Δοκιμή Yamaha R6 2017

Την οδηγήσαμε στα Μέγαρα

Από τον

Μπάμπη Μέντη

30/5/2017

Ακόμα δεν έχει στεγνώσει η φόρμα από τον ιδρώτα και η αίσθηση από την οδήγηση του νέου R6 στην πίστα των Μεγάρων πριν λίγη ώρα είναι εξίσου νωπή. Ανυπομονούσαμε να οδηγήσουμε αυτή τη μοτοσυκλέτα από την πρώτη μέρα που την είδαμε στις διεθνείς εκθέσεις και είχαμε κάνει τα αδύνατα δυνατά για να βρεθούμε στην παγκόσμια περουσίασή της που είχε γίνει στην Αλμερία, χωρίς όμως επιτυχία. Βλέπετε, η άλλοτε δημοφιλή κατηγορία των supersport 600 δεν έχει πλέον κανένα εμπορικό ενδιαφέρον και τα εργοστάσια την έχουν παρατήσει εντελώς.

Όμως η Yamaha ήταν η μόνη που πήγε κόντρα στο ρεύμα και ανανέωσε μια μοτοσυκλέτα που πάντα λατρεύουμε να οδηγάμε μέσα σε πίστα. Ευτυχώς οι αλλαγές που έκανε η ιαπωνική εταιρεία δεν κατέστρεψαν το καθαρόαιμο αγωνιστικό στήσιμο του πλαισίου.

Περισσότερο έκανε βελτιώσεις στα σημεία που είχε μείνει πίσω και αυτό ήταν που χρειαζόταν το R6. Που έπασχε; Στη συνολική απόδοση των φρένων, στην απουσία σύγχρονων ηλεκτρονικών και στην ποιότητα λειτουργίας των αναρτήσεων σύμφωνα με τις νέες δυνατότητες των σύγχρονων ελαστικών.

Οπότε έχουμε ολόκληρο το εμπρός πιρούνι του R1-S (43mm αντί 41mm) μαζί με τα ακτινικά της φρένα, ρυθμιζόμενο Traction Control, Quick-Shifter (μόνο για τα ανεβάσματα) νέο προγραμματισμό και σώματα ψεκασμού ride by wire και εντελώς επανασχεδιασμό φαίρινγκ, με μικρές διαφοροποιήσεις στην εργονομία της θέσης οδήγησης.

Εμείς οδηγήσαμε δύο διαφορετικά R6. Το ένα ήταν εντελώς normal με ελαστικά δρόμου Dunlop Sportmax 214 και το άλλο είχε slick επίσης της Dunlop. Η διαφορά στη συμπεριφορά των δύο μοτοσυκλετών ήταν αρκετά μεγάλη λόγω των ελαστικών, όπως επίσης και η αίσθηση από τον κινητήρα, καθώς η μοτοσυκλέτα με τα slick είναι πιο κοντή σε τελική μετάδοση.

Θα πούμε αναλυτικά και λεπτομερώς για αυτές τις διαφορές στο αντίστοιχο τεστ που θα δημοσιεύσουμε στο περιοδικό, όμως εδώ αξίζει να πούμε πόσο πολύ μας έχουν λείψει τα Supersport 600. Καλό και άγιο το γκάζι των Superbike, αλλά τίποτα δεν μπορεί να σε κάνει να χαμογελάσεις περισσότερο σε μια πίστα από ένα καλοστημένο Supersport 600. Ακόμα και η R6 με τα ελαστικά δρόμου που παρουσίαζαν υπερθέρμανση μετά από 6-7 γύρους ήταν απόλαυση! Η Yamaha λέει ότι η νέα R6 είναι η πιο αεροδυναμική μοτοσυκλέτα που έχει φτιάξει στην ιστορία της.

Εμείς να προσθέσουμε ότι είναι και κούκλα!

https://bit.ly/MOTO_680

Νέα Μοντέλα

Diavel V4 RS 2026: Γράφει ρεκόρ επιτάχυνσης για Ducati με 0-100 χλμ./ώρα σε 2,52 δλ.

Καλύτερη επιτάχυνση από όλες τις μοτοσυκλέτες παραγωγής του Borgo Panigale

Η νέα Diavel V4 RS γράφει το ρεκόρ επιτάχυνσης για Ducati με 0-100 χαω σε 2.52 δευτερόλεπτα

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/9/2025

Η ειδική έκδοση της Diavel, η V4 RS θα κυκλοφορήσει σε λίγα αριθμημένα κομμάτια και έχει φτιαχτεί με στόχο να είναι ότι πιο κοντά σε Dragster μπορείς να αποκτήσεις από την Ducati απευθείας, πριν αρχίσεις τις μετατροπές. Πολλές από αυτές που χρειάζεται για να γίνει μία τέτοια μοτοσυκλέτα, τις έχουν κάνει ήδη οι Ιταλοί ξεκινώντας από τον Desmosedici Stradale κινητήρα των 1.103 κυβικών που έχει δεχτεί την φροντίδα του αγωνιστικού τμήματος του εργοστασίου.

Πολλά από τα περιφερειακά της RS έχουν αντικατασταθεί από carbon και τιτάνιο κατεβάζοντας το βάρος και φυσικά, ανεβάζοντας το κόστος. Ο κινητήρας με τον περιστρεφόμενο αντίστροφα στην κίνηση της μοτοσυκλέτας στρόφαλο, που μεταξύ άλλων βοηθά να μένει ο τροχός στο έδαφος κατά την βίαιη επιτάχυνση, αποδίδει 182 ίππους και αποδεικνύει πως τα άλογα δεν είναι ο μόνος παράγοντας για να γράψει κανείς ρεκόρ επιτάχυνσης, ο τρόπος που η δύναμη αυτή καταλήξει στον δρόμο, είναι πιο σημαντικό.

Με το τεράστιο πίσω ελαστικό η Diavel έγραψε εύκολα το απόλυτο νούμερο ανάμεσα στην γκάμα της Ducati. Το εύκολα είναι σχετικό βέβαια καθώς τα 2,52 δευτερόλεπτα γράφτηκαν από τον Marc Marquez. Με αυτό τον τρόπο έγινε η ταχύτερη στην συγκεκριμένη μέτρηση ανάμεσα στις μοτοσυκλέτες της γκάμας της Ducati που βγάζουν πινακίδα και σε κατάσταση, όπως ακριβώς βγαίνουν από το εργοστάσιο.

Ο Desmosedici Stradale με τον ξηρό συμπλέκτη ακούγεται όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς, εξαιρετικά δυνατά και καθαρά ακόμη και στις μεσαίες στροφές, με την Ducati να διαβάζει πολύ προσεκτικά το βιβλίο των προδιαγραφών για να καθορίζει το επίπεδο θορύβου στα χιλιόμετρα που ορίζονται. Κοινώς, αν πηγαίνεις μέσα στην πόλη λίγο πιο γρήγορα, τότε γίνεσαι γρήγορα πολύ γνωστός και «αγαπητός» σε όλους τους κατοίκους.

Η ροπή της μοτοσυκλέτας φτάνει τα 12,2kg.m στις 9.500 στροφές και φυσικά όλες οι μονάδες των ηλεκτρονικών είναι της Bosch, τελευταίας τεχνολογίας και με τους αλγόριθμους που έχουν αναπτύξει από το αγωνιστικό τμήμα που όπως είπαμε, υπογράφει και την ρύθμιση του κινητήρα.

Οι αναρτήσεις της Ohlins με το αλουμινένιο μονόμπρατσο ψαλίδι, τα φρένα της Panigale V4 και τις σφυρήλατες ζάντες που σχεδιάστηκαν ειδικά για αυτό το μοντέλο, είναι μόνο λίγα από τα ακριβά περιφερειακά του. Το Centro Stile που έχει αναλάβει τον σχεδιασμό, φρόντισε και για την εμφάνιση της έκδοσης αυτής με το λογότυπο RS να ξεχωρίζει σε μία σειρά από περιφερειακά.

Η έκδοση θα είναι διαθέσιμη από τον ερχόμενο Νοέμβριο με τις πρώτες παραδόσεις στην Ευρώπη να γίνονται μέσα στον Δεκέμβριο και αργότερα θα ακολουθήσουν και οι ΗΠΑ.