Υβριδικό maxi scooter από την Yamaha

Κατέθεσαν πατέντες στο Iwata

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/11/2020

Οι πατέντες που κατατίθενται κατά καιρούς από τα εργοστάσια, έχει αποδειχθεί ότι είναι ο… χειρότερος τρόπος για να κρατήσεις κάτι μυστικό. Έτσι και τώρα, οι πατέντες που κατέθεσε η Yamaha μαρτυρούν ότι οι Ιάπωνες δουλεύουν συστηματικά πάνω στην ιδέα υβριδικών κινητήρων σε μοτοσυκλέτες.

Για την Yamaha δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με το θέμα των υβριδικών κινητήρων. Οι πρώτες της απόπειρες ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίες του 2000, ενώ πριν από μερικούς μήνες είχε καταθέσει κι άλλες πατέντες για ένα υβριδικό τρίροδο scooter.

Το "φλερτ" με τα υβριδικά έχει ξεκινήσει ουσιαστικά από τότε που παρουσιάστηκαν οι πρώτοι υβριδικοί κινητήρες για αυτοκίνητα, αλλά η "αφομοίωση" στις μοτοσυκλέτες είναι δραματικά πιο αργή. Το βασικότερο πρόβλημα είναι η χωροταξία και το βάρος μιας τέτοιας τεχνολογικής λύσης που δύσκολα μπορεί να εφαρμοστεί στις μοτοσυκλέτες.

Οι πατέντες πάντως που μας έρχονται από την Ιαπωνία και την Yamaha, δείχνουν ένα υβριδικό σύστημα "εν σειρά" -αν μπορούμε να το πούμε καταχρηστικά έτσι- που χρησιμοποιεί έναν κινητήρα εσωτερικής καύσης, με κύριο ρόλο την επιμήκυνση της αυτονομίας ενός ηλεκτρικού κινητήρα. Με αυτή την επιλογή, το "συμβατικό" κομμάτι της μοτοσυκλέτας, ή πιο σωστά του maxi scooter όπως δείχνουν τα σχέδια, δεν έχει να κάνει με την απόδοση και την μεταφορά της ενέργειας, αλλά το βασικό του καθήκον είναι να παράγει ηλεκτρική ενέργεια που θα αποθηκεύεται στις μπαταρίες.

Το πλεονέκτημα ενός τέτοιου συστήματος είναι ότι ο βενζινοκινητήρας χρειάζεται να δουλεύει μόνο σε ένα συγκεκριμένο εύρος στροφών και με προκαθορισμένο φορτίο. Εξαιτίας αυτού, οι εκπομπές ρύπων του κινητήρα εσωτερικής καύσης μπορούν να βελτιστοποιηθούν στο ελάχιστο, με μείωση των καυσαερίων και ταυτόχρονη αύξηση της αποτελεσματικότητας του κινητήρα.

Προφανώς και δεν υπάρχουν τεχνικά χαρακτηριστικά γύρω από την αυτονομία του υβριδικού κινητήρα, και σίγουρα απέχουμε πολύ μέχρι να φτάσουμε σε τέτοιες λεπτομερείς αναφορές. Πρόκειται περισσότερο για μια άσκηση επί χάρτου ορισμένων "ανήσυχων μηχανολόγων του Iwata, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στη σφαίρα της θεωρητικής προσέγγισης. Άλλωστε οι λεπτομέρειες που είναι εμφανείς στις πατέντες, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με την στήριξη του κινητήρα στο πλαίσιο, μαρτυρούν ότι το όλο Project κρύβει πίσω του αρκετή και σοβαρή μελέτη.

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Η εταιρεία που κάποτε ίδρυσε η οικογένεια Μαμιδάκη είχε περάσει στον Murtaza Lakhani

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/12/2025

Ο πακιστανοκαναδός, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που ελέγχει την JETOIL, δεν είναι κάποιος αχυράνθρωπος, ούτε αυτοφοράκιας, αλλά ο άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες διακινεί στα ίσια, το πετρέλαιο που δεν μπορεί να διακινηθεί από τους υπόλοιπους. Ο 63χρονος δισεκατομμυριούχος Murtaza Ali Lakhani (κεντρική φωτογραφία) έχει υπηκοότητα Μ. Βρετανίας και Καναδά με τα διαβατήριά του να γίνονται δεκτά σε κάθε χώρα του κόσμου και τον περασμένο Ιούλιο κατονομάστηκε από το Αγγλικό περιοδικό Business Matters, το Ν1 στον κλάδο των επιχειρήσεων, ως ο μεγαλύτερος διακινητής Ρωσικού πετρελαίου.

Αυτό σήμαινε πως κάποιος άναψε ένα προβολέα πάνω του, κάτι που είχε αποφευχθεί όταν ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε το πετρέλαιο του Ιράκ σε καιρό πολέμου με τις ΗΠΑ, έπειτα το Κουρδικό πετρέλαιο επί εποχής πολέμου επίσης και πλέον και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, επί εποχής που όλοι ελπίζουν να μην καταλήξει σε πόλεμο, όπως υπάρχει η απειλή να γίνει.

Ο επικεφαλής του γκρουπ Mercantile Maritime απέκτησε την JETOIL από την οικογένεια Μαμιδάκη μετά την πτώχευση της μέσα στην πανδημία και την αυτοκτονία που επέφερε η ένταξη το άρθρο 99, ενός εκ των ιδρυτών της. Ξεκινώντας το 1968 ενώ είχαν ήδη την Mamidoil την οποία ένωσαν με την JETOIL, οι οικογένεια Μαμιδάκη δημιούργηε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας καυσίμων στα Βαλκάνια.

Παρόλο που κατά την περίοδο της πτώχευσης η εταιρεία έχασε σχεδόν το 80% του δικτύου πρατηρίων ο Lakhani επένδυσε σε αυτή έχοντας ως στόχο τις τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αγγίζουν τους 300.000 τόνους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει εγκατάσταση και στο Κόσσοβο. Παραμένει επίσης δίκτυο χονδρικής πώλησης εκτός της Ελλάδας σε Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια και Σερβία ώστε ο Βαρόνος αυτός να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή.

Για τον ίδιο τον Lakhani, όπως και για τον Etibar Eyyub από το Αζερμπαϊτζάν που μπαινοβγαίνει στις λίστες από πέρσι, αυτή είναι μάλλον μία αναμενόμενη εξέλιξη κι αυτό γιατί είχαν γίνει κινήσεις πριν την ανακοίνωση του κ. Χαραλαμπου Βουρλιώτη, της Αρχής Καταπολέμησης κατά της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων συνολικά 5 εταιρειών εμπορίας πετρελαίου στην Ελλάδα, με την JETOIL να είναι αυτή που απασχολεί το κοινό καθώς θα βλέπει από αύριο τα πρατήρια να αλλάζουν όνομα ή να κλείνουν.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνουν οι εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι ιδιαίτερα τώρα, δύο μόλις μήνες πριν συμπληρωθούν 30 χρόνια από την μεγάλη πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στις εγκαστάσεις αυτές, επί αυτοκρατορίας Μαμιδάκιδων.

Ήταν μεσημέρι, 24 Φεβρουαρίου 1986 όταν ξέσπασε φωτιά η οποία έκαιγε για επτά μέρες πνίγοντας την Θεσσαλονίκη σε τοξικά αέρια, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της τρίτης ημέρας που συμπληρώθηκε από δεκάδες επόμενες. Από τις 12 δεξαμενές τότε καταστράφηκαν οι 8, ενώ κλιμάκια από την Γιουγκοσλαβία κατέβηκαν να συνδράμουν το έργο της ελληνικής πυροσβεστικής που μετρούσε ήδη 25 τραυματίες. Η Θεσσαλονίκη γλίτωσε τότε γιατί άντεξε η δεξαμενή υγρής αμμωνίας. Αν είχε εκραγεί, τότε η πόλη θα έπρεπε να εκκενωθεί και θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης, δύο ημέρες και δύο μήνες πριν το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ.