Vespa: Πόλεμος στην Genova

Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

26/1/2016

Ένας νέου είδους πόλεμος μαίνεται αυτές τις μέρες στην Γένοβα της Ιταλίας, με το τοπικό Vespa Club να διαδηλώνει εναντίον του Δημάρχου της πόλης. Αιτία η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου να απαγορεύσει την κυκλοφορία στην πόλη όλων των παλιών αυτοκινήτων και των δίχρονων μοτοσυκλετών. Η επίσημη δικαιολογία του δημάρχου είναι η καταπολέμηση του αυξημένου ποσοστού κάπνας στην πόλη, όμως οι Vespisti έχουν εντελώς διαφορετική οπτική γωνία πάνω στο θέμα, προβάλλοντας ως προτεραιότητα την ιστορία και την κουλτούρα της πόλης τους, όπου οι δίχρονες Vespa είναι αναπόσπαστο στοιχείο. Σύμφωνα με του Ιταλούς δημοσιογράφους που παρακολουθούν τα γεγονότα τον τελευταίο καιρό που έχει ξεκινήσει ο πόλεμος τοπικής αυτοδιοίκησης και Vespa Club, λένε ότι το δίκαιο είναι μάλλον με το μέρος των Vespisti, δεδομένου ότι τα παλιά αυτοκίνητα χωρίς καταλύτη είναι σπάνιο φαινόμενο στους δρόμους της Genova, ενώ και οι δίχρονες Vespa που κυκλοφορούν σε καθημερινή βάση δεν ξεπερνούν τις 300. Μπροστά στο πανδαιμόνιο των μποτιλιαρισμάτων και των δεκάδων άλλων πηγών ρύπανσης από τις υπόλοιπες δραστηριότητες των κατοίκων της περιοχής, η κάπνα από τις ελάχιστες δίχρονες Vespa είναι σταγόνα στον ωκεανό.

Το κακό είναι ότι ο άσπρος καπνός των δίχρονων είναι άμεσα ορατός και τον μυρίζεις έντονα, σε αντίθεση με τα εκατοντάδες ακινητοποιημένα στην κίνηση αυτοκίνητα που δεν προδίδουν την ρύπανση που προκαλούν ή ακόμα χειρότερα τα ηλεκτροκίνητα μέσα μαζικής μεταφοράς, όπου η ενέργεια που καταναλώνουν παράγεται σε εργοστάσια μακριά από τα κέντρα των πόλεων και είναι αδύνατον για τον κόσμο να ταυτίσει την μόλυνση του προκαλούν στο περιβάλλον με το μέσω που την χρησιμοποιεί. Πάντως μετά από αρκετές εβδομάδες κινητοποιήσεων του τοπικού club, ο δήμαρχος δέχτηκε να ξεκινήσει διάλογο και ίσως τελικά βρεθεί μια συμβιβαστική λύση. Βέβαια τις περισσότερες φορές, οι πολιτικοί-οικολόγοι χάνουν την οικολογική τους συνείδηση με έναν… φόρο. Άλλωστε η οικολογία είναι κίνημα υπέρ των πλουσίων, όπου έχουν αρκετά χρήματα είτε για να πληρώνουν πρόστιμα-φόρους για να χρησιμοποιούν ρυπογόνα οχήματα, είτε για να αγοράζουν κάθε τρεις και λίγο νέας τεχνολογίας (αυξάνοντας την παραγωγή των εργοστασίων, άρα και την ρύπανση του περιβάλλοντος!).    

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.