Λίγες ώρες μετά την λήξη του αγώνα, ο Dani Pedrosa έκανε μια βαρυσήμαντη δήλωση. Αποχωρεί προσωρινά από την αγωνιστική σεζόν για να αντιμετωπίσει ένα χρόνιο πρόβλημα στο χέρι του! Ο Pedrosa πάσχει από σύνδρομο arm-pump που είναι αντίστοιχο με το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, και αποτελεί μια από τις πιο συνηθισμένες παθήσεις των χεριών σε αγωνιζόμενους. Μεταξύ άλλων, ήταν και η νέμεση του Nicky Hayden, καθώς η χειρουργική αποκατάσταση, δεν εγγυάται πάντοτε τα καλύτερα αποτελέσματα. Το νεύρο εγκλωβίζεται ανάμεσα στα οστά από την συνεχή καταπόνηση και τα δάχτυλα μουδιάζουν, χάνοντας δύναμη, ασκώντας αρκετό πόνο.
Η Honda γνώριζε πάρα πολύ καλά το πρόβλημα του Pedrosa, όπως δήλωσε ο ίδιος, και μαζί το κράτησαν μακριά από κάθε δημοσιότητα. Μετά από ένα χειρουργείο που δεν είχε το καλύτερο αποτέλεσμα, ήρθε η περασμένη σεζόν που το πρόβλημα για τον Pedrosa επιδεινώθηκε πάρα πολύ, προκαλώντας του πόνους σε σημείο να μην μπορεί να αποδώσει όπως θα ήθελε. Και είναι δυνατόν να περιμένει την αρχή αυτής της σεζόν για να κάνει κάτι;
Όλο αυτό το διάστημα ο Pedrosa δήλωσε ότι έκανε έναν μαραθώνιο επισκέψεων σε ιατρούς σε όλο τον κόσμο, ψάχνοντας εκείνον τον ένα που θα του πει κατηγορηματικά ότι μπορεί να πάει επιθετικά, κάνοντας ένα δεύτερο χειρουργείο, αλλά όλες οι γνώμες συνέκλιναν στο να δείξει υπομονή. Σύμφωνοι όλοι οι γιατροί, πίστεψαν ότι υπήρχε χρόνος για μια συντηρητική θεραπεία, καθώς η εγχείρηση είχε πολύ μεγάλο ρίσκο, και έτσι σταδιακά φτάσαμε στον πρώτο αγώνα της σεζόν. Είναι να απορείς που όλοι οι ειδικοί του κόσμου, μια ομάδα με άψογη οργάνωση και ο ίδιος ο Pedrosa ακόμα, άφησαν τα πράγματα να εξελιχθούν μέχρι αυτό το σημείο, ένα στάδιο μετά την τελευταία στιγμή, οπότε πρέπει να συμπεράνουμε ότι μάλλον δεν γινόταν καλύτερα. Μάλλον έκαναν ότι μπορούσαν. Αμέσως μετά τον αγώνα στο Qatar λοιπόν, που ο Pedrosa τερμάτισε στην έκτη θέση, ο πόνος ήταν αφόρητος σε σημείο να τον κάνει να δηλώσει ότι δεν αντέχει άλλο. Πήρε λοιπόν την δύσκολη απόφαση να αποχωρήσει μέχρι να φτιάξει το χέρι του, με τρόπο που ακόμα δεν ξέρει. Όπως δεν ήξεραν οι γιατροί τι πρέπει να κάνει αυτό το διάστημα, ανάμεσα στις αγωνιστικές σεζόν, έτσι δεν γνωρίζουν και τώρα, τουλάχιστον όμως δεν θα έχουν την γκιλοτίνα των αγώνων, να πιέζει σε χρόνο.
Μπορεί ο Pedrosa να μην έχει τους πιο φανατικούς οπαδούς, αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν ένα καλό περιουσιακό στοιχείο για την Honda, γιατί της εξασφάλιζε θέσεις στο βάθρο. Μπορεί να μην διεκδικούσε την πρώτη θέση, σε κάθε αγώνα, ή το πρωτάθλημα, αλλά είχε πολύ σταθερή υψηλή απόδοση. Ως δεύτερος αναβάτης για την ομάδα, αυτό ήταν το πιο σημαντικό από όλα. Χωρίς να προσθέσουμε την βοήθεια που έδωσε κάποτε στον Marquez και τον "ώθησε" στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος, πράγμα που ο Marc του ανταπέδωσε βέβαια. Αυτή τη στιγμή ο Pedrosa δεν γνωρίζει πόσους αγώνες θα χάσει, το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν πρόκειται να δώσει μια λύση τύπου Lorenzo: χειρουργείο δηλαδή και αμέσως μετά αγώνα! Επίσης σίγουρο είναι ότι η ομάδα είχε λάβει αυτό το ενδεχόμενο στους υπολογισμούς της, καθώς είχε, και έχει, πλήρη γνώση. Το θέμα είναι τι θα γίνει από εδώ και τώρα, με τα ισχυρότερα σενάρια να θέλουν τον Stoner να επιστρέφει. Για την ιστορία, παλιότερα έπασχε και αυτός από αυτό το σύνδρομο (ένα από τα προβλήματα υγείας που είχε), αλλά σε πιο ήπιο βαθμό, καθώς δεν προκλήθηκε από τραυματισμό. Η ίδια η ομάδα πάντως δεν διασαφηνίζει, μέχρι και σήμερα το πρωί, αν ο Pedrosa πράγματι θα σταματήσει τους αγώνες προσωρινά, αλλά ο ίδιος χθες το βράδυ στο motogp.com ήταν κατηγορηματικός: "Δεν μπορώ να συνεχίσω να αγωνίζομαι έτσι"!
Διαμαρτυρία από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ: Κόβουν εδαφική κάλυψη και τους βάζουν σε ζεύγη!
Οι υπεύθυνοι παίρνουν αποφάσεις που φέρνουν αναστάτωση στο προσωπικό
Από τον
Παύλο Καρατζά
29/1/2026
Μία ξαφνική απόφαση ζητά από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ να κινούνται σε ζεύγη μόνο στην Αθήνα, βασιζόμενη σε αστείες προφάσεις και χωρίς προηγούμενη συζήτηση με τους ίδιους τους εργαζόμενους!
Οι λόγοι που επικαλούνται οι υπεύθυνοι είναι πως πρόκειται για θέμα ασφαλείας των αναβατών-διασωστών. Το πρόβλημα είναι πως δεν διπλασιάζουν τον αριθμό των διασωστών αλλά κόβουν τις περιοχές που αυτοί καλύπτουν και έπειτα φτιάχνουν ένα δαιδαλώδες δίκτυο κανόνων σε περίπτωση αδειών ή πολλαπλών περιστατικών, φορτώνοντας όχι μόνο με ευθύνη αλλά και με ηθικά διλήμματα το κέντρο αποφάσεων!
Οι ίδιοι οι διασώστες διαμαρτύρονται για αυτές τις αλλαγές, λέγοντας πως τις εμπνεύστηκαν δίχως να τους έχουν ρωτήσει ή να έχει γίνει καταγραφή των αναγκών. Όπως τονίζουν και οι ίδιοι ζήτημα ασφαλείας υπάρχει και όταν οδηγούν δύο διασώστες ο ένας πίσω από τον άλλο χωρίς να έχει γίνει διαχωρισμός στα ζεύγη με βάση τον ρυθμό που κινούνται οι αναβάτες και να έχει προηγηθεί φυσικά και η κατάλληλη εκπαίδευση. Ζήτημα ασφάλειας τονίζουν πως είναι και το να αλληλοκαλύπτονται οι σειρήνες οδηγώντας ανάμεσα στους στοίχους των αυτοκινήτων, ενώ τρέχουν να καλύψουν τα μισά περιστατικά από αυτό που κάνουν τώρα.
Μάλιστα, το νέο αυτό πρωτόκολλο θα ακολουθείται μόνο στην Αττική, όμως όχι κατά τους καλοκαιρινούς μήνες – που θα παίρνει άδειες το προσωπικό, ενώ ο τηλεφωνητής – συντονιστής θα μπορεί να αποφασίζει αν μπορούν να κινηθούν οι διασώστες και μόνοι τους κατά περίπτωση. Δηλαδή, η απόφαση πάρθηκε για θέματα ασφαλείας αναγνωρίζοντας χωρίς να αναφέρεται πως αυτά τα θέματα είναι εποχιακά και υφίστανται μόνο στην Αττική!
Πρόσφατα είχαμε τον θανατηφόρο τραυματισμό ενός μοτοσυκλετιστή - διασώστη με τις συνθήκες του δυστυχήματος να περιγράφουν ξεκάθαρα πως με τον τρόπο που έγινε το τρακάρισμα με τον ηλικιωμένο οδηγό του αυτοκινήτου που έκοψε κάθετα μία λεωφόρο με δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ενδεχομένως να είχαμε και δεύτερο θύμα αν κινούνταν ανά ζεύγη οι διασώστες! Κι αυτό γιατί δεν υπήρχε χρόνος αντίδρασης στην συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε ακόμη και 30-40 μέτρα απόσταση να είχαν μεταξύ τους, ένα μεγάλο νούμερο μέσα στην πόλη, πάλι δεν θα υπήρχε αρκετός χρόνος αντίδρασης για τον δεύτερο!
Στην προκειμένη περίπτωση οι διασώστες εκφράζουν την κοινή λογική, που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας πάει περίπατο, υποβαθμίζοντας ένα κρίσιμο τομέα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ενώ φαίνεται πως οι υπεύθυνοι ανοίγουν έτσι την πόρτα στους ιδιώτες και στον τομέα αυτόν. Ας δούμε όμως και τι λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι:
Η Δημοσίευση από την πλευρά των μοτοσυκλετιστών-διασωστών:
“Πώς να διαλύσετε την «αιχμή του δόρατος» του ΕΚΑΒ από την άνεση του γραφείου σας
Αν κάτι λειτουργεί σωστά στο ΕΚΑΒ, αυτό είναι το τμήμα των μηχανών άμεσης επέμβασης. Ή μάλλον λειτουργούσε σωστά, γιατί βρήκαμε τον τρόπο να το σαμποτάρουμε εκ των έσω.
Οι μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, δεν είναι απλώς ένα ακόμη εργαλείο. Είναι, κατά γενική ομολογία, η αιχμή του δόρατος. Λειτουργώντας κατά μόνας (ένας διασώστης με μία μηχανή), καλύπτουν πολλούς τομείς, φτάνουν πρώτες, αποσυμφορούν το σύστημα, σώζουν χρόνο — και ο χρόνος στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα είναι ζωή.
Αν κάτι λειτουργεί καλά, τι κάνεις; Το ενισχύεις; Διευκολύνεις τη λειτουργία του;
Στην Ελλάδα, του κόβεις τα πόδια!
Εν μία νυκτί αποφασίστηκε οι μηχανές να κινούνται πλέον ως ζεύγη. Δύο μηχανές για ένα περιστατικό. Γιατί; Γιατί έτσι λέει ένα «πρωτόκολλο» που εμπνεύστηκαν άνθρωποι μέσα από τα γραφεία τους. Έτσι αποφάσισαν να μειώσουν στο μισό τη δυναμική του τμήματος των μηχανών του ΕΚΑΒ, αλλά και να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα σε ένα τμήμα που δούλευε «ρολόι». Το οξύμωρο είναι ότι κανείς δεν έχει δει ή αναγνώσει αυτό το «πρωτόκολλο», που μάλλον κινείται στη σφαίρα της φαντασίας αυτών που το εμπνεύστηκαν.
Αυτά όλα ισχύουν για τις μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, καθώς το «φανταστικό» αυτό πρωτόκολλο δεν θα εφαρμοστεί στη Θεσσαλονίκη και στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας όπου υπάρχουν μηχανές. Άλλο ΕΚΑΒ στην Αθήνα και άλλο στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Πάμε να δούμε τι σημαίνουν αυτές οι αποφάσεις πρακτικά.
Αν οι μηχανές του ΕΚΑΒ κάλυπταν 14 τομείς, τώρα θα καλύπτουν τους μισούς ή και λιγότερους. Οι μισοί τομείς θα έχουν δύο μηχανές-διασώστες και οι άλλοι μισοί κανέναν. «Καλύτερα ένας παρά κανένας», θα έλεγε κάποιος, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα.
Ας μιλήσουμε όμως και για την ασφάλεια, ένα θέμα που καίει πραγματικά τους διασώστες των μοτοσυκλετών. Όταν δύο μηχανές του ΕΚΑΒ κινούνται με φάρους και σειρήνες, ο μέσος οδηγός στην Αθήνα αντιλαμβάνεται την πρώτη. Μόλις αυτή περάσει, θεωρεί ότι ο δρόμος είναι ελεύθερος. Το δεύτερο δίκυκλο, που ακολουθεί με τις δικές του σειρήνες να «χάνονται» μέσα στον θόρυβο της πρώτης, είναι ένας κινούμενος στόχος. Οι διασώστες δεν είναι απλώς εκτεθειμένοι στον δρόμο· είναι πλέον θύματα ενός πειράματος που αγνοεί τους βασικούς νόμους της κυκλοφοριακής ψυχολογίας.
Πάμε τώρα και στο οξύμωρο του πρωτοκόλλου «λάστιχο».
Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αυτοί που έλαβαν την απόφαση ισχυρίζονται ότι οι μηχανές πρέπει να είναι διπλές για να εφαρμόζουν καλύτερα το πρωτόκολλο πρώτων βοηθειών. Η απόφασή τους, όμως, προβλέπει ότι αν ο ασυρματιστής κρίνει πως πρέπει να κινηθούν κατά μόνας για κάποια περιστατικά, ή αν είναι καλοκαίρι και οι άδειες πιέζουν, τότε το πρωτόκολλο... θα κάνει φτερά! Οι μηχανές θα «σπάνε» και θα πηγαίνει μία σε κάθε περιστατικό. Πώς θα κρίνει ο ασυρματιστής ποιο περιστατικό θα διαχειριστεί μία μηχανή και ποιο δύο; Θα μετακυλιστεί η ευθύνη στους ασυρματιστές; Δεν έχουν ήδη αρκετές ΕΔΕ;
Επίσης, τον Ιούλιο στην Αθήνα των εκατομμυρίων τουριστών, η ασφάλεια και το πρωτόκολλο είναι δευτερεύοντα μπροστά στις άδειες; Αν ένας διασώστης μπορεί να σώσει μια ζωή μόνος του τον Αύγουστο, γιατί είναι «ανεπαρκής» τον Ιανουάριο; Ή το πρωτόκολλο είναι σοβαρό και απαράβατο, ή είναι απλώς μια φούσκα που θα σκάσει πάνω μας.
Πάμε, λοιπόν, και στην πλάνη των «δύο ατόμων» και του πρωτοκόλλου.
Αν το επιχείρημα είναι ότι δύο άτομα κάνουν καλύτερη δουλειά στο πεδίο, τότε ας κοιτάξουμε τα ασθενοφόρα. Εκεί το πλήρωμα είναι δύο άτομα. Όταν ο ένας οδηγεί προς το νοσοκομείο, ο άλλος μένει μόνος πίσω με τον ασθενή και παρέχει τις πρώτες βοήθειες. Με τη λογική της «διπλής μηχανής», θα έπρεπε τα ασθενοφόρα να έχουν τρία άτομα πλήρωμα για να τηρείται το πρωτόκολλο κατά τη μεταφορά: δύο πίσω στην καμπίνα και ένας να οδηγεί. Αλλά εκεί επικρατεί σιωπή. Εκεί ο ένας διασώστης αρκεί. Στις μηχανές όμως, όπου το ζητούμενο είναι η ταχύτητα και η διασπορά, προτιμάμε να δεσμεύουμε δύο μηχανές στο ίδιο σημείο, αφήνοντας άλλους τομείς ακάλυπτους.
Το απολύτως οξύμωρο, βέβαια, είναι ότι αυτό το πρωτόκολλο κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι, γιατί επί της ουσίας δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει καμία αιτιολόγηση και κανένα επίσημο έγγραφο που να αναλύει το σκεπτικό.
Οι πρωταγωνιστές στο περιθώριο;
Το πιο εξοργιστικό; Κανείς δεν ρώτησε τους ίδιους τους διασώστες των μηχανών· τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο, που γνωρίζουν την κίνηση, τους κινδύνους και τις πραγματικές συνθήκες. Αυτούς που ζουν τη δουλειά και δεν τη διαβάζουν σε υπηρεσιακά σημειώματα. Η απόφαση πάρθηκε ερήμην τους.
Αντί να ενισχύσουν τον Τομέα Μοτοσυκλετών, επιλέγουν να τον «ευνουχίσουν» επιχειρησιακά. Μετατρέπουν ένα ευέλικτο σώμα ταχείας ανταπόκρισης σε μια δυσκίνητη δομή, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχήματος και μειώνοντας την αποτελεσματικότητα.
Για να μην υπάρχουν απορίες σχετικά με τη θέση των διασωστών (όχι πως τους ζητήθηκε), αυτή είναι συντριπτικά κατά του μέτρου των δύο μηχανών. Λέτε αυτοί να μην ξέρουν και να γνωρίζετε εσείς, από τα γραφεία σας, καλύτερα τη λειτουργία του τμήματος;
Η «ασφάλεια» δεν επιβάλλεται με φανταστικά πρωτόκολλα και αποφάσεις γραφείου που δημιουργούν νέους κινδύνους. Η ασφάλεια και η επιτυχία κερδίζονται στον δρόμο. Και στον δρόμο, αυτή τη στιγμή, το μόνο που καταφέρατε είναι να βάλετε τρικλοποδιά σε αυτούς που τρέχουν για να προλάβουν να σώσουν όσους πιο πολλούς μπορούν.”
