of Fame λειτουργεί παράλληλα με τον θεσμό MotoGP Legend, ο οποίος ακολουθεί διαφορετικά κριτήρια ένταξης.

Ο Umberto Masetti εδραίωσε τη θέση του στην ιστορία των MotoGP, με τον γιο του να παραλαμβάνει το μετάλλιο ένταξης του Ιταλού στο MotoGP Hall of Fame από τον Αναπληρωτή Διευθύνων Σύμβουλο του MotoGP Group, Carlos Ezpeleta, το απόγευμα του Σαββάτου, στο grid του αγώνα Sprint του Grand Prix του San Marino.

Η ένταξή του στο MotoGP Hall of Fame επισημοποιήθηκε το ίδιο αγωνιστικό τριήμερο με εκείνη του συμπατριώτη του Libero Liberati.

Ο Masetti κατέκτησε δύο φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της κορυφαίας κατηγορίας, το 1950 και το 1952, και στις δύο περιπτώσεις με την Gilera. Είχε επίσης τερματίσει τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 125cc του 1949, ενώ το 1951 και το 1955 ολοκλήρωσε στην τρίτη θέση το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 500cc.

Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους αναβάτες της πρώτης εποχής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, έχοντας ανέβει στο βάθρο 23 φορές σε 33 εκκινήσεις Grand Prix. Ο Masetti αγωνίστηκε στις κατηγορίες 125cc, 250cc, 350cc και 500cc, γεγονός που τον κατατάσσει μεταξύ των πιο πολυσύνθετων αναβατών της εποχής του.

Ο Umberto Masetti έφυγε από τη ζωή το 2006 και έτσι ο γιος του, Nello Masetti, εκπροσώπησε την οικογένεια στο Grand Prix του San Marino. Πριν από την έναρξη του Tissot Sprint του Σαββάτου, ο Nello Masetti παρέλαβε από τον Carlos Ezpeleta το τιμητικό μετάλλιο ένταξης του πατέρα του στο Hall of Fame των MotoGP.