Arch KRGT-1 2020: Επέστρεψε δριμύτερη

Ριζική ανανέωση
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

26/11/2019

Το KRGT-1 ήταν το πρώτο μοντέλο της Arch, η εταιρεία του γνωστού ηθοποιού και μοτοσυκλετιστή Keanu Reeves πίσω στο 2014. Για τη δημιουργία της είχε χρησιμοποιηθεί ως βάση η προσωπική μοτοσυκλέτα του ηθοποιού, μια Harley Davidson Dyna, όμως το αποτέλεσμα δεν έχει καμία σχέση με την αρχική μορφή της μοτοσυκλέτας. Έκτοτε, το μοντέλο πέρασε στην…παραγωγή για όσους είχαν τα χρήματα να το παραγγείλουν, ενώ η ίδια εταιρεία δεν ήθελε απλώς να κατασκευάζει custom μοτοσυκλέτες, αλλά μοτοσυκλέτες που να περνούν παράλληλα και όλες τις κρατικές προδιαγραφές των Πολιτειών της Αμερικής. Ένα ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα, το οποίο όμως την κάνει να ξεχωρίζει και να είναι πλέον στη λίγκα των μεγάλων κατασκευαστών, ασχέτως αν η παραγωγής της περιορίζεται σε πολύ μικρό αριθμό.

Για το 2020 το KRGT-1 ανανεώθηκε ριζικά με νέα εμφάνιση, επανασχεδιασμένο πλαίσιο και προηγμένο περιφερειακό εξοπλισμό ώστε να προσφέρει τη μέγιστη δυνατή οδηγική απόλαυση. Παράλληλα όμως παραμένει πιστό στη σχεδιαστική του ταυτότητα ώστε η σύνδεση με το προηγούμενο μοντέλο να είναι ευδιάκριτη. Ο δικύλινδρος V των 45ο, που υπήρχε και στο υφιστάμενο μοντέλο, είναι χωρητικότητας 2.023 κυβικών και έχει δημιουργηθεί από τη συνεργασία της Arch με την S&S. Μέχρι στιγμής, η ιπποδύναμή του δεν έχει ανακοινωθεί αλλά το απερχόμενο μοντέλο έφτανε τους 120 ίππους. Από την άλλη η ροπή ανακοινώνεται κανονικά και φτάνει τα 16,7 χιλιογραμμόμετρα. Η μοτοσυκλέτα έχει έγκριση τύπου για να κυκλοφορεί στην Καλιφόρνια, όποτε μπορούμε να πούμε εκ του ασφαλούς ότι είναι διαθέσιμο και στις περισσότερες πολιτείες, αφού η Καλιφόρνια έχει τις πιο αυστηρές προδιαγραφές. Ωστόσο, δεν γίνεται αναφορά αν πληροί τις νέες προδιαγραφές Euro5. Ο ηλεκτρονικός ψεκασμός έχει κάθετα τοποθετημένα τα μπεκ, ενώ ο κινητήρας τροφοδοτείται με φρέσκο αέρα απ’ τα φίλτρα της K&N, με την εξάτμιση να διαθέτει το carbon τελικό της Yoshimura που ενισχύει την premium αύρα που απορρέει.

Το ρεζερβουάρ αντί να δένει πάνω στη μονή δοκό του πλαισίου, εδράζεται από κάτω της, με αποτέλεσμα να δημιουργεί μια μοναδική εμφάνιση. Για να πραγματοποιηθεί αυτό έπρεπε να μικρύνουν οι διαστάσεις του ρεζερβουάρ καθώς δημιουργούνται προβλήματα χωροταξίας αφού βρίσκεται πιο κοντά στο σύστημα ψεκασμού. Για να προσφέρει ικανοποιητική αυτονομία, έχει χωριστεί εσωτερικά σε δύο τμήματα και για τη δημιουργία του απαιτούνται 33 ώρες πάνω στην εργαλειομηχανή ώστε να αποτελείται από ένα κομμάτι… Γεγονός που δικαιολογεί κατά ένα μεγάλο ποσοστό το κόστος απόκτησης που ξεπερνά τις 70.000 ευρώ.

Το αλουμινένιο υποπλαισίο έχει τροποποιηθεί ώστε να εφαρμόζει πάνω του η νέα σέλα. Μπροστά, το κάλυμμα του LED προβολέα με λειτουργία cornering διαθέτει ένα μικρό ζελατινάκι κατασκευασμένο από αλουμίνιο, με κορυφαίο φινίρισμα που εντοπίζεται σε όλα τα μέρη της μοτοσυκλέτας. Τόσο το εμπρός όσο και το πίσω carbon φτερό διαθέτουν νέα εμφάνιση που δένει αρμονικά με την υπόλοιπη σχεδίαση της μοτοσυκλέτας. Ο τομέας των αναρτήσεων είναι αισθητά ανανεωμένος και τόσο το πιρούνι των 48mm όσο και το αμορτισέρ είναι της Öhlins και έχουν δικά τους settings εξελιγμένα απ’ τη σουηδική εταιρεία ώστε να συνεργάζονται άρτια με το πλαίσιο και το ψαλίδι, ενώ είναι πλήρως ρυθμιζόμενα. Το αλουμινένιο ψαλίδι είναι σχεδιασμένο με γνώμονα να προσφέρει περισσότερη ακαμψία στο πλαίσιο, ενώ το αμορτισέρ δεν χρησιμοποιεί σύστημα μοχλισμού για να δέσει πάνω του.

Τα φρένα αποτελούνται από δύο πλευστούς δίσκους μπροστά της ISR με διάμετρο 320mm και με ακτινικά τοποθετημένες δαγκάνες έξι εμβόλων της ίδιας εταιρείας και συνεργάζονται με την ακτινική τρόμπα της Magura. Πίσω, τα πράγματα βρίσκονται σε αντίστοιχο επίπεδο υπερβολής με τον πλευστό δίσκο να συνεργάζεται με δαγκάνα τεσσάρων εμβόλων. Στον βασικό εξοπλισμό περιλαμβάνεται και το ABS, ενώ δεν είναι υποχρεωτικό για την αμερικάνικη αγορά. Ίσως αυτό να προμηνύει ότι η Power Cruiser της Arch να μπορεί να έρθει στις ευρωπαϊκές αγορές.

Βέβαια για να την αποκτήσει κάποιος θα πρέπει να έχει τουλάχιστον 72.648 ευρώ, ενώ η Arch δίνει τη δυνατότητα στους αναβάτες να την τροποποιήσουν όσο θέλουν, τόσο σε εμφάνιση όσο και σε επίπεδο εξοπλισμού και επιδόσεων, αρκεί να έχουν τα ανάλογα χρήματα. Η Arch μπορεί να είναι απ’ τις εταιρείες που απευθύνεται σε ελάχιστους αναβάτες, όμως έχει πάρει το ρόλο της πολύ σοβαρά και όπως δείχνει επενδύει στην ανάπτυξη των μοτοσυκλετών της, ακολουθεί το δικό της ρυθμό.

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες