Ο ιδανικός μοτοσυκλετιστής

Από τον

Βασίλη Καραχάλιο

21/10/2015

Mια προσπάθεια σκιαγράφησης του αναβάτη μοτοσυκλέτας στα χρόνια που έρχονται, στην Ελλάδα: Οι καιροί αλλάζουν, ποτέ δεν ήταν καλύτερα από σήμερα, ποτέ δεν θα είναι καλύτερα από αύριο. Κι εμείς; Πόσο καλύτεροι θα είμαστε; Πως θα είμαστε;

Από μόνο του, το να έχεις μοτοσυκλέτα, δεν λέει τίποτα. Στη χειρότερη περίπτωση, μπορεί για κάποιους να είναι μια επιλογή λιγότερo σημαντική από το PC τους ή το πλυντήριό τους. Τους βλέπουμε όλοι καθημερινά στους δρόμους, να κυκλοφορούν αμέριμνοι, άσχετοι με το κυκλοφοριακό περιβάλλον, πολλές φορές και επικίνδυνοι για τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Κι εδώ, δηλώνοντας πρώτα ξεκάθαρα πως η επιλογή του καθενός είναι απολύτως σεβαστή, και πως με τίποτα δεν θα έπρεπε να είμαστε όλοι ίδιοι, έρχεται η στιγμή που παίρνουμε αποστάσεις και λέμε ναι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν αρκεί να καβαλάς μοτοσυκλέτα για να είσαι μοτοσυκλετιστής, όπως και δεν είναι προϋπόθεση να έχεις μοτοσυκλέτα για να είσαι κοινωνός της ουσίας του μοτοσυκλετισμού.

Ο κόσμος της μοτοσυκλέτας είναι ένα πεδίο ανεξάντλητων δυνατοτήτων για όσους αγαπούν την μαγεία της κίνησης στο χώρο και το χρόνο, για όσους θέλουν να γίνουν κάτοχοι της γνώσης της τεχνολογίας, για όσους ηδονίζονται απολαμβάνοντας την οδήγηση. Η μοτοσυκλέτα είναι μια εμπειρία τόσο πολυδιάστατη, που ποτέ δεν πρόκειται να εξαντληθεί, όσα χρόνια κι αν περάσουν, που ποτέ δεν πρόκειται να σε αφήσει χωρίς πράγματα να κάνεις και χωρίς καινούργια πράγματα να μάθεις. Η ικανοποίηση που μπορεί να προσφέρει γίνεται μέγιστη όταν σκεφτείς πως για να την ζήσεις πλήρως χρειάζεται να εξασκήσεις το πνεύμα και το σώμα σου, εξελίσσοντας όλες τις ικανότητές σου συνεχώς στη διάρκεια του χρόνου, χωρίς αυτό να έχει τέλος.

Έτσι, φτάνουμε να δούμε τον μοτοσυκλετιστή σαν μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, ένα ανήσυχο πνεύμα που αναζητεί την ουσία των πραγμάτων και ρισκάρει ακόμα και την σωματική του ακεραιότητα, συνειδητά και με επίγνωση του κινδύνου, για να το πετύχει. Έχουμε επιλέξει μια δραστηριότητα που εν γνώσει μας δεν συνάδει με τις συνήθεις κοινωνικές πρακτικές της δικτατορίας του μέσου όρου, που θέλει τα πάντα ελεγχόμενα, χωρίς ρίσκο, χωρίς ανταμοιβή. Απ’ την άλλη, η περιθωριοποίηση των μοτοσυκλετιστών στα πρώτα χρόνια της άνθησης της μοτοσυκλέτας στην Ελλάδα, χρησίμευσε στην δημιουργία ενός μύθου και πολλών κλισέ, που για κάποια χρόνια λειτούργησαν κάνοντας τον καθένα μας να αισθάνεται διαφορετικός. Όχι πια. Η μοτοσυκλέτα είναι πια τόσο διαδεδομένη που χρειάζεται ένας επαναπροσδιορισμός, μια νέα ταυτότητα, αν θέλουμε να φτιάξουμε τον νέο μύθο της εποχής μας και να είμαστε περήφανοι για τις επιλογές μας. Κι αυτό, μπορεί να είναι τόσο αφοπλιστικά απλό, αλλά και τόσο δύσκολο να γίνει. Χρειάζεται μόνο να δούμε το αντικείμενο μοτοσυκλέτα σε όλες του τις διαστάσεις, και τον εαυτό μας σε όλες τις δυνατές κατευθύνσεις ανάπτυξής του.

Και τελικά, ο μοτοσυκλετιστής ταυτίζεται με τον άνθρωπο. Τι εννοώ; Αν στη ζωή σου είσαι αδιάφορος και τεμπέλης, τα ίδια ακριβώς θα κάνεις και στη σχέση σου με την μοτοσυκλέτα. Όπως ο καθένας μας συμπεριφέρεται ανάλογα με την παιδεία και τον χαρακτήρα του, έτσι κι ο καθένας μας οδηγεί τη μοτοσυκλέτα του, έτσι χτίζει (ή γκρεμίζει) και την σχέση του με τη μοτοσυκλέτα. Εδώ, έχουμε ένα μοναδικό χαρακτηριστικό. Η μοτοσυκλέτα είναι μοναχική απόλαυση, αλλά ο μοτοσυκλετιστής έχει τη δυνατότητα να είναι εξαιρετικά κοινωνικός, ενωμένος με τους άλλους μέσω της κοινής απόλαυσης και του κοινού για όλους κινδύνου. Κι αν έχουμε μάθει κάτι όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως για να προσφέρεις έναν καλύτερο εαυτό σου στο κοινωνικό σύνολο, πρέπει να βελτιωθείς ατομικά σαν άνθρωπος. Η μοτοσυκλέτα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ακόμη δρόμος για να το πετύχεις.

Κι εμείς εδώ στο ΜΟΤΟ, τι θέλουμε να κάνουμε; Άντε, να οδηγούμε τα μηχανάκια, να γράφουμε και κανένα τεστ, να του ρίχνετε εσείς μια ματιά και μετά να κοιμόμαστε όλοι ευχαριστημένοι; Αυτό είναι μόνο η επιφάνεια των πραγμάτων. Από πίσω κρύβεται μια κρυφή φιλοδοξία, κι έχει να κάνει με αυτό που θα μείνει μετά από κάθε τεύχος, μετά από κάθε χρόνο έκδοσης του ΜΟΤΟ. Ο στόχος μας είναι να συμβάλλουμε, στο μέτρο φυσικά των δικών μας ικανοτήτων, στο να δώσουμε τα ερεθίσματα και τη γνώση για να γίνουμε όλοι μας λίγο καλύτεροι άνθρωποι, στο να γίνει η επόμενη γενιά μοτοσυκλετιστών καλύτερη από μας. Θέλουμε να βλέπουμε τους μοτοσυκλετιστές ως ανήσυχα πνεύματα, ως δημιουργικούς πολίτες αυτής της χώρας που κάνουν συνεχώς ερωτήσεις προσπαθώντας να βρουν απαντήσεις. Θέλουμε να νιώθουμε τους αναγνώστες μας τολμηρούς, εφευρετικούς, υπεύθυνους, ευαίσθητους και ικανούς. Έχουμε απαιτήσεις από τους αναγνώστες μας. Θέλουμε μαζί τους να ξεφύγουμε από τη διάχυτη δυσπιστία και απόρριψη για τα πάντα που υπάρχει δυστυχώς στην Ελλάδα, θέλουμε να ξεφύγουμε από το «όλοι τα παίρνουν και όλοι μας λένε ψέματα» που μας έχουν διδάξει οι πολιτικοί αυτής της χώρας, κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω της δράσης, της εμπειρίας και της γνώσης. Κι όταν έχουμε φτιάξει τον δικό μας μοτοσυκλετιστικό μικρόκοσμο δύο κλικ καλύτερο, θα ανακαλύψουμε πως αυτόματα έχουμε προσφέρει αντίστοιχη βελτίωση και στην υπόλοιπη κοινωνία γύρω μας.

Και μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται για καμιά απόκρυφη γνώση που μόνο ελάχιστοι μυημένοι μπορούν να προσεγγίσουν. Χρειάζεται όμως αφοσίωση και προσπάθεια, κόπος και χρόνος, κόντρα σε μια «άποψη» των τελευταίων χρόνων που θέλει τους ανθρώπους παθητικούς δέκτες με μηδενική δράση, που όλα θα τους έρχονται εύκολα στη ζωή τους, χωρίς καμία προσπάθεια εκ μέρους τους. Μοιάζει σαν μια συνωμοσία γονέων, που λένε στα παιδιά τους «κοίτα εκεί τώρα που θα πας στην πρώτη σου δουλειά, μην σε κουράζουν, και να σε πληρώνουν τρελά λεφτά», χωρίς να λένε στο καμάρι τους πως ακόμα δεν ξέρει από που κλάνει το μπαρμπούνι, χωρίς να του λένε πως πρέπει να κοπιάσει για να καταφέρει κάτι. Η γνώση δεν αποκτάται χωρίς κόπο: Αν δεν διαβάσεις ένα βιβλίο, ποτέ δεν θα μάθεις τι λέει μέσα.

Για να το κάνουμε ακόμα πιο πρακτικό, θα σας πω για κάποιον που κάπως το παλεύει τόσα χρόνια που τον ξέρω. Μικρός, πριν πάρει μηχανάκι, ξόδευε όλο του το χαρτζιλίκι σε περιοδικά, ελληνικά όταν υπήρχαν αλλά και ξένο τύπο, κι όχι μόνο γραμμένα σε γλώσσες που ήξερε να διαβάζει. Έμαθε βασικά γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά για να μπορεί να καταλαβαίνει τι λένε, πέρναγε ώρες ατελείωτες ξεψαχνίζοντας τις φωτογραφίες, και φύλαγε προσεκτικά όλα τα τεύχη στη βιβλιοθήκη του. Αργότερα, με τα πρώτα του μηχανάκια, άρχισε να ψάχνει τις βίδες, προσπαθώντας να τα συντηρήσει και... να τα βελτιώσει. Πήγε σε ένα συνεργείο και προσφέρθηκε να δουλέψει αμισθί, μετά το σχολείο, για να μάθει ό,τι μπορεί κι από κει. Έραβε τις επιγονατίδες από το skateboard σε παντελόνια ΜΧ, αποφόρια αγωνιζομένων, όπως και οι αρχαίες μπότες που πήγε για σόλιασμα στο Μοναστηράκι, κι άντεχε τις κοροϊδίες των φίλων που του έλεγαν «τι το φοράς καλοκαιριάτικα το κράνος και τα γάντια». Αργότερα, άρχισε να ανακαλύπτει την μαγεία του ταξιδιού με δικάβαλα παπιά ή αυτόματα με 40 τελική, δεν είχε σημασία το μέσο, αλλά η διαδρομή. Βγαίνοντας βόλτες παρέα με πολύ καλύτερούς του, μπήκε και στο εξαιρετικά ενδιαφέρον πεδίο της βελτίωσης στην οδήγηση, άρχισε σιγά σιγά να καταλαβαίνει τι σημαίνει «ελευθερώνομαι από το δρόμο και βάζω φαντασία στην κίνησή μου». Από τότε, κι είναι πολλά χρόνια που τον παρακολουθώ στενά, έχει ζήσει μια πλούσια μοτοσυκλετιστική ζωή, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γιατί βλέπει πως όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα έχει κάτι να μάθει.

