Νεκροταφεία superbike έξω από Ινδικά αστυνομικά τμήματα

Σκουριάζουν sport μοτοσυκλέτες στην Ινδία μετά από πρόστιμα

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/8/2021

Η Ινδία είναι τα τελευταία χρόνια η μεγαλύτερη αγορά μοτοσυκλέτας του κόσμου έχοντας ξεπεράσει την Κίνα για μερικά εκατομμύρια καινούρια δίκυκλα, με την Bajaj και την Hero να διαδέχονται η μία την άλλη στην θέση του κατασκευαστή με την μεγαλύτερη παραγωγή σε αριθμούς μονάδων.

Εδώ και δεκαετίες η Πολιτεία εκεί έχει θεσπίσει ιδιαίτερα ακριβή φορολογία για κάθε μοτοσυκλέτα που δεν κατασκευάζεται στην Ινδία προστατεύοντας έτσι την εγχώρια βιομηχανία και ταυτόχρονα περιορίζοντας και τις επιλογές που έχει κανείς στην διάθεσή του. Όπως εξηγούν παράγοντες της αγοράς, οι ακριβές sport μοτοσυκλέτες είναι μακριά από τις δυνατότητες της συντριπτικής πλειοψηφίας, οπότε το παράπονο ορισμένων που θα μπορούσαν να τις αγοράσουν σε κανονική τιμή, αν αυτή δεν διαμορφωνόταν διπλάσια και τριπλάσια, καταλήγει να ξεφεύγει της προσοχής.

Κάπως έτσι έφτασε να εντατικοποιηθεί η παράνομη εισαγωγή τους από άλλες χώρες ή και απευθείας από την Ιαπωνία, κυκλοφορώντας στους δρόμους είτε χωρίς, είτε με πλαστές πινακίδες. Όλα αυτά τα χρόνια γινόντουσαν κατασχέσεις, τα τελευταία όμως αυτές έχουν εντατικοποιηθεί με τους ιδιοκτήτες τους να καλούνται να πληρώσουν τόσο τον εκτελωνισμό, όσο και το αυστηρό πρόστιμο για να πάρουν πίσω την supersport μοτοσυκλέτα τους. Αυτό το χρηματικό σύνολο ξεπερνά πολλαπλάσιες φορές την αξία της μοτοσυκλέτας κι έτσι στην πράξη όποιος δει την μοτοσυκλέτα του να κατάσχεται, την αποχαιρετά και τελείως.

Το αποτέλεσμα είναι να βλέπει κανείς έξω από αστυνομικά τμήματα να συσσωρεύονται supersport και superbike μοτοσυκλέτες που σαπίζουν στον ήλιο. Ξόδεψαν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ρούπιες για να τις αποκτήσουν, γνωρίζοντας το ρίσκο που έπαιρναν εκείνη την στιγμή και ολοένα και περισσότεροι τις βλέπουν πλέον να μαζεύουν σκόνη στο τμήμα της γειτονιάς τους.

Οι φωτογραφίες έρχονται από την περιοχή Andheri στα δυτικά περίχωρα της Mumbai και είναι ενδεικτικές μίας γενικότερης εικόνας. Μπορεί κανείς να δει Yamaha FZ1, Honda CBR 600RR 'Konica Minolta', Honda CBR 1000RR 'Fireblade', Kawasaki Ninja ZX-10R, Honda Hornet κ.α. Ενώ σε αποθήκη λίγο πιο κάτω μπορεί να δει Suzuki Hayabusa και Yamaha YZF-R6 που δεν εισαγόταν στην Ινδία. Παρόλο που υπάρχει εργοστάσιο στην Ινδία που συναρμολογεί Hayabusa για να μην υπόκεινται σε υπερβολικούς δασμούς, και που μάλιστα δεν είχε σταματήσει την παραγωγή του όλο αυτό το διάστημα που σταμάτησαν οι πωλήσεις στην Ευρώπη και έβλεπε κανείς ελλιπώς ενημερωμένα δημοσιεύματα να γράφουν για διακοπή της παραγωγής, η Hayabusa στην Ινδία ήταν και πάλι ακριβότερη εξαιτίας πρόσθετης φορολογίας για τον κυβισμό της. Το αποτέλεσμα ήταν να κυκλοφορούν πολλές με πλαστές πινακίδες, ακόμη και replica με εκπληκτική προσομοίωση της εμφάνισης αλλά κινητήρα 150 κυβικών… Από πλευρά τους, οι αρχές θέλουν να εντατικοποιήσουν ακόμη περισσότερο τους ελέγχους και σχεδιάζουν να λύσουν το πρόβλημα της συσσώρευσης στα αστυνομικά τμήματα, στέλνοντας τις μοτοσυκλέτες για ανακύκλωση υλικών σε κάποια από τα πολλά εργοστάσια που υπάρχουν στην Ινδία για αυτό το σκοπό.

https://bit.ly/MOTO_678

Επικαιρότητα

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.