Panamerican Crossing 2014: Καναδάς - Αλάσκα

3/9/2014

Να λοιπόν που είχα πια φτάσει στον Καναδά, την μεγαλύτερη χώρα της αμερικανικής ηπείρου. Η διαδρομή μου μέσα στο καναδέζικο έδαφος θα είχε σταθερά βορειοδυτική πορεία, αφού τελικός προορισμός μου ήταν πλέον η Αλάσκα.
Μετά τα σύνορα, στην ρότα της ΚΤΜ βρέθηκαν οι πόλεις Calgary και Edmonton, τις οποίες όμως και προσπέρασα τάχιστα. Προτιμούσα να διανυκτερεύω σε μικρές επαρχιακές κωμοπόλεις με απλούς ανθρώπους και νωχελικούς ρυθμούς καθημερινότητας, παρά σε μοντέρνα απρόσωπα αστικά κέντρα.
Μετά από δυο μέρες πορείας μέσα σε απέραντες επίπεδες εκτάσεις, προσέγγισα την κωμόπολη Dawson Creek, εκεί όπου η τεράστια πινακίδα με την επιγραφή "YOU ARE NOW ENTERING THE WORLD FAMOUS ALASKA HIGHWAY" σηματοδοτούσε την αρχή του Alaska Highway, ενός οδικού άξονα μήκους 1.300 μιλίων, που θα με οδηγούσε κατευθείαν στην Αλάσκα. Ο δρόμος Alaska Highway κατασκευάστηκε στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, με την στρατιωτική συνεργασία Η.Π.Α. και Καναδά. Οι εργασίες κατασκευής του ξεκίνησαν στις 9/3/1942 και ολοκληρώθηκε ύστερα από 8 μήνες και 12 μέρες. Η αρχική διαδρομή ήταν χωμάτινη και για την ολοκλήρωσής της εργάστηκαν περίπου 20.000 Αμερικανοί και Καναδοί στρατιώτες.

Μέσα στις επόμενες 4 μέρες, οι δασώδεις, καταπράσινες πολιτείες της British Columbia και της Yukon είχαν την τιμητική τους στην προς βορρά πορεία μου. Πυκνά, βαθυπράσινα κωνοφόρα δάση, γοητευτικές λίμνες, πάμπολλα ποτάμια και ψηλές χιονισμένες βουνοκορφές συνέθεταν ένα καθαρά σκανδιναβικό περιβάλλον, σχεδόν απαλλαγμένο από την ανθρώπινη παρουσία και επέμβαση. Μικροί οικισμοί και οργανωμένες κωμοπόλεις (Fort Nelson, Watson Lake, Whitehorse) με φιλοξένησαν μέχρι την Αλάσκα, ενώ μέσα από τη τεράστια ποικιλία και αυθεντικότητα της καναδικής φύσης ευτύχισα να βιώσω στιγμές πραγματικής ελευθερίας και προσωπικής αναγέννησης.
Όμως, η πτώση μου από τα σκαλιά ενός μοτέλ στην κωμόπολη Whitehorse στάθηκε η αιτία ενός επώδυνου τραυματισμού στην ωμοπλάτη, που άρχισε να με ταλαιπωρεί αρκετά στην οδήγηση. Με δυνατούς πόνους στην περιοχή της ωμοπλάτης κατάφερα τελικά να φτάσω στα σύνορα της Αλάσκας και να βάλω "ρόδα" στην 52η πολιτεία των Η.Π.Α.
Στον μικρό οικισμό Tok έμεινα δυο μέρες σ’ ένα ξύλινο μπανγκαλόου μέσα στην καταπράσινη φύση της Αλάσκας για να ξεκουραστώ και να ετοιμαστώ για την επιστροφή μου (με πλοηγό ξανά τον Alaska Highway) στον Καναδά. Και μετά, πορεία για Νέα Υόρκη. Το "Panamerican Crossing 2014" έμπαινε πλέον στην τελική του φάση…

https://bit.ly/MOTO_680

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

17/4/2026

Τα τρία μοντέλα Tricity που είναι σήμερα διαθέσιμα στην Ιαπωνία δεν θα παραμείνουν έτσι για πολύ καιρό ακόμη, καθώς η Yamaha προτίθεται να σταματήσει να πουλά τα τρίτροχα σκούτερ στην πατρίδα της.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει πλέον αναρτήσει στις σελίδες των τριών εκδόσεων Tricity της ιαπωνικής αγοράς (125, 155 και 300), το 125 θα ολοκληρώσει τον κύκλο του το φετινό Καλοκαίρι, το 155 θα ακολουθήσει το Φθινόπωρο, ενώ το 300 ήδη διαθέτει μόνο το προϋπάρχον στοκ του στη χώρα.

Παραδόξως η Yamaha δεν έχει παρουσιάσει στην Ιαπωνία το νέο Tricity 300 με τον αερόσακο και η απόφαση να σταματήσει τη διάθεση των τριών LMW (Leaning Multi Wheeler) μοντέλων της δεν συνοδεύεται από κάποια επίσημη δικαιολογία.

Αυτό έρχεται σε συνέχεια της απόσυρσης από την ιαπωνική αγορά και του Niken το 2024 (μόλις έναν χρόνο αφότου είχε αναβαθμιστεί με τον νέο CP3 των 890cc), αφήνοντας τη Yamaha χωρίς κανένα LMW μοντέλο στη διαθέσιμη γκάμα της πατρίδας της.

Όσον αφορά τις δικές μας αγορές, τόσο το Niken όσο και τα Tricity συνεχίζουν απρόσκοπτα την πορεία τους με το βλέμμα στο μέλλον, καθώς το 125 ανανεώθηκε πέρυσι και το 300 φέτος - κανείς λογικός δεν θα ανανέωνε ένα μοντέλο, καινοτομώντας μάλιστα με την ενσωμάτωση αερόσακου, αν αυτό όδευε προς το τέλος του.

Η απόφαση της Yamaha αφορά αποκλειστικά στην αγορά της Ιαπωνίας, όπου ίσως οι πωλήσεις να μην ήταν στο επίπεδο που θα περίμεναν, ωστόσο η συνεχής ανανέωση των Tricity είναι η πειστικότερη απόδειξη της επιτυχίας που απολαμβάνουν αυτά τα σκούτερ στις ευρωπαϊκές αγορές.