Τίποτα δεν γίνεται αυτόματα, ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και την προσωπική του εξέλιξη. Μην παραπονιέσαι πως πήγες ο μηχανάκι στο συνεργείο για service κι ούτε λάδια δεν του άλλαξαν. Εντάξει, δεν έχεις ρυθμίσει βαλβίδες ποτέ, αλλά για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά. Βρες εργαλεία, βρες το manual, μάθε να το διαβάζεις, τα λέει όλα αναλυτικότατα, κάτσε με την ησυχία σου και τους φίλους σου ένα Σάββατο πρωί και συντήρησε τη μοτοσυκλέτα σου. Γιατί να μη νιώσεις ποτέ την ικανοποίηση αυτή; Κι άκου από πόσες άλλες μεριές μπορείς να προσεγγίσεις το θέμα μοτοσυκλέτα: Μάθε την ιστορία μοτοσυκλετών και αναβατών και αγώνων, γιατί αν δεν ξέουμε που ήμασταν πως θα εκτιμήσουμε που βρισκόμαστε; Κάνε κτήμα σου την τεχνολογία, για να ξέρεις τα πάντα για την λειτουργία της μοτοσυκλέτας σου και να μπορείς να εκτιμήσεις τα αίτια της συμπεριφοράς και της απόδοσής της. Ανάλυσε την οδήγησή σου, για να έρχεται σε αρμονική συνεργασία το σώμα σου με τα σίδερα, και να απελευθερώσεις την κίνησή σου στο χώρο. Άρχισε με την τεχνική της συντήρησης και του κατσαβιδιάσματος, με ζεν ή όπως αλλιώς διαλέξεις, για να την κάνεις ακόμα καλύτερη. Ταξίδεψε, γέμισε εικόνες, μυρωδιές, γνώρισε ανθρώπους, κατασκήνωσε σε μέρη που θα νιώθεις ότι φτιάχτηκαν μόνο για σένα. Ευαισθητοποιήσου για το περιβάλλον γύρω σου, που τόσο πιο άμεσα το νιώθεις με τη μοτοσυκλέτα, και μην αφήσεις άλλα ίχνη πίσω σου πέρα από τις ροδιές σου. Τρέξε σε αγώνες, για να μετρήσεις τις δυνάμεις σου απέναντι στη μοτοσυκλέτα σου, τη διαδρομή και τους συναθλητές σου. Άσε τους άλλους να βρουν το δικό τους δρόμο, να ζήσουν τις δικές τους εμπειρίες με τη μοτοσυκλέτα, αλλά μοιράσου μαζί τους τις γνώσεις σου, όλα σου τα μικρά και μεγάλα μυστικά, για να αδειάσεις το κεφάλι σου και να κάνεις μια νέα αρχή, γεμίζοντας το κεφάλι σου με νέα γνώση και τη ζωή σου με φρέσκια δράση.

Και θυμήσου, η μοτοσυκλέτα είναι σαν τον άνθρωπο, χρειάζεται να έχει ανοιχτό το γκάζι για να μην πέσει. Κινούμαι, άρα υπάρχω.

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

ETSC: Με την όπισθεν η EE στην οδική ασφάλεια - Αλλάζουν νόμους προς όφελος των κατασκευαστών

"Το σπίτι έχει πάρει φωτιά και δεν καλούμε την Πυροσβεστική", λέει το συμβούλιο - Τι θέλει για τις μοτοσυκλέτες και το ΚΤΕΟ

Από τον

Θοδωρή Ξύδη

24/2/2026

Βήματα εμπρός αλλά και προς τα πίσω κάνει στην οδική ασφάλεια η Ευρωπαϊκή Ένωση για να εξυπηρετήσει συμφέροντα της αυτοκινητοβιομηχανίας, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφάλειας Μεταφορών (ETSC).

Η ανακοίνωση του European Transport Safety Council (ETSC), του ανεξάρτητου φορέα υποστήριξης της ασφάλειας των μεταφορών στην ΕΈ, έρχεται μετά την ενδιάμεση έκθεση (mid-point progress report) της Κομισιόν προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την πρόοδο που έχει γίνει σχετικά με την εφαρμογή του πλαισίου πολιτικής της Ένωσης για την οδική ασφάλεια που έχει σαν στόχο τα μηδενικά ή σχεδόν μηδενικά θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα έως το 2050.

