Πίστα Σερρών: Νέα άσφαλτος σε λίγους μήνες αποφάσισε η νέα διοίκηση

Ετοιμαστείτε για νέα ρεκόρ
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

13/12/2019

Δύσκολα θα βρεις κάποιον που να έχει οδηγήσει στην πίστα των Σερρών και να μην του άρεσε. Ιδιαίτερα για τις μοτοσυκλέτες, η χάραξη αυτής της πίστας είναι απολαυστική και πολλοί είναι εκείνοι που έρχονται και ξανάρχονται από το εξωτερικό για την απολαύσουν. Από το 1998 που άνοιξε για το κοινό πέρασαν 21 χρόνια και όλο αυτό το διάστημα ο περιβάλλον χώρος έχει αλλάξει αρκετά, αποκτώντας μόνιμα pit box, ανανεωμένες κτηριακές εγκαταστάσεις και ενσωματώνοντας πίστα motocross, που φιλοξένησε διεθνείς αγώνες. Όμως τα πράγματα δεν είχαν αντίστοιχα ευθύγραμμη βελτίωση σε ό,τι αφορά τη συντήρηση της ίδιας της ασφάλτου της πίστας. Η αρχική άσφαλτος ήταν πραγματικά φανταστική σε κράτημα και επέτρεπε στις μοτοσυκλέτες δρόμου με τουριστικά λάστιχα τεχνολογίας του 1998 να ξύνουν μαρσπιέδες στη βροχή, κάτι που είχαμε πολλές φορές επιβεβαιώσει στα τεστ που είχαμε κάνει εκεί. Στεγνή έτρωγε βέβαια γρήγορα τα ελαστικά, αλλά χαλάλι. Με το πέρασμα των χρόνων και την έντονη αγωνιστική δραστηριότητα που ακολούθησε, ήταν φυσικό επακόλουθο το επίπεδο της πρόσφυσης να μειωθεί, αλλά λόγω του άγριου χαλικιού, η πίστα συνέχιζε να “τρώει λάστιχα” χωρίς όμως το αντίστοιχο κράτημα.

Έτσι η τότε διοίκηση της πίστας αποφάσισε την μερική ανανέωση της ασφάλτου στις στροφές. Δυστυχώς η ποιότητα της δουλειάς που έγινε τότε ήταν κάτω των προσδοκιών, με αποτέλεσμα τα νέα κομμάτια ασφάλτου να αρχίζουν να διαλύονται μετά το πέρασμα των πρώτων αυτοκινήτων. Αυτό με τη σειρά του δημιούργησε μια σειρά από προβλήματα για τη διοίκηση της πίστας, που έπρεπε να λύσει το πρόβλημα του κόστους και του χρόνου της εκ νέου επισκευής της ασφάλτου. Τελικά οι απαραίτητες εργασίες στα συγκεκριμένα τμήματα έγιναν και η πίστα επαναλειτούργησε. Όμως αυτή η τμηματική ανανέωση της ασφάλτου δεν μπορεί να συγκριθεί με την αρχική ομοιογενή εικόνα που είχε η άσφαλτος της πίστας των Σερρών τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της. Έτσι η νέα διοίκηση που ορίστηκε στις 14 Νοεμβρίου, αποφάσισε να στρώσει με νέα άσφαλτο την πίστα (όλη τη διαδρομή και όχι τμηματικά). Είχε προηγηθεί η προκήρυξη διαγωνισμών για ανάληψη του έργου ύψους 450.000€ το 2017, το 2018 και το 2019, λεπτομέρειες του οποίου μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ στο σχετικό ρεπορτάζ που είχαμε δημοσιεύσει.

Αυτό σημαίνει πως τα σαμαράκια στις ενώσεις μεταξύ παλιάς και καινούριας ασφάλτου θα εξαφανιστούν και οι χρόνοι που θα δούμε στο επόμενο πρωτάθλημα ταχύτητας θα είναι ακόμα πιο χαμηλοί. Βέβαια το απόλυτο κράτημα το αποκτούν οι πίστες μετά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας τους και όχι όταν η άσφαλτος είναι εντελώς καινούρια. Φυσικά αυτή η δουλειά απαιτεί να σταματήσει η λειτουργία της πίστας για μεγάλο χρονικό διάστημα και οι εργασίες μπορεί να διακοπούν κάθε φορά που ο καιρός δεν είναι κατάλληλος. Ως γνωστόν, οι περισσότερες δραστηριότητες της πίστας (αγωνιστικές και μη) γίνονται μεταξύ Απριλίου-Οκτωβρίου. Η διοίκηση θέλει φυσικά να είναι έτοιμη η πίστα όσο πιο νωρίς γίνεται, αλλά όπως είπαμε οι εργασίες δεν μπορούν να γίνουν χωρίς τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες. Έτσι η διοίκηση προσανατολίζεται για το χρονικό διάστημα μεταξύ τέλος Ιουλίου και τέλος Αυγούστου, όπου συνήθως δεν υπάρχουν αγωνιστικές δραστηριότητες και ο καιρός στην περιοχή δεν θα δημιουργήσει καθηστερίσεις στις εργασίες.

 

Αυτή είναι η νέα διοίκηση της πίστα των Σερρών:

Πρόεδρος

Ματθαίου Γεώργιος

 

Διευθύνων Σύμβουλος

Μήχος Γεώργιος

 

α΄ Αντιπρόεδρος

Γούνας Γεώργιος

 

β΄ Αντιπρόεδρος

Παπαβασιλείου Βασίλειος

 

Μέλη

Παλάζη Χρυσάνθη

Μιχτσόγλου Δημήτριος

Παπαδημητρίου Οδυσσέας

    

Pan America Beyond the Map, Μέρος 4ο - Ψάχνοντας τη Nessie στη Loch Ness [Γκάλερι]

Πέρασμα από τη Σκωτία στην Ιρλανδία για τον Κωνσταντίνο Μητσάκη
Κωνσταντίνος Μητσάκης Pan America 1250 SP Σκωτία
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

16/9/2025

Στη συνέχεια του ταξιδιού του με τη Harley-Davidson Pan America 1250 SP ο Κωνσταντίνος Μητσάκης ανακαλύπτει περισσότερες ομορφιές των Highlands και περνά και στην Ιρλανδία.

Ας δούμε τι μας λέει ο Κωνσταντίνος Μητσάκης στην τέταρτη κατά σειρά ανταπόκρισή του:

"Μπορεί με την άφιξή μας στη βόρεια εσχατιά της Σκωτίας (John o’ Groats) να αγγίξαμε την γεωγραφική κορύφωση του “Pan America Beyond the Map”, η Σκωτία ωστόσο διέθετε πολλά ακόμα τουριστικά “θέλγητρα”.

Έτσι, μετά από μια αυστηρή επιλογή αξιοθέατων, η οποία βασίστηκε στον υπολειπόμενο χρόνο μας (έχοντας καταγράψει 3.200 χλμ., βρισκόμασταν ημερολογιακά περίπου στη μέση του ταξιδιού), αποφασίσαμε να κινηθούμε νότια και να στρατοπεδεύσουμε πλησίον της λίμνης Loch Ness (στην κωμόπολη Drumnadrochit), απ’ όπου και θα εκδράμαμε στα πέριξ.
 
Μέσα στις δυο επόμενες ημέρες, η κοντινή ατμοσφαιρική πόλη Inverness, το παραλίμνιο μεσαιωνικό κάστρο Urquhart Castle και οι καταπράσινες δυτικές όχθες της Loch Ness μονοπώλησαν το ενδιαφέρον μας, προσφέροντάς μας έναν μεγάλο αριθμό εντυπωσιακών εικόνων και αναμνήσεων από τα κεντρικά Highlands. Ούτε κι εμείς πάντως καταφέραμε να εντοπίσουμε στα ασάλευτα νερά της λίμνης Loch Ness το θρυλικό τέρας της, την περιβόητη Nessie! 

Κάπου εδώ, ο Γιώργος πρότεινε να περικόψουμε κάποιες μέρες από το υπόλοιπο πρόγραμμα της Σκωτίας και να πάμε στην Ιρλανδία – η πρότασή του με βρήκε σύμφωνο. Αλλαγή ρότας λοιπόν και πορεία κατευθείαν για το λιμάνι Cairnryan (375 χλμ. νοτιοδυτικά της Drumnadrochit), απ’ όπου θα περνούσαμε ακτοπλοϊκώς στην Βόρεια Ιρλανδία. Σημείο αναφοράς της τελευταίας σκωτσέζικης διαδρομής αποτέλεσε η διάσχιση της πανέμορφης προστατευόμενης περιοχής Glencoe, ενώ καθοδόν για το λιμάνι Cairnryan η γκρι Harley-Davidson Pan America 1250 SP δεν έκανε τελικά στάση στη πόλη Γλασκόβη, αλλά την παράκαμψε περιφερειακά…
 
Μετά από ένα δίωρο ακτοπλοϊκό ταξίδι (κόστος περίπου 100 ευρώ) αποβιβαστήκαμε στο νησί της Ιρλανδίας και συγκεκριμένα στην πόλη Belfast, την πρωτεύουσα της βρετανικής Βόρειας Ιρλανδίας. Για τουλάχιστον 3 δεκαετίες, το Belfast (εξαιτίας της έκρυθμης πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε στην Βόρεια Ιρλανδία) μονοπωλούσε στα δελτία ειδήσεων όλου του κόσμου, λόγω των επεισοδίων βίας και θανάτου μεταξύ Καθολικών Ιρλανδών και Άγγλων Προτεσταντών, τα οποία κόστισαν την ζωή σε χιλιάδες πολίτες. 

Έχοντας μια ολοκληρωμένη κατανόηση του πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος και του σημερινού καθεστώτος του Belfast, επισκεφθήκαμε το συμβολικό “Τείχος της Ειρήνης” (Peace Wall), φωτογραφηθήκαμε στο κέντρο της πόλης μπροστά στον πύργο-ρολόι Albert Memorial Clock, απαθανατίσαμε πάμπολλα πολύχρωμα γκράφιτι στην περιοχή του Καθεδρικού ναού και σβήσαμε την δίψα μας σε μια από τις δεκάδες παραδοσιακές pubs του Belfast, απολαμβάνοντας μια δροσερή μπύρα Guiness!"