Οδήγηση μοτοσυκλέτας: Το καλύτερο για την υγεία!

Επιστημονική έρευνα χορηγημένη από την Harley Davidson
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

22/1/2019

Η αλήθεια είναι ότι όλοι όσοι οδηγούμε μοτοσυκλέτες το έχουμε νιώσει. Έχουμε δει να δημιουργείται η ανάγκη να χαμογελάσουμε. Έχουμε απολαύσει αυτόν τον περίφημο "αέρα της ελευθερίας". Έχουμε αισθανθεί αυτή την στιγμή ψυχικής γαλήνης που τη νιώθεις όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου στο δρόμο, ακούγοντας μόνο τον ήχο των εμβόλων που ανεβοκατεβαίνουν και τα ντεσιμπέλ που απελευθερώνει η εξάτμιση.
Μπορεί όλα αυτά να σας ακούγονται λίγο μελιστάλακτα και εξόχως ποιητικά, αλλά το συναίσθημα είναι λίγο πολύ οικείο σε όλους τους μοτοσυκλετιστές. Μάλιστα, όπως θα διαβάσετε παρακάτω, δεν πρόκειται απλώς για μια αίσθηση αλλά για ένα αποδεδειγμένο στοιχείο ότι η οδήγηση μοτοσυκλέτας είναι καλή για την υγεία μας.


Μια επιστημονική έρευνα που έγινε στην Αμερική, η οποία αποδεικνύει ότι υπάρχουν ψυχοσωματικά οφέλη από την οδήγηση, είναι πολύ φυσιολογικό να έχει χρηματοδότηση που προέρχεται από την Harley Davidson. Πιο συγκεκριμένα, η εταιρεία από το Milwaukee συνεργάστηκε με το Ινστιτούτο Semel ανθρώπινης συμπεριφοράς και νευρολογικής επιστήμης που ανήκει στο UCLA, για μια μελέτη ανάμεσα σε 50 έμπειρους αναβάτες, προκειμένου να προσδιοριστούν τα αποτελέσματα της οδήγησης μοτοσυκλέτας στον εγκέφαλο.

Όλοι οι αναβάτες που πήραν μέρος στην μελέτη, συνδέθηκαν με ένα φορητό μηχάνημα για εγκεφαλογραφήματα (EEG) που έμοιαζε με σκουφάκι για… ντους γεμάτο ηλεκτρόδια που καταγράφουν την ηλεκτρική εγκεφαλική δραστηριότητα. Οδήγησαν τις μοτοσυκλέτες τους φορώντας αυτές τις συσκευές στο κεφάλι, έχοντας ήδη μετρήσει την εγκεφαλική τους δραστηριότητα και την έκκριση ορμονών πριν την οδήγηση, έχοντας οδηγήσει αυτοκίνητο και κατά τη διάρκεια της ανάπαυσης, έτσι ώστε να υπάρχουν σημεία αναφοράς.


Αυτό που παρατήρησαν οι ερευνητές ήταν ότι κατά την διάρκεια της οδήγησης με μοτοσυκλέτα, μειώθηκαν τα επίπεδα του στρες (κατά 28% στην αντίστοιχη κλίμακα), οι καρδιακοί παλμοί αυξήθηκαν κατά 11% μέσα σε 20 λεπτά, ενώ τα επίπεδα αδρεναλίνης αυξήθηκαν κατά 27%, με αντίστοιχη αύξηση της συγκέντρωσης και της εγρήγορσής τους. Πώς μεταφράζεται αυτό; Ότι την επόμενη φορά που θα νιώσετε ατονία μπροστά στον υπολογιστή σας ή θα γυρίσετε σπίτι μετά από μια αγχωτική μέρα στη δουλειά σας, η λύση για να εκτονωθεί η ένταση και να επιστρέψετε στους κανονικούς ρυθμούς σας είναι να πάτε μια βόλτα με την μοτοσυκλέτα σας. Δεν χρειάζεστε πλέον άλλες δικαιολογίες, αφού τώρα μπορείτε να το κάνετε και με συνταγή γιατρού!

 

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»