Το ETSC, αναγνωρίζει την πρόοδο που έχει γίνει σε κρίσιμους τομείς όπως είναι η εφαρμογή των αυστηρότερων κανονισμών για τις υποδομές και τα ηλεκτρονικά συστήματα υποβοήθησης των οχημάτων το 2022 και 2024. Χαιρετίζει επίσης τη βελτίωση στον τρόπο που συλλέγονται πλέον δεδομένα που αφορούν την οδική ασφάλεια και τη χάραξη πολιτικής προς τον στόχο "Vision Zero".

Ωστόσο, το Συμβούλιο ισχυρίζεται ότι τα επιτεύγματα σε επίπεδο νομοθεσίας "ανήκουν σε προηγούμενη πολιτική εποχή" και ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει στασιμότητα στη βελτίωση της οδικής ασφάλειας όπου "ανθρώπινες ζωές ανταλλάζονται με ευκολίες προς την αυτοκινητοβιομηχανία και το εμπόριο", σύμφωνα με τον Antonio Avenoso, εκτελεστικό διευθυντή του ETSC.

Ο Avenoso αναφέρει επίσης ότι σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη για τη δημιουργία μιας υπηρεσίας στην ΕΕ, η οποία θα ασχολείται αποκλειστικά με την βελτίωση της οδικής ασφάλειας. "Ζητούμε εδώ και χρόνια να γίνει κάτι τέτοιο. Όμως το να παραδέχεσαι ότι το σπίτι έχει πιάσει φωτιά και εσύ να αρνείσαι να καλέσεις την Πυροσβεστική δεν είναι στρατηγική.", πρόσθεσε ο εκτελεστικός διευθυντής του Συμβουλίου στη σχετική ανακοίνωση του ETSC.

Το ETSC αναφέρει και πέντε τομείς κρίσιμης σημασίας για τους οποίους ισχυρίζεται πως τον τελευταίο καιρό οι αλλαγές που έχουν γίνει -ή πρόκειται να γίνουν- στη σχετική νομοθεσία υπονομεύουν την οδική ασφάλεια.

Ο πρώτος αφορά το επίπεδο ενεργητικής ασφάλειας της νέας κατηγορίας μικρών, προσιτών ηλεκτρικών αυτοκινήτων για αστική χρήση (Small Electric Vehicle -M1E), η οποία ενσωματώθηκε στην κύρια κατηγορία (M1) των επιβατικών αυτοκινήτων με μία όμως σημαντική εξαίρεση. Η εξαίρεση αφορά την απαλλαγή αυτών των προσιτών ηλεκτρικών αυτοκινήτων για μία ολόκληρη 10ετία από το να εξοπλίζονται με ίδιας τεχνολογίας συστήματα υποβοήθησης για τον οδηγό τους με αυτά που φέρουν και τα επιβατικά της κύριας κατηγορίας !

Από τη μία, και τα μοντέλα αυτής της νέας κατηγορίας θα πρέπει να πληρούν τις ίδιες προδιαγραφές ασφαλείας με τα επιβατικά της Μ1 και αυτό είναι κάτι πραγματικά καλό, έχοντας ως δεδομένη την πρόοδο συστημάτων που έχουν σημειώσει μέχρι σήμερα συστήματα όπως είναι το Αυτοματοποιημένο Σύστημα Πέδησης Έκτακτης Ανάγκης (Automated emergency braking system -AEB), το οποίο σε ταχύτητες πόλης αναγνωρίζει τους ευάλωτους χρήστες του δρόμους (μοτοσυκλετιστές, ποδηλάτες και πεζοί) και στην περίπτωση που κάποιος βρεθεί "ξαφνικά" μπροστά στο όχημα, τότε το σύστημα ενεργοποιεί τα φρένα και έτσι αποτρέπει ή έστω μειώνει σημαντικά τον αντίκτυπο από την επαφή του μοτοσυκλετιστή με το αυτοκίνητο.

Σήμερα, ως -λίγο- πιο προσιτή λύση για κίνηση στο αστικό περιβάλλον έχουμε τα ηλεκτρικά και μη microcars -κάποια ανήκουν στην κατηγορία των μοτοδοπηλάτων, οδηγούνται από 16χρονους και πιάνουν έως 45 χλμ./ώρα. Είναι αστικής φύσεως μοντέλα που πωλούνται αυτή τη στιγμή στις ευρωπαϊκές αγορές -και στην ελληνική- και δεν έχουν στον εξοπλισμό τους πολλά βασικά πλέον συστήματα που είναι υποχρεωτικά στα κανονικά αυτοκίνητα, όπως για παράδειγμα οι αερόσακοι και το ABS. Μάλιστα δύο από αυτά δοκιμάστηκαν από την DEKRA που ανέφερε ότι παρά τα μόλις 45 χλμ./ώρα της τελικής τους, με την οποία έγινε το crash test, οι οδηγοί θα σκοτώνονταν και στις δύο περιπτώσεις αφού δεν υπήρχε αερόσακος! Φυσικά αυτά τα μοντέλα δεν έφεραν ούτε πιο προηγμένα συστήματα όπως είναι το AEB αλλά και το σύστημα προειδοποίησης διερχόμενου οχήματος στους καθρέπτες Blind Spot Monitoring (BSM), καθώς και τα δύο απαιτούν την ύπαρξη ραντάρ για τη λειτουργία τους.

Η ΕΕ θέλει να δημιουργήσει μια κατηγορία, η οποία θα είναι λογικά πάνω από αυτά τα μοντέλα, που θα είναι αμιγώς ηλεκτρική και πιο προσιτή στο ευρύ κοινό από τα κανονικά αυτοκίνητα, ώστε αυτή η κατηγορία να εμπορική απήχηση και να συμβάλλει έτσι στη μείωση των εκπεμπόμενων ρύπων στα αστικά κέντρα. Όμως όπως έχουμε δει μέχρι τώρα ηλεκτρικό και προσιτό δεν πάνε μαζί -ειδικά χωρίς επιδοτήσεις- και με τις τιμές στα αυτοκίνητα, (άσχετα αν είναι με ηλεκτρικό ή κινητήρα εσωτερικής καύσης) να έχουν ανέβει 20-30% από την πανδημία του Covid και μετά.

Ας γυρίσουμε όμως στο θέμα μας με την ΕΕ να υποκύπτει στην πίεση των κατασκευαστών σύμφωνα με το ETSC και για να μειώσει το κόστος επιτρέπει το "πάγωμα" στις τεχνολογίες των συστημάτων ασφάλειας που θα φέρουν αυτά τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία θα κινούνται στο 99% της ζωής τους στο αστικό περιβάλλον. Θα αγοράζει δηλαδή κάποιος για παράδειγμα αυτοκίνητο αυτής της κατηγορίας το 2032 και αυτό θα έχει πάνω συστήματα του 2026 για να κυκλοφορεί στην πόλη. Εκεί που γίνονται και τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα συνολικά και φυσικά η πλειοψηφία των ατυχημάτων με μοτοσυκλετιστές, ποδηλάτες και πεζούς.

Επόμενο σημείο είναι η νομοθεσία που σχετίζεται με τα "longer and heavier vehicles -LHVs", τα λεγόμενα και megatrucks, φορτηγά που μεταφέρουν αγαθά και κινούνται μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών έχοντας μήκος που ξεπερνά τα 25 μέτρα και βάρος στους 60 τόνους. Το συμβούλιο αναφέρει ότι είναι πάρα πολλοί οι δρόμοι, τα τούνελ και οι γέφυρες στην Ευρώπη που δεν σχεδιάστηκαν ποτέ για τόσο βαριά οχήματα.

To ETSC προειδοποιεί παράλληλα ότι χωρίς αυστηρή νομοθεσία και έλεγχο για την καταλληλόλητα όλων των δρόμων που θα επιτρέπεται να κινούνται αυτά τα φορτηγά, η εξάπλωσή τους θα γίνει χωρίς έλεγχο προς όφελος της πιο αποδοτικής μεταφοράς των αγαθών και εις βάρος των υπόλοιπων χρηστών των δρόμων. Το ETSC τονίζει ότι δεν θα πρέπει να ξεκινήσει καν διάλογος για την εξάπλωσή των LHVs αν δεν γίνει πρώτα αυτή η μελέτη για την καταλληλότητα των δρόμων. Εμείς να συμπληρώσουμε σε αυτό το σημείο και το νομοθετικό πλαίσιο που θα πρέπει να υπάρχει και να ορίζει τις προδιαγραφές και τα συστήματα που αυτών των οχημάτων των 60 τόνων, ώστε να μην μπορεί οποιοδήποτε φορτηγό που μπορεί να διαχειριστεί αυτό το φορτίο να παίζει αυτόν τον ρόλο.

Επόμενο σημείο που θίγει το ETSC είναι η εμπορική συμφωνία που έχουν πρόθεση να συνάψουν ΕΕ-ΗΠΑ με την οποία θα υπάρξει "αλληλοσεβασμός" και αμοιβαία αναγνώριση στα στάνταρ ασφάλειας με τα οποία η καθεμιά κατασκευάζει αυτοκίνητα! Αυτό σημαίνει ότι αν εγκριθεί θα ξεκινήσουν να εισάγονται στην Ευρώπη αυτοκίνητα που έχουν σχεδιαστεί για τις ΗΠΑ, όπως είναι για παράδειγμα τα τεράστια "αγροτικά" και SUVs που έχουν στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, τα οποία παράλληλα στερούνται συστημάτων που έχουν τα ευρωπαϊκά -όπως το AEB που προαναφέραμε!

Τελευταίος τομέας για τον οποίο προειδοποιεί το ETSC είναι οι περιοδικοί έλεγχοι στα δίκυκλα κάτω των 125 κ.εκ. Τα δίκυκλα αντιστοιχούν σε ένα στα πέντε θανατηφόρα τροχαία στην ΕΕ. Με το 70% του στόλου να είναι κάτω από 125 κ.εκ., το συμβούλιο θέλει να γίνουν υποχρεωτικοί οι έλεγχοι σε αυτούς τους κυβισμούς και μάλιστα ετήσιοι. Το συμβούλιο επικαλείται μελέτες που έχουν γίνει οι οποίες δείχνουν συχνές τροποποιήσεις από τους αναβάτες των μικρού κυβισμού μοτοποδηλάτων, σκούτερ και μοτοσυκλετών αλλά και συχνές αστοχίες στα φρένα και τα ελαστικά τους.

Μέλος του ETSC είναι και η FIM που υποστηρίζει μαζί με τη FEMA το δικαίωμα κάθε κράτους-μέλους να επιλέγει το ίδιο αν οι μοτοσυκλέτες και τα λοιπά δίκυκλα που έχουν ταξινομηθεί στην επικράτειά του θα περνούν ή όχι από περιοδικό τεχνικό έλεγχο -ΚΤΕΟ. Μάλιστα έχουν συγκεντρώσει αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των τροχαίων ατυχημάτων στους δρόμους της ΕΕ οφείλεται στις υποδομές και τη συμπεριφορά του αναβάτη και των υπόλοιπων χρηστών των δρόμων και σχεδόν ποτέ σε μηχανική αστοχία του δίκυκλου. Οπότε να προτείνουμε στο συμβούλιο να ζητήσει και την άποψη του πλέον εξιδεικευμένου μέλους του πριν συμπεριλάβει το ΚΤΕΟ στους κρίσιμους για την οδική ασφάλεια τομείς για τις μοτοσυκλέτες καθώς φαίνεται ότι υπάρχει μια ασυμφωνία απόψεων με κίνδυνο να επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο οικονομικά ο εκάστοτε αναβάτης χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος.