Πρόταση δημιουργίας πίστας στην Κρήτη από τον Λ. Αυγενάκη

Όχι δεν είναι πρωταπριλιά, εκλογές έχουμε!
1
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

24/4/2023

Μετά την εξόρυξη των πετρελαίων του Αιγαίου που θα κάνει όλους μας να ζούμε σαν Σαουδάραβες, η δεύτερη πιο δημοφιλή προεκλογική υπόσχεση των Ελλήνων πολιτικών είναι η δημιουργία πίστας “προδιαγραφών F1”. Αυτή τη φορά στον πειρασμό υπέπεσε και ο Υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης, όπου σε ομιλία του στην Κρήτη πρότεινε τη δημιουργία πίστας “μηχανοκίνητου αθλητισμού διεθνών προδιαγραφών” στο χώρο του αεροδρομίου “Νίκος Καζαντζάκης” μετά την έναρξη της λειτουργίας του νέου αεροδρομίου στο Καστέλι. Προφανώς κανένας Έλληνας δεν είναι αντίθετος με την δημιουργία πίστας σε οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας. Επίσης κανείς δεν θα πει “όχι” αν φτιαχτεί “διαστημική πιστάρα” που θα μπορέσει να φιλοξενήσει διεθνούς επιπέδου αγώνες. Εκεί που υπάρχει πρόβλημα είναι πως όσοι πολιτικοί υπόσχονται, είτε ακόμα έχουν εγκαινιάσει πίστες, λένε πράγματα που ακόμα και οι ίδιοι γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν. Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε πως δεν χρειάζεσαι πίστα για να κάνεις αγώνες της Formula 1, όπως μας ζάλιζαν επί δεκαετίες κάποιοι “ειδικοί”, οι οποίοι στην πραγματικότητα αποσκοπούσαν να φτιάξουν επιτροπές διεκδίκησης αγώνα F1 και με τα λεφτά των Ελλήνων φορολογούμενων να βολτάρουν στην Ευρώπη με παχυλούς μισθούς. Αγώνες Formula 1 γίνονται μια χαρά σε δημόσιους δρόμους χειρότερους από την Πατησίων, αρκεί να δώσεις τα απαραίτητα εκατομμύρια στους διοργανωτές και φυσικά να πληρώσεις τα στελέχη τους που θα έρθουν να σου ετοιμάσουν τον αγώνα. Λαμπρό παράδειγμα ο αγώνας της Valencia στην Ισπανία όπου γινόταν στο λιμάνι της πόλης αντί για την πίστα που γίνονται οι αγώνες των MotoGP!!!!!

Συγκεκριμένα για τη δημιουργία πίστας στο αεροδρόμιο της Κρήτης, η ιδέα δεν είναι κακή ως προς τη λειτουργία της για ένα, άντε δύο-τρεις διεθνείς αγώνες, αλλά ως προς την οικονομική βιωσιμότητά της σε βάθος χρόνου, η Κρήτη είναι ακατάλληλη για να επιζήσει μια τέτοιου μεγέθους επένδυση. Το κόστος μεταφοράς οχημάτων από την υπόλοιπη Ελλάδα είναι ασύμφορο για τη συχνή χρήση της, οπότε το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει διαρκώς να χρηματοδοτεί το λειτουργικό κόστος. Οι διεθνείς αγώνες της F1 και των MotoGP είναι κερδοφόρες μόνο με μακροοικονομική προοπτική για το σύνολο της τοπικής επιχειρηματικότητας (ξενοδοχεία, εστιατόρια κ.τ.λ.) και του τουρισμού της χώρας, όμως το κέρδος αυτό δεν επαρκεί για να καλύψει τα έξοδα αυτού του τύπου αγώνων. Λαμπρό παράδειγμα ο αγώνας του Brno στην Τσεχία, όπου λόγω τοποθεσίας μάζευε τον περισσότερο κόσμο απ’ όλη την κεντρική Ευρώπη, αλλά η Τσεχία σταμάτησε να φιλοξενεί τα MotoGP πλέον δηλώνοντας πως δεν αντέχει άλλο οικονομικά!!!

