O Stefan Merriman και η CDR Yamaha WR450F

Από τον

Βασίλη Καραχάλιο

30/5/2014

Ποιός θυμάται τον Stafan Merriman; Τον τέσσερις φορές παγκόσμιο πρωταθλητή εντούρο τον είχαμε δει στον πρώτο αγώνα παγκοσμίου στην Ελλάδα, στα Καλάβρυτα το 2003, τότε με Honda CR250R. Ακόμα θυμάμαι τις... ποδίτσες που είχε κάτω από τα μαρσπιέ, για να μην τον φρενάρουν όταν τα έσερνε κάτω στα μπερμ! Πρώτο μπόι ο Merriman, ίσα που ξεχώριζε το κεφάλι του πάνω από το τιμόνι, αλλά όταν ξεκίναγε ήταν ποίημα να τον βλέπεις να οδηγεί. Κάνοντας πολλές θυσίες, ο Νεοζηλανδός είχε έρθει στην Ευρώπη κι έμενε χρόνια σε τροχόσπιτο με την γυναίκα και το παιδί του, ακολουθώντας τους αγώνες. Κατάφερε να κερδίσει τέσσερα παγκόσμια, άλλες τρεις χρονιές ήρθε δεύτερος, μία τρίτος, μία τέταρτος και δύο πέμπτος. Όταν πια δεν ήταν ανταγωνιστικός, επέστρεψε στην Αυστραλία, όπου αγωνίζεται ακόμα στο πρωτάθλημα, στα 41 του χρόνια, και τερματίζει σταθερά στις πρώτες θέσεις. 


"Το 2013, στην αρχή δεν τα πήγαινα και πολύ καλά, αλλά τελικά κατάφερα να τερματίσω δεύτερος στην Ε2, και μόνο πέντε βαθμούς από την τρίτη θέση της γενικής. Είμαι χαρούμενος με το αποτέλεσμα, άλλωστε έχω περάσει τα 40, και όντως γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κερδίζω τους νεότερους. Το καλύτερο πράγμα στην ηλικία μου – όπως λέω, δεν είμαι γέρος, απλά πιο έμπειρος... – είναι πως δεν κολλάω σε ένα θέμα του αγώνα ή της μοτοσυκλέτας. Μπορώ να βλέπω την μεγαλύτερη εικόνα πια, σε αντίθεση με τότε που ήμουν νέος και πιο παρορμητικός.
Μέσα στη χρονιά χρησιμοποιώ δύο μοτοσυκλέτες για τους αγώνες, κι άλλες τρεις για προπονήσεις. Εκτός των αγώνων, καβαλάω δύο με τρεις μέρες την εβδομάδα, κάνω και cross-training για να κρατάω την μαχητικότητά μου."


Ιδού η λίστα των αλλαγών του WR450R με το οποίο τρέχει στο πρωτάθλημα AORC:
• Εκκεντροφόροι φτιαγμένοι στην Νέα Ζηλανδία
• Ροϊκή εξέλιξη κεφαλής
• Συμπλέκτης GYTR
• Ρεζερβουάρ YZ250F Team Rinaldi carbon fiber
• Προγραμματιζόμενη ανάφλεξη Vortex 10 θέσεων
• Υποπλαίσιο ΥΖ250F για 20mm χαμηλότερο ύψος σέλας
• Πλαϊνά καπάκια YZ250F
• Στάνταρ πλάκες πιρουνιού, τιμόνι Renthal
• Λάστιχα Dunlop
• Πιρούνι YZ450F με αλλαγές σε valving και ελατήρια

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες