Πριν από πέντε χρόνια, το 2015, σύσσωμος ο μοτοσυκλετιστικός κόσμος έμεινε με τα σαγόνια στο πάτωμα όταν η Kawasaki Heavy Industries, αποφάσισε να κάνει μια μικρή επίδειξη ισχύος παρουσιάζοντας το H2R (μπορείτε να βρείτε όλη την ιστορία του εδώ), μια μοτοσυκλέτα που ο μοναδικός περιορισμός στη δημιουργία της ήταν το πάθος. Και στην προκειμένη περίπτωση το πάθος της Kawasaki ήταν αστείρευτο, εξ ου και το αποτέλεσμα.
Έκτοτε, η Kawasaki έχει χρησιμοποιήσει τον κινητήρα του H2R σε διάφορες μοτοσυκλέτες, επηρεάζοντας φυσικά τον προγραμματισμό της τροφοδοσίας, περιορίζοντας και τις επιδόσεις..
Φυσικά, όλες οι μοτοσυκλέτες που χρησιμοποιούν τον υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα της Kawasaki κοστίζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο αντέχει η τσέπη του μέσου Έλληνα. Οπότε τι κάνεις όταν ακόμη και μετά από πέντε χρόνια η καψούρα για το Η2 καίει δυνατά μέσα σου; Η ιαπωνική Pleasure MC έχει την λύση!
Δύο χρόνια μετά την κυκλοφορίας του υπερτροφοδοτούμενου τέρατος της Kawasaki η Pleasure MC βάλθηκε να δημιουργήσει ένα kit μετατροπής που θα κάνει τα Z125 των “Πράσινων” τον…"mini-me" του H2. Έτσι εγένετο το h2 (ναι με πεζό το “H” για να συμβαδίζει με το μέγεθος της μοτοσυκλέτας)! Μέσα από έξυπνες μετατροπές η εταιρεία κατάφερε να παρουσιάσει ένα πιστό αντίγραφο μικρότερης κλίμακας, το οποίο οδήγησε και το Young Machine και ανέφερε ότι η θέση οδήγησης είναι πολύ κοντά σε αυτή του H2.
Οι διαφορές οπτικά μεταξύ του h2 και H2 είναι ελάχιστες, όπως το μονό δισκόφρενο εμπρός και το συμβατικό ψαλίδι, ενώ το η εξάτμιση του Ζ125 δεν έχει δεχτεί κάποια τροποποίηση και στην πραγματικότητα το τεράστιο τελικό που βλέπουμε στη δεξιά πλευρά είναι μια καμουφλαρισμένη βαλίτσα(!), με χωρητικότητα κάτι παραπάνω από 1,5lt.
Για όσους ονειρεύονταν μια Η2 για κάθε μέρα αλλά δεν έχουν τα χρήματα να την αγοράσουν, η Pleasure MC έχει τη λύση κι έτσι θα εντυπωσιάζετε κάθε φορά που θα βρίσκεστε πάνω στη σέλα της – αρκεί να έχετε ένα Ζ125 και τα χρήματα για το kit!
Δυνατό φρενάρισμα: 1 στους 2 αναβάτες το κάνει χειρότερα από όσο νομίζει
Μειωμένη αντίληψη δείχνει η μελέτη του ινστιτούτου ifz - Τι άλλο βρήκαν οι ερευνητές
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
1/9/2026
Το φρενάρισμα πανικού είναι μια διαδικασία που φαίνεται ότι δυσκολεύει σχεδόν τους μισούς αναβάτες, σύμφωνα με νέα μελέτη του γερμανικού Ινστιτούτου Δίτροχης Ασφάλειας izf.
Το γερμανικό ινστιτούτο συνέλεξε δεδομένα από 50 συμμετέχοντες αναβάτες που έλαβαν μέρος στη συγκεκριμένη μελέτη, οι οποίοι ολοκλήρωσαν συνολικά 200 προσπάθειες στο πεδίο δοκιμών της ADAC στο Recklinghausen, με το izf να έχει αναλυτικά δεδομένα από αυτές.
Η μελέτη είχε σαν στόχο να αναδείξει την εκτιμώμενη απόσταση φρεναρίσματος ενός αναβάτη όταν πραγματοποιεί ελιγμό έκτακτης ανάγκης, και χρειάζεται δηλαδή να πραγματοποιήσει "φρένα πανικού", στην προκειμένη περίπτωση να αξιοποιήσει δηλαδή τα φρένα του στο μέγιστο δυνατό κινούμενος από συγκεκριμένη ταχύτητα κίνησης.
Τα ευρήματα της μελέτης έδειξαν ότι ένας στους δύο αναβάτες έφτασε στα νοητικά του όρια κατά τη διαδικασίας: δεν έκρινε σωστά την απόσταση που θα χρειαστεί για να φρενάρει στο επιθυμητό σημείο με αποτέλεσμα να χρειάζεται περισσότερα μέτρα από αυτό που νόμιζε ότι θα κάνει. Ανάλογα με την ταχύτητα κίνησης οι αναβάτες χρειάστηκαν περισσότερα μέτρα για να φρενάρουν από αυτά που νόμιζαν ότι θα πετύχουν σε ποσοστό από 46% έως και 54%. Σε πολλές περιπτώσεις επίσης οι συμμετέχοντες σταμάτησαν νωρίτερα από αυτό που είχαν εκτιμήσει.
"Οι περισσότεροι συμμετέχοντες το βρήκαν πολύ δύσκολο να εκτιμήσουν σωστά την απαιτούμενη απόσταση φρεναρίσματος σε διαφορετικές ταχύτητες κίνησης και αυτό το επιβεβαιώνουν και οι ίδιοι", δήλωσε σχετικά ο André Lang, επικεφαλής Έρευνας στο izf. Ο Lang πρόσθεσε ότι το 58% δήλωσε ότι εμπιστεύεται το ένστικτό του για να εκτιμήσει την απόσταση που χρειάζεται.
Στην αναφορά του το izf επισημαίνει επίσης ότι η μελέτη που πραγματοποίησε δείχνει ότι η πρακτική εξάσκηση σε τακτικά χρονικά διαστήματα βοηθά τα μέγιστα στο να μειώσει ένας αναβάτης την απόσταση φρεναρίσματος σε πραγματικές συνθήκες, αφού εξοικειώνεται παράλληλα πολύ περισσότερο τόσο με την τεχνική όσο και με το σύστημα πέδησης της δικής του μοτοσυκλέτας.
Με μπλε χρώμα φαίνεται η εκτίμηση των αναβατών σε φρενάρισμα από 70 χλμ./ώρα και με κόκκινο η απόσταση που έκαναν πραγματικά
Η έρευνα έδειξε επίσης και ένα ακόμη πολύ σημαντικό δεδομένο, το οποίο αφορά τα χιλιόμετρα που κάνει ένας αναβάτης σε έναν χρόνο. Σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι, οι αναβάτες που κάνουν περισσότερα χιλιόμετρα κάθε χρόνο δεν εκτιμούν καλύτερα την απόσταση που χρειάζονται για να φρενάρουν σε σχέση με εκείνους που κάνουν λιγότερα χιλιόμετρα. Άρα είναι πιο σημαντικό τα χιλιόμετρα που κάνει ένας αναβάτης να είναι "ποιοτικά" με την ποσότητα να μην προσθέτει σε εμπειρία και αντίληψη από μόνη της. Παράλληλα, οι αποστάσεις φρεναρίσματος σχετίζονται και με την ηλικία, με τους μεγαλύτερους να χρειάζονται περισσότερα μέτρα για να σταματήσουν από την ίδια ταχύτητα κίνησης σε σχέση με τους μικρότερους.
Το πιο σημαντικό στοιχείο που αναδεικνύει η μελέτη του izf έχει να κάνει με την αντίληψη των αναβατών, την οποία και χαρακτηρίζει προβληματική αφού η εκτίμησή τους απέχει από την πραγματικότητα στις μισές περιπτώσεις. Αυτό το επιβεβαιώνει και με σχετική ερώτηση που έγινε στους συμμετέχοντες, που κλήθηκαν να εκτιμήσουν μια απόσταση με το μάτι καθώς οδηγούσαν και έπειτα τους ζήτησε να δώσουν μια τιμή για αυτή την απόσταση. Ο μέσος όρος των αναβατών εκτίμησε λανθασμένα ότι η απόσταση ήταν περισσότερα μέτρα από ότι στην πραγματικότητα. Μάλιστα όσο πιο γρήγορα κινούνταν στην πίστα δοκιμών οι αναβάτες πρόσθετάν στην ίδια απόσταση όλο και περισσότερα μέτρα και έτσι η απόκλιση της εκτίμησής τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη.
Τα παραπάνω ευρήματα δείχνουν πως οι αναβάτες νομίζουν ότι γνωρίζουν ακριβώς την απόσταση που έχουν από ένα προπορευόμενο όχημα όταν κινούνται ή πόσα μέτρα χρειάζονται για να φρενάρουν ακριβώς από μια συγκεκριμένη ταχύτητα, όμως ένας στους δύο υπολογίζει ότι έχει πολλά περισσότερα μέτρα στη διάθεσή του από εκείνα που έχει στην πραγματικότητα.
Να λοιπόν μια καλή αφετηρία για αναβάτη οποιουδήποτε επιπέδου, να προπονηθεί στα φρένα και το φρενάρισμα πανικού εφαρμόζοντας σωστά τις πιέσεις εμπρός και πίσω, κάτι που θα τον βοηθήσει να αντιληφθεί καλύτερα τις αποστάσεις που χρειάζεται για να ακινητοποιηθεί και να βελτιώσει παράλληλα και την τεχνική του.
