MotoGP Αργεντινής: Μονομαχία μέχρι πτώσης!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/4/2015

Εξαιρετική αρχή, κι ένας αγώνας που όλοι περίμεναν την τελική μάχη αλλά όχι κι αυτή την εκδοχή των γεγονότων! Η εκκίνηση βρίσκει την Suzuki να καταφέρνει να κρατήσει την πρώτη στροφή και για λίγο να οδηγήσει τον αγώνα, δίνοντας έτσι συνέχεια στα κολακευτικά σχόλια που συγκέντρωσε όλο το τριήμερο με την επίδοσή της. Η αρχή βέβαια ήταν επεισοδιακή και για τους υπόλοιπους, με τον Rossi να παίζει αγκωνιές και τον Lorenzo να σπρώχνει, κυριολεκτικά, ανεβαίνοντας θέσεις. Ο Marquez περνά πολύ γρήγορα τον Aleix Espargaro που προσπαθεί έπειτα να κρατήσει τη θέση του, απέναντι στις διαδοχικές προσπεράσεις. Ο Crutchlow έκανε μια επίσης εκπληκτική αρχή αλλά για τον επόμενο αγώνα έκανε συνέχεια μικρά λάθη με τις δύο Ducati να παλεύουν να τον βάλουν στην μέση και τις Yamaha να ακολουθούν στενά, χωρίς ο Rossi να πιέζει έντονα το προπορευόμενο Lorenzo. Όπως ο ίδιος είπε μετά τον αγώνα: «Ο Iannone με πέταξε έξω, ήταν πολύ ανταγωνιστικός, αλλά είπα οκ «piano-piano», ένα βήμα τη φορά και θα φτάσω μπροστά"!

Πράγματι μόλις ο Lorenzo άρχισε να μένει πίσω και να τον καθυστερεί, τον πέρασε κι αυτή ήταν η τελευταία φορά που ασχοληθήκαμε με τον Ισπανό, πέρα από μια κίνηση στον Iannone στους τελευταίους γύρους, που όμως δεν κράτησε τη θέση. Ο Rossi άφησε τον Crutchlow να κάνει το λάθος, χωρίς να τον πιέζει και τον προσπέρασε όταν εκείνος άνοιξε τη γραμμή του. Έχοντας μονάχα τον Dovizioso και έναν Marquez που γυρνούσε 4.1 δευτερόλεπτα μπροστά, να τον χωρίζουν από την νίκη. Λίγο πριν, και πιο πίσω, είχαμε ένα εντυπωσιακό περιστατικό, όταν καπνοί άρχισαν να βγαίνουν από την Ducati του Yonny Hernandez και μόλις η κάμερα γύρισε, είδαμε τις φλόγες από το πίσω μέρος που έτρωγαν τη μοτοσυκλέτα του, χωρίς να το πάρει χαμπάρι. Μόλις κατέρρευσε η πίσω ανάρτηση, βγήκε εκτός πίστας, χωρίς να πέσει, και σκύβοντας να δει τι τρέχει με τη μοτοσυκλέτα του, ανακαλύπτει για πρώτη φορά ότι είναι τυλιγμένη στις φλόγες, κάνοντας "eject" σαν πιλότος μαχητικού.

 

Από εκεί και πέρα, και μόλις ο Rossi περνά τον Dovizioso, όλος ο υπόλοιπος αγώνας, γίνεται μετρώντας αντίστροφα για την στιγμή που θα φτάσει τον Marquez. Την στιγμή που βγάζουν στον Marquez πινακίδα, ότι ο Rossi είναι πίσω του, ανεβάζει αμέσως ρυθμό αλλά μονάχα για δύο γύρους. Το μαλακότερο ελαστικό, συγκριτικά με τον Rossi, που διάλεξε την τελευταία στιγμή για τον αγώνα, δεν του επέτρεπε να κρατά τον ρυθμό που θα μπορούσε όσο φτάναμε προς το τέλος. Γύρο με τον γύρο, βασανιστικά αργά, ο Rossi τον έφτανε οδηγώντας απίστευτα σταθερά, τραβώντας ταυτόχρονα και τον Doviziozo, και μετά, στη συνηθισμένη πρακτική του, ξεκίνησε την επίθεσή του στον έκτο γύρο, κάνοντας αμέσως μετά ρεκόρ χρόνου, αφήνοντας πλέον τον Doviziozo πίσω. Τρεις γύρους πριν το τέλος φτάνει τον Marquez και λίγο αργότερα του επιτίθεται για να ξανά χάσει τη θέση, αμέσως. Είχε πει ότι για να περάσεις τον Marquez πρέπει μετά να του κλείσεις την γραμμή, πράγμα που επιχειρεί με καθαρό τρόπο. Ο Marquez όμως δεν το αφήνει, ακουμπάνε και στην επόμενη στροφή ο εμπρός τροχός της Honda ακουμπά πρώτα το πόδι του Rossi, κι αμέσως μετά τον πίσω τροχό του, έχοντας μια καταστροφική πτώση! Είναι η πρώτη φορά που είδαμε τον Marquez εκνευρισμένο, αν και σαράντα λεπτά αργότερα μάθαμε ότι πονούσε κιόλας. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με μικρό έγκαυμα τριβής και μόλωπες από το βάρος της μοτοσυκλέτας!

Η επιλογή ελαστικού την τελευταία στιγμή, στοίχησε την νίκη και τελικά και τον αγώνα στον Marquez. Είχε πει ότι μπορεί να αγωνιστεί είτε με το σκληρό, είτε με το έξτρα σκληρό, και θα επιλέξει αναλόγως την θερμοκρασίας της πίστας, που την επίμαχη στιγμή κυμαινόταν μεταξύ 34ο και 36ο βαθμούς Κελσίου. Όσο ο Rossi τον πλησίασε οι μηχανικοί μετρούσαν και ξανά μετρούσαν την θερμοκρασία της ασφάλτου, προβλέποντας το αποτέλεσμα, αλλά όχι φυσικά και την συγκεκριμένη εξέλιξη. Από την πλευρά του ο Rossi δήλωσε ότι είχε αποφασίσει ήδη από την προηγούμενη να βάλει το έξτρα σκληρό πίσω, και όταν είδε στο γύρο προθέρμανσης την κόκκινη γραμμή στη μοτοσυκλέτα του Marquez, ήξερε ότι στο τέλος θα μπορεί να τον πιάσει. "Προσπάθησα να οδηγήσω στο 100% χωρίς κανένα λάθος, ήξερα ότι δεν θα μπορούσα να πιάσω τον Marquez αν έμενα πολύ πίσω, και σιγά – σιγά τον έφτασα. Λυπάμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Τον ένιωσα να με ακουμπά και ξανά, αμέσως μετά, ελπίζω να μην χτύπησε αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι οι αγώνες".

Μία ώρα μετά το τέλος του αγώνα, και έχοντας βγει από το νοσοκομείο, χωρίς να είναι κάτι σοβαρό τελικά, το χαμόγελο είχε επιστρέψει στον Marquez, που είπε ακριβώς αυτό: "Έτσι είναι οι αγώνες"!

Τώρα, με αυτό το αποτέλεσμα, ο Rossi προηγείται και βάζει πλώρη για τον τίτλο, αποκτώντας 30 βαθμούς διαφορά από τον Marquez. Αν λύσουν το θέμα την τελικής ταχύτητας, όπως δήλωσε ο Lin Jarvis αμέσως μετά, τότε δεν βλέπει γιατί όχι!

Επόμενος αγώνας στην Ισπανία, στην πίστα της Jerez, στις 3 Μαΐου 

Ετικέτες

Ο πρόεδρος της ΑΕΚ, Μάριος Ηλιόπουλος, προανήγγειλε πίστα στην Πάτρα – 30 χρόνια υποσχέσεις [Video]

Για μια φορά ακόμη εξαγγέλλεται μια πίστα διεθνών προδιαγραφών στη χώρα μας, αυτή τη φορά πάντως όχι από πολιτικό πρόσωπο
xalandritsa
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

22/6/2026

Ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ και ιδιοκτήτης της Seajets, Μάριος Ηλιόπουλος, πυροδότησε μια εκρηκτική είδηση σε εκδήλωση στην Πάτρα. Μιλώντας ενώπιον του κοινού από το βήμα ο εφοπλιστής ανακοίνωσε πως έβαλε την υπογραφή του στη θεμελίωση ενός νέου αυτοκινητοδρομίου στην πόλη της Πελοποννήσου.

«Θα αναφερθώ σε ένα μεγάλο γεγονός αγάπης, ένα γεγονός που θα κάνει σεισμό. Η έκπληξη της βραδιάς. Αυτό που αναγεννήθηκε από τη μεγάλη μου αγάπη, τον αθλητισμό και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Έβαλα προ ολίγων ημερών την υπογραφή μου για τον πρώτο λίθο πραγματοποίησης, για την κατασκευή του καλύτερου, διεθνών προδιαγραφών, αυτοκινητοδρομίου εδώ στην Πάτρα.»

Ο κ. Ηλιόπουλος είχε ξεκινήσει από πέρυσι να εκδηλώνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για την αναβίωση της πίστας στη Χαλανδρίτσα, καθώς είχε εκφράσει προφορικά την πρόθεσή του να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρείας Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.. Η συνέχεια σε αυτή τη διαδικασία ήρθε τώρα, καθώς εταιρεία συμφερόντων του κατέθεσε δεσμευτική πρόταση προς τους μετόχους της εν λόγω εταιρείας για εξαγορά του 85% των μετοχών της.

Με αντίτιμο της τάξης των 3,5 εκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου, ο κ. Ηλιόπουλος φέρεται να έχει θέσει δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, η συμφωνία δεν θα προχωρήσει αν δεν αφορά το 85% των μετοχών και, δεύτερον, η συναλλαγή να έχει ολοκληρωθεί το αργότερο ως την 31η Ιουλίου 2026. Παράλληλα, η εταιρεία του θα αναλάβει και όποιες άλλες υφιστάμενες οικονομικές υποχρεώσεις υπάρχουν σε εκκρεμότητα προς τρίτους.

Η κατασκευή πίστας στη Χαλανδρίτσα συνιστά μιαν ιστορία που κρατά από το μακρινό 1995, όταν και συστάθηκε ως εταιρεία η “Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.”, με στόχο την κατασκευή του στη θέση Ρέντες του Δημοτικού Διαμερίσματος Χαλανδρίτσας, περίπου 20 χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα.

Διαβάστε σχετικά: Το αμαρτωλό ιστορικό της πίστας στην Χαλανδρίτσα

Το αποκορύφωμα στην πορεία της μη-κατασκευής της πίστας ήταν πιθανότατα το 2011, όταν τα ελληνικά ΜΜΕ πλημμύρισαν από μεγαλόσχημες δηλώσεις για έγκριση των προδιαγραφών της πίστας από τη FIA για αγώνα F1, ωστόσο ουσιαστικά το έργο δεν ξεκίνησε ποτέ και μάλιστα έχει κοστίσει πολλά χρήματα στους Έλληνες φορολογούμενους για να μην γίνει απολύτως τίποτα στην πορεία αυτών των 31 ετών.

Ακόμη χειρότερα, η Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών ΑΕ φέρεται να βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, καθώς η έκταση 1.145 στρεμμάτων που έχει αγοράσει από το 1998 για την κατασκευή της πίστας απειλείται ήδη από το 2013 από μεγάλες ληξιπρόθεσμες οφειλές που επιβαρύνονται με τόκους υπερημερίας σε όλο αυτό το διάστημα.

Η πρόταση του κ. Ηλιόπουλου φαντάζει αυτή τη στιγμή ως μοναδική διέξοδος για μια εταιρεία που έχει παγιδευτεί ανάμεσα στις μεγάλες της φιλοδοξίες και έναν κρατικό μηχανισμό που φαίνεται να έχει μόνο μια λειτουργική ταχύτητα, την όπισθεν. Τριάντα χρόνια αναζητείται επενδυτής, αλλά ως τώρα ουδεμία πρόταση δεν έχει καρποφορήσει.

Μπορεί λοιπόν η πρόθεση του κ. Ηλιόπουλου να είναι η καλύτερη του κόσμου, μα η μάχη με το τέρας του πολιτικού κράτους είναι εκ φύσεως άνιση, γι’ αυτό κρατάμε μικρό καλάθι.

Είναι προφανές πως στηρίζουμε κάθε πρόταση για ανάπτυξη του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα της μιάμισης πίστας και ευχόμαστε για την καλύτερη έκβαση, καθώς αναμένουμε να μάθουμε περισσότερα επί του θέματος και κυρίως ποιες είναι οι προθέσεις του κ. Ηλιόπουλου.

Μιλάμε για μια χλιδάτη πίστα προδιαγραφών F1 και MotoGP ή για κάτι άλλο; Διότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μια νέα πανάκριβη Sepang ή μια Istanbul Park - η τουρκική πίστα που επανειλημμένα τσίγκλησε τα ρεφλέξ των Ελλήνων πολιτικών για μεγαλόσχημες εξαγγελίες που κατ’ επανάληψη αποδείχθηκαν κενές περιεχομένου και ατελέσφορες.

Αυτό που χρειάζεται ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στη χώρα μας είναι μερικές ακόμη Σέρρες.

Και σίγουρα δεν χρειάζεται άλλη μια θεμελίωση έργου που σε λίγα χρόνια θα την ψάχνουμε και δεν θα τη βρίσκουμε θαμμένη στα ξερόχορτα, όπως αυτή στον Ορχομενό που έγινε με φιέστες και παράτες επί της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού) το 1993, ή άλλη μια χαμένη ευκαιρία όπως το Αιγίνιο, που επίσης έχει αφεθεί ξεχασμένο στη Φύση.