Αλλαγές κανονισμών MotoGP

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

12/9/2018

Πριν από λίγες μέρες συνεδρίασε η Επιτροπή των Grand Prix, αποτελούμενη από τους Carmelo Ezpeleta (Πρόεδρος της Dorna), Paul Duparc (εκπρόσωπος FIM), Herve Poncharal (εκπρόσωπος IRTA) και Takanao Tsubouchi (εκπρόσωπος της MSMA). Παρόντες ήταν και οι Mike Trimby (μέλος της IΡΤΑ και Γραμματέας της συνεδρίασης) και Corrado Cecchinelli (Τεχνικός Διευθυντής), στην συνάντηση που έγινε στο Misano την παραμονή του αγώνα στην ιταλική πίστα.
Εκεί αποφασίστηκαν τρεις αλλαγές στους κανονισμούς με άμεση ισχύ και μια αλλαγή που θα αφορά την σεζόν του 2019. Πιο συγκεκριμένα, από τον επόμενο κιόλας γύρο, κάθε αγώνας που θα ξεκινά με την διαδικασία "βρόχινου αγώνα" θα είναι μειωμένος κατά ένα γύρο σε σχέση με την κανονική διάρκεια, καθώς οι ομάδες αντιμετωπίζουν αντικειμενικές δυσκολίες στο να έχουν πλήρως γεμάτα τα ρεζερβουάρ των μοτοσυκλετών τους.
Επίσης, μέχρι τώρα η ενημέρωση στους αναβάτες που τους είχε επιβληθεί ποινή με αλλαγή θέσης γινόταν με πινακίδα που έβγαινε στην γραμμή του τερματισμού για πέντε γύρους. Αυτό πλέον αλλάζει και η πινακίδα θα επιδεικνύεται μόνο για τρεις γύρους, καθώς κρίθηκε ότι μέσα σε πέντε γύρους μπορεί να συμβούν πολλές αλλαγές θέσεων και να δημιουργηθεί σύγχυση, ενώ ούτως ή αλλως η ποινή αναγράφεται και στα όργανα της μοτοσυκλέτας χάρη στο νέο σύστημα επικοινωνίας με τα pits.

Η τελευταία αλλαγή που θα ξεκινήσει να ισχύει από φέτος έχει να κάνει με τον κανονισμό για τους αναβάτες-αντικαταστάτες. Είχαν εκφραστεί στο παρελθόν ανησυχίες ότι κυρίως οι ομάδες των MotoGP θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον κανονισμό προς όφελός τους προκειμένου να αλλάξουν μοτοσυκλέτες ακόμη και μέσα στις ίδιες τις ομάδες, ή με κάποια άλλη ομάδα, βοηθώντας έτσι κάποιον αναβάτη που βρισκόταν στο όριο των κινητήρων του. Σύμφωνα λοιπόν με την Επιτροπή, επειδή υπάρχουν πολλά πιθανά σενάρια, από δω και στο εξής οι κανονισμοί θα αλλάξουν έτσι ώστε ο αναβάτης που θα λειτουργεί ως αντικαταστάτης δεν θα μπορεί να είναι αναβάτης με συμβόλαιο σε ισχύ στο Πρωτάθλημα, πλην εξαιρέσεων που θα έχουν εγκριθεί από την Επιτροπή.
Σε ό,τι αφορά τις αλλαγές για την σεζόν του 2019, λόγω του ότι θα υπάρχει περιορισμένη διαθεσιμότητα του νέου κινητήρα για την Moto2, καθώς και το γεγονός ότι δεν θα υπάρχουν σε κανένα άλλο πρωτάθλημα στον κόσμο κινητήρες με αυτές τις προδιαγραφές, συμφωνήθηκε να μην υπάρχουν wild card συμμετοχές για την κατηγορία την επόμενη χρονιά. Η κατάσταση θα επανεκτιμηθεί και θα παρθούν ανάλογες αποφάσεις για την σεζόν πλέον του 2020.

https://bit.ly/MOTO_679

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!