Γιατί τα θυμίζουμε όλα αυτά; Πολύ απλά γιατί θέλουμε να γίνει και μια δεύτερη σωστή πίστα στην Ελλάδα μετά από εκείνη των Σερρών, η οποία θα έχει μικρότερο κόστος πρόσβασης στο 60% του ελληνικού πληθυσμού, δηλαδή στους Αθηναίους.

Μόνο που για να γίνει αυτό πράξη θα πρέπει η πίστα αυτή να είναι προσαρμοσμένη λειτουργικά στα οικονομικά δεδομένα της χώρας μας και να μπορεί να συντηρηθεί από την εθνική οικονομία χωρίς να δημιουργεί τρύπες εκατομμυρίων ή δισεκατομμυρίων. Όταν λοιπόν σταματήσουμε να ακούμε για αγώνες F1 και MotoGP, τότε η κουβέντα θα έχει γίνει σοβαρή και η προοπτική για την κατασκευή μιας σωστής πίστας θα έχει μπει στο σωστό δρόμο.

 

ΥΓ. Δεν χρειάζεσαι επίπεδη γη για να φτιάξεις πίστα. Οι πιο ωραίες και διάσημες πίστες του κόσμου είναι φτιαγμένες σε λόφους.  

 

ΥΓ 2. Η Dorna κάνει αγώνες όπου υπάρχει χρήμα. Μέχρι και στη Φιλανδία ήταν να πάνε, αλλά ευτυχώς οι Φιλανδοί φαλίρισαν!

 

ΥΓ 3. Με το μισό αεροδρόμιο να ανήκει στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Άμυνας, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα

 

ΥΓ 4. Μακάρι να γίνει πίστα αντί για να οικοπεδοποιηθεί όπως το Ελληνικό

 

Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου της Οργανωτικής Επιτροπής Διοργανώσεων Μηχανοκίνητου Αθλητισμού:

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Πρόταση Αυγενάκη προς τους τουριστικούς φορείς: Κατασκευή πίστας μηχανοκίνητου αθλητισμού διεθνών προδιαγραφών στο χώρο του αεροδρομίου «Νίκος Καζαντζάκης»

 

 Ο υφυπουργός Αθλητισμού, Λευτέρης Αυγενάκης, «άνοιξε» παράθυρο στην προοπτική κατασκευής μιας πίστας μηχανοκίνητου αθλητισμού διεθνών προδιαγραφών στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της ημερίδας «Τουρισμός και Αθλητισμός» που διοργανώθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης.

Ειδικότερα, πρόταση του υφυπουργού είναι η κατασκευή πίστας στο χώρο του αεροδρομίου «Νίκος Καζαντζάκης», μόλις λειτουργήσει το νέο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, στο Καστέλλι. Έρχεται μάλιστα σε συνέχεια της δήλωσης του Πρωθυπουργού σύμφωνα με την οποία «Η προσοχή μας θα στραφεί στην αξιοποίηση του αεροδρομίου “Καζαντζάκης”. Θα ακούσουμε τις σκέψεις και τις προτάσεις της τοπικής κοινωνίας. Δε θα ήθελα -σε καμία περίπτωση- να μεσολαβήσουν πάλι 18 χρόνια, όπως δυστυχώς έγινε με το Ελληνικό, από τη στιγμή, δηλαδή, που μετακινήθηκε το αεροδρόμιο στα Σπάτα, και να μείνει αυτή η πολύ σημαντική έκταση ανενεργή».

Η πρόταση στηρίζεται στις βασικές παραμέτρους ενός τέτοιου εγχειρήματος, καθώς μια πίστα ιδανικά πρέπει να βρίσκεται κοντά σε διεθνές αεροδρόμιο και σε λιμάνι, όπως και να έχει τη δυνατότητα φιλοξενίας δεκάδων χιλιάδων επισκεπτών τις ημέρες των αγώνων και ακόμα ιδανικότερα, να βρίσκεται σε περιοχή με εύκρατο κλίμα, ώστε να λειτουργεί απρόσκοπτα.

Η πρόταση του υφυπουργού Αθλητισμού περιλαμβάνει και φιλοξενία αγώνα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Moto GP. Σημειώνεται ότι ο κ. Λευτέρης Αυγενάκης πρόσφατα είχε συζητήσεις με τον Carmelo Ezpeleta, επικεφαλής της εταιρείας που διαχειρίζεται εμπορικά και τηλεοπτικά το Moto GP, Dorna, αναφορικά με το ενδεχόμενο διεξαγωγής ενός αγώνα στη χώρα μας. Kαι οι δυο πλευρές έχουν εκφραστεί θετικά σε μια τέτοια προοπτική και έχει διερευνηθεί το κόστος και η αποδοτικότητα μιας τέτοιας συνεργασίας.

Αναφερόμενος στην πρόταση του υφυπουργού, ο αερολιμενάρχης του Ηρακλείου, Γιώργος Πλιάκας σχολίασε: «Είναι μια εξαιρετική ιδέα. Μπορεί πιθανόν να αξιοποιηθεί μέρος των εγκαταστάσεων αλλά και οι δύο διάδρομοι, απογείωσης-προσγείωσης, ο βοηθητικός αλλά και οι περιφερειακοί δρόμοι. Είναι σημαντικό ότι όλη η έκταση ανήκει στο Δημόσιο».

Ανάλογα, ο Μιχάλης Βλατάκης Πρόεδρος Τουριστικών & Ταξιδιωτικών Πρακτόρων Κρήτης συμπλήρωσε: «Έχω ένα όνειρο από παλιά, να δω το Ηράκλειο να γίνεται Μόντε Κάρλο. Μια πίστα διεθνών προδιαγραφών μπορεί να αποτελεί πρώτης τάξεως εργαλείο για να έχουμε τουρισμό 12 μήνες το χρόνο».

Ιδιαίτερα θετική ήταν και η αντίδραση του λιμενάρχη Ηρακλείου, Ευθύμη Δουβή: «Ακούγεται σαν όνειρο μακρινό αλλά γιατί να μη γίνει αληθινό;». Την ίδια στιγμή, ο Δημήτρης Καλαϊτζιδάκης, Operation Manager των Grecotel, σχολίαζε πόσο σημαντικό είναι να ελαχιστοποιηθεί το κενό της σεζόν, ώστε να καταστεί δυνατή η μόνιμη εργασία και η επένδυση σε προσωπικό καταρτισμένο και σωστά αμειβόμενο.

Ο Νίκος Χαλκιαδάκης, Πρόεδρος Ξενοδόχων Ηρακλείου, τόνισε «Πιστεύω ότι η μισή έκταση θα παραμείνει ως στρατιωτική βάση. Αν φύγει το στρατιωτικό τμήμα θα μπορέσουν να γίνουν πολλά πράγματα. Ακόμα, όμως και η μισή έκταση, είναι υπεραρκετή για την κατασκευή μιας σύγχρονης πίστας. Είμαι υπέρ αυτής της ιδέας».

Ο Γιώργος Χριστοδουλάκης (πρόεδρος Ένωσης Επιχειρηματιών Ενοικιαζόμενων Διαμερισμάτων και Δωματίων Ν. Ηρακλείου «Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ») πρόσθεσε: «Η πρόταση μάς βρίσκει απόλυτα σύμφωνους. Θα ωφεληθούμε και θα είναι μεγάλη διαφήμιση για το νησί. Πιστεύω πως είναι η καλύτερη δυνατή αξιοποίηση που μπορεί να γίνει στη συγκεκριμένη περιοχή».

Ο Κώστας Κουρκούνης (επιχειρηματίας, αντιπρόεδρος Τουριστικών Πρακτόρων Κρήτης) έδωσε τη δική του οπτική: «Θα είναι ευχής έργο. Ο τόπος είναι κορεσμένος από άλλες δραστηριότητες, όπως είναι τα εμπορικά κέντρα. Ο μηχανοκίνητος αθλητισμός προσελκύει μια ευκατάστατη μερίδα τουριστών, που δεν είναι εύκολο να τους προσεγγίσεις με άλλον τρόπο».

Από την πλευρά του ο Τάκης Καλουτσάκης (τουριστικός επιχειρηματίας) συμπλήρωσε: «Είναι μια καλή πρόταση, πρέπει να δούμε τις επιχειρησιακές λεπτομέρειες με το ΥΠΕΘΑ. Είναι πολύ μεγάλος χώρος, δεν ξέρω αν χρειάζεται όλος, ίσως αρκεί μέρος αυτού. Για το δημοτικό διαμέρισμα Αλικαρνασσού, θα είναι μια πολύ θετική εξέλιξη όπως και για το Ηράκλειο, για ολόκληρη την Κρήτη».

Ο υφυπουργός Αθλητισμού τόνισε ότι μετά τις εκλογές μπορεί να ανοίξει η συζήτηση με όλους τους φορείς γι’ αυτό το εγχείρημα. Η χρονική συγκυρία κρίνεται ευνοϊκή καθώς η Ελλάδα, λόγω της επιτυχημένης διοργάνωσης του Ράλλυ Ακρόπολις έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία στον κόσμο του μηχανοκίνητου αθλητισμού, η Dorna επιθυμεί τη διοργάνωση αγώνα Moto GP στην Ελλάδα, το εύκρατο κλίμα της Κρήτης ευνοεί τη λειτουργία της πίστας τους χειμερινούς μήνες (χαμηλή τουριστική περίοδος) που οι περισσότερες ευρωπαϊκές πίστες είναι κλειστές και επίσης είναι εξαιρετικά σπάνιο να βρεθεί μια τόσο μεγάλη επίπεδη έκταση δίπλα σε αστικό ιστό και να ανήκει μόνο σε έναν ιδιοκτήτη (Δημόσιο).

Σε κάθε περίπτωση, μια τέτοια εγκατάσταση μπορεί να λειτουργήσει όλο το χρόνο και όχι μόνο για τη διοργάνωση αγώνων. Ο κύριος όγκος εργασιών μιας ανάλογης υποδομής είναι οι δοκιμές εξέλιξης αγωνιστικών ομάδων, κατασκευαστών αυτοκινήτων ή και ελαστικών. Φυσικά θα μπορεί να λειτουργήσει και ως κόμβος τεχνολογίας για τους φοιτητές των πανεπιστημίων, όπως και ως χώρος εκπαίδευσης και ανάπτυξης κουλτούρας οδικής ασφάλειας.

Η πρόταση έγινε παρουσία όλων των εμπλεκόμενων φορέων στον Τουρισμό στην Κρήτη και πολλών στελεχών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κατά τη διάρκεια της ημερίδας που διοργανώθηκε από το υφυπουργείο Αθλητισμού, με τη συνδιοργάνωση της Ένωσης Ξενοδόχων Ηρακλείου, του Συνδέσμου Τουριστικών και Ταξιδιωτικών Πρακτόρων Κρήτης, του PANCRETAN HOTEL MANAGERS ASSOCIATION, του Επιμελητηρίου Ηρακλείου, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Διευθυντών Ξενοδοχείων κ.ά.
 

 

Διαμαρτυρία από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ: Κόβουν εδαφική κάλυψη και τους βάζουν σε ζεύγη!

Οι υπεύθυνοι παίρνουν αποφάσεις που φέρνουν αναστάτωση στο προσωπικό
1
Από τον

Παύλο Καρατζά

29/1/2026

Μία ξαφνική απόφαση ζητά από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ να κινούνται σε ζεύγη μόνο στην Αθήνα, βασιζόμενη σε αστείες προφάσεις και χωρίς προηγούμενη συζήτηση με τους ίδιους τους εργαζόμενους!

Οι λόγοι που επικαλούνται οι υπεύθυνοι είναι πως πρόκειται για θέμα ασφαλείας των αναβατών-διασωστών. Το πρόβλημα είναι πως δεν διπλασιάζουν τον αριθμό των διασωστών αλλά κόβουν τις περιοχές που αυτοί καλύπτουν και έπειτα φτιάχνουν ένα δαιδαλώδες δίκτυο κανόνων σε περίπτωση αδειών ή πολλαπλών περιστατικών, φορτώνοντας όχι μόνο με ευθύνη αλλά και με ηθικά διλήμματα το κέντρο αποφάσεων!

Οι ίδιοι οι διασώστες διαμαρτύρονται για αυτές τις αλλαγές, λέγοντας πως τις εμπνεύστηκαν δίχως να τους έχουν ρωτήσει ή να έχει γίνει καταγραφή των αναγκών. Όπως τονίζουν και οι ίδιοι ζήτημα ασφαλείας υπάρχει και όταν οδηγούν δύο διασώστες ο ένας πίσω από τον άλλο χωρίς να έχει γίνει διαχωρισμός στα ζεύγη με βάση τον ρυθμό που κινούνται οι αναβάτες και να έχει προηγηθεί φυσικά και η κατάλληλη εκπαίδευση. Ζήτημα ασφάλειας τονίζουν πως είναι και το να αλληλοκαλύπτονται οι σειρήνες οδηγώντας ανάμεσα στους στοίχους των αυτοκινήτων, ενώ τρέχουν να καλύψουν τα μισά περιστατικά από αυτό που κάνουν τώρα.

Μάλιστα, το νέο αυτό πρωτόκολλο θα ακολουθείται μόνο στην Αττική, όμως όχι κατά τους καλοκαιρινούς μήνες – που θα παίρνει άδειες το προσωπικό, ενώ ο τηλεφωνητής – συντονιστής θα μπορεί να αποφασίζει αν μπορούν να κινηθούν οι διασώστες και μόνοι τους κατά περίπτωση. Δηλαδή, η απόφαση πάρθηκε για θέματα ασφαλείας αναγνωρίζοντας χωρίς να αναφέρεται πως αυτά τα θέματα είναι εποχιακά και υφίστανται μόνο στην Αττική!

Πρόσφατα είχαμε τον θανατηφόρο τραυματισμό ενός μοτοσυκλετιστή - διασώστη με τις συνθήκες του δυστυχήματος να περιγράφουν ξεκάθαρα πως με τον τρόπο που έγινε το τρακάρισμα με τον ηλικιωμένο οδηγό του αυτοκινήτου που έκοψε κάθετα μία λεωφόρο με δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ενδεχομένως να είχαμε και δεύτερο θύμα αν κινούνταν ανά ζεύγη οι διασώστες! Κι αυτό γιατί δεν υπήρχε χρόνος αντίδρασης στην συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε ακόμη και 30-40 μέτρα απόσταση να είχαν μεταξύ τους, ένα μεγάλο νούμερο μέσα στην πόλη, πάλι δεν θα υπήρχε αρκετός χρόνος αντίδρασης για τον δεύτερο!

Στην προκειμένη περίπτωση οι διασώστες εκφράζουν την κοινή λογική, που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας πάει περίπατο, υποβαθμίζοντας ένα κρίσιμο τομέα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ενώ φαίνεται πως οι υπεύθυνοι ανοίγουν έτσι την πόρτα στους ιδιώτες και στον τομέα αυτόν. Ας δούμε όμως και τι λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι:

EKAV_MOTOMAG

Η Δημοσίευση από την πλευρά των μοτοσυκλετιστών-διασωστών:

“Πώς να διαλύσετε την «αιχμή του δόρατος» του ΕΚΑΒ από την άνεση του γραφείου σας

Αν κάτι λειτουργεί σωστά στο ΕΚΑΒ, αυτό είναι το τμήμα των μηχανών άμεσης επέμβασης. Ή μάλλον λειτουργούσε σωστά, γιατί βρήκαμε τον τρόπο να το σαμποτάρουμε εκ των έσω.

Οι μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, δεν είναι απλώς ένα ακόμη εργαλείο. Είναι, κατά γενική ομολογία, η αιχμή του δόρατος. Λειτουργώντας κατά μόνας (ένας διασώστης με μία μηχανή), καλύπτουν πολλούς τομείς, φτάνουν πρώτες, αποσυμφορούν το σύστημα, σώζουν χρόνο — και ο χρόνος στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα είναι ζωή.

Αν κάτι λειτουργεί καλά, τι κάνεις; Το ενισχύεις; Διευκολύνεις τη λειτουργία του;

Στην Ελλάδα, του κόβεις τα πόδια!

Εν μία νυκτί αποφασίστηκε οι μηχανές να κινούνται πλέον ως ζεύγη. Δύο μηχανές για ένα περιστατικό. Γιατί; Γιατί έτσι λέει ένα «πρωτόκολλο» που εμπνεύστηκαν άνθρωποι μέσα από τα γραφεία τους. Έτσι αποφάσισαν να μειώσουν στο μισό τη δυναμική του τμήματος των μηχανών του ΕΚΑΒ, αλλά και να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα σε ένα τμήμα που δούλευε «ρολόι». Το οξύμωρο είναι ότι κανείς δεν έχει δει ή αναγνώσει αυτό το «πρωτόκολλο», που μάλλον κινείται στη σφαίρα της φαντασίας αυτών που το εμπνεύστηκαν.

Αυτά όλα ισχύουν για τις μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, καθώς το «φανταστικό» αυτό πρωτόκολλο δεν θα εφαρμοστεί στη Θεσσαλονίκη και στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας όπου υπάρχουν μηχανές. Άλλο ΕΚΑΒ στην Αθήνα και άλλο στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Πάμε να δούμε τι σημαίνουν αυτές οι αποφάσεις πρακτικά.

Αν οι μηχανές του ΕΚΑΒ κάλυπταν 14 τομείς, τώρα θα καλύπτουν τους μισούς ή και λιγότερους. Οι μισοί τομείς θα έχουν δύο μηχανές-διασώστες και οι άλλοι μισοί κανέναν. «Καλύτερα ένας παρά κανένας», θα έλεγε κάποιος, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα.

Ας μιλήσουμε όμως και για την ασφάλεια, ένα θέμα που καίει πραγματικά τους διασώστες των μοτοσυκλετών. Όταν δύο μηχανές του ΕΚΑΒ κινούνται με φάρους και σειρήνες, ο μέσος οδηγός στην Αθήνα αντιλαμβάνεται την πρώτη. Μόλις αυτή περάσει, θεωρεί ότι ο δρόμος είναι ελεύθερος. Το δεύτερο δίκυκλο, που ακολουθεί με τις δικές του σειρήνες να «χάνονται» μέσα στον θόρυβο της πρώτης, είναι ένας κινούμενος στόχος. Οι διασώστες δεν είναι απλώς εκτεθειμένοι στον δρόμο· είναι πλέον θύματα ενός πειράματος που αγνοεί τους βασικούς νόμους της κυκλοφοριακής ψυχολογίας.

Πάμε τώρα και στο οξύμωρο του πρωτοκόλλου «λάστιχο».

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αυτοί που έλαβαν την απόφαση ισχυρίζονται ότι οι μηχανές πρέπει να είναι διπλές για να εφαρμόζουν καλύτερα το πρωτόκολλο πρώτων βοηθειών. Η απόφασή τους, όμως, προβλέπει ότι αν ο ασυρματιστής κρίνει πως πρέπει να κινηθούν κατά μόνας για κάποια περιστατικά, ή αν είναι καλοκαίρι και οι άδειες πιέζουν, τότε το πρωτόκολλο... θα κάνει φτερά! Οι μηχανές θα «σπάνε» και θα πηγαίνει μία σε κάθε περιστατικό. Πώς θα κρίνει ο ασυρματιστής ποιο περιστατικό θα διαχειριστεί μία μηχανή και ποιο δύο; Θα μετακυλιστεί η ευθύνη στους ασυρματιστές; Δεν έχουν ήδη αρκετές ΕΔΕ;

Επίσης, τον Ιούλιο στην Αθήνα των εκατομμυρίων τουριστών, η ασφάλεια και το πρωτόκολλο είναι δευτερεύοντα μπροστά στις άδειες; Αν ένας διασώστης μπορεί να σώσει μια ζωή μόνος του τον Αύγουστο, γιατί είναι «ανεπαρκής» τον Ιανουάριο; Ή το πρωτόκολλο είναι σοβαρό και απαράβατο, ή είναι απλώς μια φούσκα που θα σκάσει πάνω μας.

Πάμε, λοιπόν, και στην πλάνη των «δύο ατόμων» και του πρωτοκόλλου.

Αν το επιχείρημα είναι ότι δύο άτομα κάνουν καλύτερη δουλειά στο πεδίο, τότε ας κοιτάξουμε τα ασθενοφόρα. Εκεί το πλήρωμα είναι δύο άτομα. Όταν ο ένας οδηγεί προς το νοσοκομείο, ο άλλος μένει μόνος πίσω με τον ασθενή και παρέχει τις πρώτες βοήθειες. Με τη λογική της «διπλής μηχανής», θα έπρεπε τα ασθενοφόρα να έχουν τρία άτομα πλήρωμα για να τηρείται το πρωτόκολλο κατά τη μεταφορά: δύο πίσω στην καμπίνα και ένας να οδηγεί. Αλλά εκεί επικρατεί σιωπή. Εκεί ο ένας διασώστης αρκεί. Στις μηχανές όμως, όπου το ζητούμενο είναι η ταχύτητα και η διασπορά, προτιμάμε να δεσμεύουμε δύο μηχανές στο ίδιο σημείο, αφήνοντας άλλους τομείς ακάλυπτους.

Το απολύτως οξύμωρο, βέβαια, είναι ότι αυτό το πρωτόκολλο κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι, γιατί επί της ουσίας δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει καμία αιτιολόγηση και κανένα επίσημο έγγραφο που να αναλύει το σκεπτικό.

Οι πρωταγωνιστές στο περιθώριο;

Το πιο εξοργιστικό; Κανείς δεν ρώτησε τους ίδιους τους διασώστες των μηχανών· τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο, που γνωρίζουν την κίνηση, τους κινδύνους και τις πραγματικές συνθήκες. Αυτούς που ζουν τη δουλειά και δεν τη διαβάζουν σε υπηρεσιακά σημειώματα. Η απόφαση πάρθηκε ερήμην τους.

Αντί να ενισχύσουν τον Τομέα Μοτοσυκλετών, επιλέγουν να τον «ευνουχίσουν» επιχειρησιακά. Μετατρέπουν ένα ευέλικτο σώμα ταχείας ανταπόκρισης σε μια δυσκίνητη δομή, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχήματος και μειώνοντας την αποτελεσματικότητα.

Για να μην υπάρχουν απορίες σχετικά με τη θέση των διασωστών (όχι πως τους ζητήθηκε), αυτή είναι συντριπτικά κατά του μέτρου των δύο μηχανών. Λέτε αυτοί να μην ξέρουν και να γνωρίζετε εσείς, από τα γραφεία σας, καλύτερα τη λειτουργία του τμήματος;

Η «ασφάλεια» δεν επιβάλλεται με φανταστικά πρωτόκολλα και αποφάσεις γραφείου που δημιουργούν νέους κινδύνους. Η ασφάλεια και η επιτυχία κερδίζονται στον δρόμο. Και στον δρόμο, αυτή τη στιγμή, το μόνο που καταφέρατε είναι να βάλετε τρικλοποδιά σε αυτούς που τρέχουν για να προλάβουν να σώσουν όσους πιο πολλούς μπορούν.”