Vespa Primavera

H Ιστορία του πιο θρυλικού scooter
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/8/2018

H πρώτη έκδοση της Vespa Primavera, ένα μοντέλο που θα γινόταν διαχρονικά κλασικό, παρουσιάστηκε το 1967, στην ‘ΕκθεσηΜοτοσυκλέτας στο Μιλάνο, αποτελώντας μια επανάσταση: μικρή, ευκίνητη, εξοπλισμένη με έναν λαμπρό κινητήρα, η Primavera έδωσε φτερά σε πολλές γενιές μετέπειτα και,παραμένοντας αδιάλειπτα στην παραγωγή μέχρι το 1982, υπήρξε ένα μυθικό μοντέλο αλλά και μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες στην ιστορία τηςVespa.

Μετά την παρουσίαση στο Μιλάνο η Vespa Primavera φθάνει στις αγορές το 1968, συγκεντρώνοντας πάνω της μοναδικά και νικηφόρα χαρακτηριστικά, προερχόμενα από προηγούμενα μοντέλα Vespa. Γι’ αυτό και η πρώτηPrimavera του 1968, κουβαλά στις πλάτες της ένα ολόκληρο γενεαλογικό δέντρο. Μικρή αλλά ισχυρή, ηVespaPrimaveraκατάφερε να εκφράσει τις αξίες που αντιπροσώπευσαν μια γενιά νέων, οι οποίοι με αφετηρίαεκείνο το έτος, ξεκίνησαν να διεκδικούν τον χώρο και την ελευθερία τους.

Η πρώτηVespa που, ταράζοντας την μέχρι τότε «ήσυχη» εικόνα της, παρουσιάστηκε με δυναμική ψυχή και σπορ επιδόσεις ήταν η GS το 1955. Η GS γεννήθηκε μέσα από την εμπειρία του Αγωνιστικού Τμήματος της Piaggio (το οποίο κατά τη δεκαετία του '50 ανταγωνίστηκε με τη Vespa ιταλικές και ξένες μοτοσυκλέτες σε αγώνες regularity, συχνά με νικηφόρα αποτελέσματα) και αποτέλεσε μια κρίσιμη καμπή στην ιστορία της Vespa: γρήγορη (ξεπερνούσε τα 100 km/h), πρωτοποριακή (η πρώτη με 4 ταχύτητες), ασφαλής (χάρη στους μεγαλύτερους τροχούς των 10 ιντσών).

Στον αντίποδα, ηVespa 50 του 1963 υπήρξε το ορόσημο που εισήγαγε την έννοια του «μικρού σώματος» στην οικογένειαVespa.Ένα νέο πλαίσιο, πιο μικρό και ευέλικτο πουδημιουργήθηκε για τα μικρά κυβικά αλλά έδειξε αμέσως τη διάθεσή του να αναπτυχθεί τόσο σε κυβικά όσο και σε επιδόσεις.

Έτσι το 1966, γεννιέται η Vespa 90 SS, ειδική σειρά προερχόμενη από τηVespa 50. Χαρακτηρίστηκε από το ντουλαπάκι τοποθετημένο μεταξύ τιμονιού και σέλας για να διευκολύνει την οδήγηση «σε έκταση». Το σπορ τιμόνι είναι στενό και χαμηλό, το φτερό και η ποδιά είναι πλήρως ανανεωμένα,πιο στενά για μικρότερη αεροδυναμική αντίσταση και μεγαλύτερη ταχύτητα.Με μόλις 90κ.εκ., άγγιζε τα 93 km/h. Το 1966 γεννιέται και η "Nuova 125”, που υιοθετεί το μικρό σώμα της Vespa 50, για πρώτη φορά σε κυβισμό 125κ.εκ. και τροχούς 10 ιντσών.

Με το πέρασμα του πρώτου μισού της δεκαετίας του ’60, όλα είναι πια έτοιμα για τη γέννηση της πιο νεανικής Vespa, εκείνης που θα συγκεντρώσει όλα τα χαρακτηριστικά φρεσκάδας και ταχύτητας, διαμοιρασμένα μέχρι τότε σε διαφορετικά μοντέλα.

Η VespaPrimaveraγίνεται αμέσως το όνειρο των νέων αγοριών και κοριτσιών.Οι δεκαεξάχρονοι γοητεύονται από τις αυξημένες επιδόσεις του κινητήρα σε σχέση με τη “Nuova 125”. Η ευελιξία σε συνδυασμό με την κομψότητα και την ελαφρότητα που αγαπούν οι κοπέλες, θα συμβάλουν στην τεράστια εμπορική επιτυχία της VespaPrimavera. Πρόκειται να παραμείνει έτσι για τουλάχιστον 15 χρόνια, για να πλαισιωθεί το 1976 από την έκδοση PrimaveraET3, ένα μοντέλο που χαρακτηρίστηκε από την ηλεκτρονική ανάφλεξη, το κιβώτιο 3 σχέσεων, τη νέα μεγαλύτερη εξάτμιση προερχόμενη από την 90 SS, τον διακόπτη της μίζας στο τιμόνι. Όλα τα παραπάνω συνέβαλαν σε ακόμη υψηλότερες επιδόσεις, προκειμένου να αναβιώσει ο σπορ μύθος της Primavera.

Η Vespa Primavera ξαναγεννιέται το 2013 συγκεντρώνοντας όλες τις αξίες που σφράγισαν την επιτυχία της πρώτης έκδοσης. Νεανική, καινοτόμος, τεχνολογικά προηγμένη, ευέλικτη και δυναμική, φιλική προς το περιβάλλον στο οποίο εντάσσεται. Η Primavera επιστρέφει πρωταγωνίστρια της εποχής της, κληρονομώντας όλη τη φρεσκάδα και τη χαρά της ζωής των προγόνων της.

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες