Ducati Monster SP 2023

Ελαφρύτερο, αναβαθμισμένο σε αναρτήσεις και φρένα
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

15/9/2022

Το Monster SP βασίζεται πάνω στο νέο Monster του 2021, σε μια ελαφρύτερη, πιο αποτελεσματική και διασκεδαστική όσον αφορά στην sport οδήγηση, και πιο αγριεμένη σε εμφάνιση έκδοση, την κορυφαία της τριμελούς πλέον οικογένειας (Monster, Monster +, Monster SP).

Η βαφή του Monster SP εμπνέεται από τις αγωνιστικές Desmosedici GP μοτοσυκλέτες του 2022, ενώ ο χρυσός της Ohlins στις αναρτήσεις εμπρός-πίσω και η εξάτμιση της Termignoni (νόμιμη για χρήση δρόμου) με τα δυο τελικά το ένα πάνω από το άλλο, ολοκληρώνουν τη σπορ εμφάνιση, με τον πλέον ουσιαστικό τρόπο.

Στις λεπτομέρειες ξεχωρίζουν η κόκκινη σέλα που θυμίζει το πρώτο Yamaha YZF-R1 του 1998, το ρεζερβουάρ που είναι βαμμένο κόκκινο μπορντό, πορτοκαλί και μαύρο, το λογότυπο SP στο κάλλυμα που κάνει μονόσελη τη μοτοσυκλέτα (που έχει όμως σέλα και μαρσπιέ συνεπιβάτη), οι πλήρως ρυθμιζόμενες αναρτήσεις της Ohlins, κομπλέ με σταμπιλιζατέρ, τα αναβαθμισμένα φρένα με δίσκους 320 mm και δαγκάνες Stylema, τα σπορ ελαστικά πρώτης τοποθέτησης (Pirelli Diablo Rosso IV), και τα νέα LED φλας. Σημειώστε πως η ουρά του SP είναι κατασκευασμένη από GFRP (Glass Fibre Reinforced Polymer, πολυμερές ενισχυμένο με υαλόνημα).

Το Ohlins NIX πιρούνι των 43 mm είναι ελαφρύτερο από το πιρούνι των άλλων δυο εκδόσεων κατά 0,6 κιλά, είναι πλήρως ρυθμιζόμενο και έχει εξαρχής πιο σπορ σετάρισμα και μεγαλύτερη διαδρομή 140 mm αντί για 130 mm, ενώ συνδυάζεται με το επίσης πλήρως ρυθμιζόμενο πίσω αμορτισέρ της ίδιας εταιρείας, που κι αυτό έχει μεγαλύτερη διαδρομή 150 mm από 140 mm. Τώρα παρόλο που το SP φορά Ohlins αναρτήσεις εμπρός-πίσω, το σταμπιλιζατέρ ανήκει στη… Sachs.

Βελτιωμένο είναι το σύστημα πέδησης μπροστά, πιο δυνατό, με καλύτερη πληροφόρηση αλλά και ελαφρύτερο, με Brembo Stylema (αντί για τις M4.32 των άλλων εκδόσεων) ακτινικές μονομπλόκ τετραπίστονες δαγκάνες και δίσκους 320 mm με νέα αλουμινένια κέντρα που γλιτώνουν μισό κιλό από τα φρένα των έτερων δυο εκδόσεων, ενώ κι οι δαγκάνες γλιτώνουν άλλα 400 γραμμάρια, για ένα συνολικό κέρδος 2 κιλών στο μη-αναρτώμενο βάρος, κάτι που φυσικά μεταφράζεται σε μεγαλύτερη ευελιξία στις αλλαγές κατεύθυνσης. Ακτινική είναι και η τρόμπα του φρένου μπροστά.

Η Ducati βελτίωσε και τα ηλεκτρονικά βοηθήματα της μοτοσυκλέτας, ρυθμίζοντας εκ νέου όλα τα Riding Modes ώστε να λειτουργούν καλύτερα με τα νέα εξαρτήματα που φορά το SP, ενώ νέο είναι το Wet Riding Mode για μεγαλύτερη ασφάλεια σε βρεγμένες επιφάνειες.

Στο οπλοστάσιο των ηλεκτρονικών βοηθημάτων της, η μοτοσυκλέτα διαθέτει ABS Cornering, Ducati Traction Control και Ducati Wheelie Control, όλα ρυθμιζόμενα σε πολλά επίπεδα, αλλά και σύστημα Launch Control.

Η TFT έγχρωμη οθόνη των 4,3 ιντσών με συνδεσιμότητα παραμένει ως είχε, όπως παραμένει και το quick-shifter που ανεβάζει και κατεβάζει ταχύτητες, ενώ στην προσπάθεια για περαιτέρω μείωση του βάρους το SP φέρει μπαταρία ιόντων λιθίου.

Το βάρος της μοτοσυκλέτας ανακοινώνεται στα 186 γεμάτα κιλά (από 188 των άλλων δυο εκδόσεων), η ιπποδύναμη στους 111 hp / 9.250 rpm και η ροπή στα 9,5 kgm / 6.500 rpm -χωρίς αλλαγές από τις άλλες δυο εκδόσεις Monster.

Τέλος να πούμε πως οι μεγαλύτερες διαδρομές αναρτήσεων μεταφράζονται σε αυξημένο ύψος σέλας στα 840 mm, αντί των 820 mm των άλλων εκδόσεων, ενώ η Ducati διαθέτει και διαφορετικές σέλες στα 810 ή 850 mm.

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες