Δοκιμές MotoGP Valencia

Τι μάθαμε από το πρώτο τεστ για το 2018
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

17/11/2017

Οι πρώτες δοκιμές για το 2018 και οι προτελευταίες για την φετινή χρονιά, έριξαν αυλαία πριν λίγες μέρες στην Valencia. Τα θέματα που είχαν να αντιμετωπίσουν οι ομάδες την σεζόν που πέρασε ήταν πολλά και διάφορα και σίγουρα τα πρώτα τεστ αφήνουν μια γεύση για την κατεύθυνση που θα ακολουθήσουν τα εργοστάσια. Ο δρόμος είναι όμως μακρύς και η δουλειά που πρέπει να ρίξουν κατά τη διάρκεια του χειμερινού διαλλείματος είναι μεγάλη, καθώς πολλοί τομείς προβληματισμού έχουν παραμείνει ανοιχτοί, όπως θα δούμε παρακάτω από τα πρώτα στοιχεία και δεδομένα που αποκομίσαμε, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις και την αίσθηση των αναβατών.
Ο Marquez συνέχισε από εκεί που σταμάτησε, μετά και την κατάκτηση του τίτλου για το 2017, κλείνοντας τις δοκιμές στην κορυφή της κατάταξης. Μάλιστα, οι δύο μοτοσυκλέτες της Repsol Honda (του Marquez και του Pedrosa) έκαναν το 1-2 δείχνοντας ότι βρίσκονται στην σωστή κατεύθυνση, αν και η Valencia είναι μια πίστα που ευνοεί γενικότερα τα RC213V.


Ο Ισπανός παγκόσμιος πρωταθλητής έκανε και τις δύο μέρες των δοκιμών συνεχείς συγκρίσεις μεταξύ της μοτοσυκλέτας του '17 με το πρωτότυπο για την επόμενη σεζόν, αν και ο ταχύτερος χρόνος του έγινε με την μοτοσυκλέτα που κατέκτησε το πρωτάθλημα στην οποία είχαν προστεθεί ελάχιστες αλλαγές από το πλαίσιο του 2018. Ο ίδιος δήλωσε πως μάζεψε αρκετά δεδομένα από την μοτοσυκλέτα, ενώ έχει ήδη προγραμματίσει το πλάνο των δοκιμών εν όψει των τεστ στην Sepang στις αρχές τις επόμενης χρονιάς. Σχετικά με το πρωτότυπο, ο Marquez είπε πως υπάρχουν ακόμη μερικά θέματα γύρω από τον κινητήρα, αλλά αυτό είναι φυσιολογικό. Θα εξετάσουν τα νέα δεδομένα στις δοκιμές της Μαλαισίας, καθώς στις δοκιμές της Jerez θα λάβει μέρος μόνο ο Cal Crutchlow ως αναβάτης HRC, αν και ο ίδιος θα βρίσκεται εκεί ως θεατής καθώς ο αδερφός του, Alex Marquez, θα αντικαταστήσει τον τραυματία Thomas Luthi που θα τρέχει του χρόνου με Honda στην ομάδα της Marc VDS. Πλέον, θα επικεντρωθούν όπως είπε ο ίδιος στο πλαίσιο και τα ηλεκτρονικά, ενώ η γενικότερη εικόνα που αποκόμισε από τον κινητήρα ήταν σχετικά καλή.


Ο Pedrosa με τη σειρά του, ξεκίνησε κι αυτός τις δοκιμές με την μοτοσυκλέτα του '17 πριν περάσει στη σέλα του πρωτότυπου, το οποίο είχε εντελώς διαφορετικό στήσιμο σε ό,τι αφορά την χαρτογράφηση, τις αναρτήσεις και την γεωμετρία. Το ποσοστό της προόδου ήταν καλό, σύμφωνα με τον ίδιο, ενώ επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στα νέα ελαστικά της Michelin και το πιρούνι. Αν και την πρώτη μέρα δεν ήταν ευχαριστημένος, η δεύτερη έκλεισε με χαμόγελα, παρά το γεγονός ότι είναι νωρίς ακόμη για συμπεράσματα, όπως δήλωσε. Συγκριτικά όμως ανάμεσα στις δύο μοτοσυκλέτες, είπε πως ένιωθε πιο άνετα στην μοτοσυκλέτα του '17, ενώ με το πρωτότυπο είχε τελείως διαφορετική αίσθηση και έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός.


Στο στρατόπεδο της Ducati, ο δεύτερος στο πρωτάθλημα Dovizioso θεωρεί ότι μετά τα αποτελέσματα των δοκιμών στην Valencia, χρειάζεται μόνο μια μικρή βελτίωση για να είναι ανταγωνιστικός σε κάθε αγώνα της επόμενης χρονιάς. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι αυτό που ζήτησε είναι να στρίβει το Desmosedici λίγο καλύτερα… "Νομίζω ότι αυτό θα είναι αρκετό!" δήλωσε. "Δεν χρειάζεται να το διορθώσουμε, απλώς να το βελτιώσουμε λίγο, καθώς έχουμε αλλού αρκετά πλεονεκτήματα." Η αίσθησή του δεν είναι πως η μοτοσυκλέτα είναι κακή, αλλά η συμπεριφορά στις στροφές –για τον ίδιο- είναι ιδιαίτερα σημαντική. Το γεγονός ότι ήταν αρκετά πίσω στους χρόνους –ειδικά την δεύτερη μέρα- δεν το θεωρεί ανησυχητικό, αλλά όπως είπε κι ο ίδιος, είναι δύσκολο να παραμένει ψύχραιμος και να επικεντρώνεται αποκλειστικά στην εξέλιξη της μοτοσυκλέτας.
Ο Dovizioso μαζί με τον team mate του Jorge Lorenzo εστίασαν τις δοκιμές τους σε μικρές λεπτομέρειες που αφορούν το πλαίσιο της μοτοσυκλέτας του '18 προκειμένου να καταλήξουν στο οριστικό σχεδιασμό του Desmosedici. Στην Valencia δεν είχαν την μοτοσυκλέτα της επόμενης χρονιάς, αλλά η ομάδα θα δώσει το παρών στις δοκιμές της Jerez προκειμένου να καταλήξει στα στοιχεία που θα έχει το Desmosedici του 2018.


Από την άλλη μεριά, ο Lorenzo έγραψε έναν πολύ καλό χρόνο την τελευταία μέρα των δοκιμών, και η αίσθησή του ήταν πως αυτή η υβριδική μοτοσυκλέτα που είχε στην διάθεσή του (η μοτοσυκλέτα του '17 με στοιχεία από το πλαίσιο του ΄18) δεν δούλεψε καλύτερα από την μοτοσυκλέτα που έτρεξε στο φετινό πρωτάθλημα. Η γενικότερη αίσθησή του πάντως από τις δοκιμές δεν τον άφησε ικανοποιημένο, ενώ παραδέχτηκε πως οι μοτοσυκλέτες της Ducati δεν εξελίσσονται το ίδιο γρήγορα όπως της Honda και πως χρειάζεται να περιμένει μέχρι του χρόνου για να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα. Το θετικό, σύμφωνα με τον Ισπανό, είναι πως γνωρίζει τι είναι αυτό που λείπει, αν και δεν περιμένει κάποια καινούργια εξαρτήματα πριν τις δοκιμές της Sepang. "Σε σύγκριση με τους υπόλοιπους έχουμε μείνει πίσω. Πρέπει να δουλέψουμε στο πλαίσιο, ενώ η Honda έχει προχωρήσει πολύ αφού ο Marquez δοκίμασε τον κινητήρα του 2018", είπε ο Lorenzo. "Έχω ζητήσει και κάτι ως προσωπική επιθυμία από το εργοστάσιο. Ο στόχος είναι να έχουμε έναν πιο ήπιο κινητήρα, γιατί ο υφιστάμενος είναι πολύ επιθετικός. Πρέπει να εξελιχθούμε σε ό,τι αφορά τις εισόδους των στροφών." Παρόλα αυτά όμως υπήρξε και κάτι θετικό, καθώς όπως δήλωσε ο ίδιος, έχει καταλάβει πού πρέπει να επικεντρωθεί για να βελτιώσει την οδήγησή του.


Ο Valentino Rossi, σε ό,τι αφορά της Yamaha, χαρακτήρισε τις δοκιμές με θετικό πρόσημο. Η προτεραιότητά του ήταν η αξιολόγηση ενός νέου κινητήρα, ειδικά την δεύτερη και τελευταία μέρα των δοκιμών. Μάλιστα, τον συνδύασε με το πλαίσιο του Μ1 του 2016, το ίδιο με το οποίο αγωνίστηκε στον τελευταίο αγώνα της Valencia. "Πρέπει να δοκιμάσουμε διεξοδικά και να αποφασίσουμε σχετικά με τον νέο κινητήρα, οπότε επικεντρωθήκαμε σε αυτό", είπε ο Γιατρός ο οποίος έκλεισε τις δοκιμές στην έβδομη θέση των χρόνων, ενώ την πρώτη μέρα ήταν τέταρτος χρησιμοποιώντας την Μ1 του 2016 (η μοτοσυκλέτα της Tech3 με την οποία συμμετείχε στον αγώνα ο Van der Mark). Στην Valencia δοκίμασε επίσης και το νέο φαίρινγκ με τα καινούργια αεροδυναμικά βοηθήματα, το οποίο θυμίζει σε μεγάλο βαθμό αυτό της Ducati, αλλά όπως είπαν από την Movistar Yamaha δεν θα είναι αυτή η τελική μορφή του.
Ο Vinales δήλωσε ότι από τις συγκεκριμένες δοκιμές δεν μπορεί να βγάλει συμπεράσματα και περιμένει τις ιδιωτικές δοκιμές στην Sepang όπου μαζί με το Rossi και τον Zarco θα πάρει τις τελικές αποφάσεις του. Ένιωσε κι αυτός καλύτερα με το πλαίσιο του 2016, ενώ δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στα σχόλια του Zarco για την μοτοσυκλέτα του 2017, ο οποίος είπε πως κι αυτή η μοτοσυκλέτα είναι μια χαρά, αφήνοντας αιχμές για τους εργοστασιακούς αναβάτες.


Στο… δορυφορικό στρατόπεδο της Yamaha, ο Zarco συνέχισε το πετυχημένο σερί του, καθώς ήταν τρίτος την τελευταία μέρα αποκτώντας όλο και καλύτερη αίσθηση με το Μ1 του 2017. Με δύο από τις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες που έτρεξαν την σεζόν του 2017, ο Γάλλος επιβεβαίωσε τις πρώτες εκτιμήσεις του και έκανε και προσομοίωση αγώνα με εξαιρετικά αποτελέσματα. Μετά το πέρας των δοκιμών, ο Zarco είπε πως σίγουρα η μοτοσυκλέτα του '17 απαιτεί λιγότερη ενέργεια από τον αναβάτη του, αλλά δεν παρέλειψε και να επιβεβαιώσει τα προβλήματα με την φθορά του πίσω ελαστικού που προβλημάτισε όλη τη σεζόν τους δύο εργοστασιακούς αναβάτες, Rossi και Vinales.


Ο Crutchlow ολοκλήρωσε τις πρώτες δοκιμές με την εργοστασιακή RC213V του 2018, όντας γρηγορότερος απ' ό,τι ήταν με τον προκάτοχό του, αν και δήλωσε πως αισθανόταν πιο άνετα με την μοτοσυκλέτα του '17. Η βελτίωσή του μάλιστα ήταν σημαντική, καθώς από τον δέκατο χρόνο της πρώτης ημέρας τερμάτισε στην έκτη θέση την δεύτερη, μόλις 0,621 δευτερόλεπτα πίσω από τον ταχύτερο χρόνο του Marquez.
Ο Jack Miller από την άλλη, δύσκολα μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του κατεβαίνοντας από την σέλα της Ducati, δηλώνοντας ότι ήταν μια από τις πιο συναρπαστικές στιγμές της καριέρας του. Ο όγδος χρόνος του στην σχετική κατάταξη των χρόνων επιβεβαιώνει άλλωστε του λόγου το αληθές. Ο Miller ήταν ενθουσιασμένος από τα βασικά χαρακτηριστικά του Desmosedici, όπως η αίσθηση του μπροστινού, η πρόσφυση που προσφέρει και φυσικά η τελική του ταχύτητα, ενώ ήταν ενθουσιασμένος και με το κλίμα της νέας του ομάδας.


Ένας από τους αναβάτες που συγκέντρωσε τα βλέμματα ήταν και ο παγκόσμιος πρωταθλητής της Moto2, Franco Morbidelli, ο οποίος έδειξε θεαματικά σημάδια βελτίωσης μέσα στις δύο μέρες των δοκιμών. Μάλιστα, όπως είπε, ήταν μεγάλο σχολείο να κάνει μερικούς γύρους πίσω από τον Marquez και τον Rossi, ενώ ήταν κι ένας από τα πολλά θύματα της κακής πρόσφυσης της πίστας, αφού πρόλαβε να σημειώσει και την πρώτη του πτώση ως αναβάτης των MotoGP. Το σημείο που πρέπει να επικεντρωθεί, όπως τόνισε, είναι το οδηγικό του στιλ που πρέπει να αλλάξει, καθώς τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά από την Moto2.

Ετικέτες

Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ
Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/10/2025

Στις 23 Οκτωβρίου 2011 ο κόσμος του MotoGP πάγωσε. Ο Marco Simoncelli το όνομα που όλοι μας πιστεύαμε πως θα είναι ο επόμενος απόλυτος διεκδικητής των MotoGP, ο νεαρός αναβάτης που ο Rossi έβλεπε ως συνεχιστή του, έχοντας προλάβει να γίνει ήδη ένας από του πιο αναγνωρίσιμους αναβάτες της σύγχρονης εποχής, έχασε τη ζωή του στη διάρκεια του Grand Prix της Μαλαισίας, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που παραμένει αισθητό ακόμη και σήμερα. Ο “Super Sic”, όπως τον γνώριζε όλος ο κόσμος, δεν υπήρξε απλώς ένας εξαιρετικός αναβάτης ήταν μια προσωπικότητα που οι αγώνες μοτοσυκλέτας χρειαζόντουσαν και μάλιστα χρειάζονται ακόμη. Είχε τεράστιο πάθος και ανεπιτήδευτη αγάπη για τους αγώνες, με μία πρέζα χιούμορ που έλκυε ακόμη και τους οπαδούς άλλων αναβατών!

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η μνήμη του συνεχίζει να ζει δυνατά χωρίς να έχει προλάβει να γεμίσει με ρεκόρ ή να φορτώσει τα στατιστικά, τέτοια ήταν η αγάπη του κόσμου και η καθολική του αποδοχή από όλους, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο όχι μόνο στα MotoGP αλλά και γενικά στον μηχανοκίνητο αθλητισμό!

Ο Simoncelli ήταν φτιαγμένος από υλικό που δεν μετριέται σε τίτλους και στατιστικά. Το ανέμελο μαλί κάτω από το κράνος, το σπινθηροβόλο βλέμμα και εκείνο το απίστευτο πάθος για μάχη, που έκανε κάθε γύρο του MotoGP να θυμίζει κάτι από άλλες εποχές. Ήταν αγνός αγωνιστής, με μια ιταλική τρέλα που δεν μπορούσε, ούτε ήθελε, να κρύψει.

Super Sic 58 – The Legacy
Ονοματεπώνυμο: Marco Simoncelli
Ημερομηνία γέννησης: 20 Ιανουαρίου 1987, Cattolica, Ιταλία
Θάνατος: 23 Οκτωβρίου 2011, Sepang, Μαλαισία
Αριθμός αγώνων GP: 151 (125cc, 250cc, MotoGP)
Νίκες: 14 (12 στο 250cc, 2 στο 125cc)
Παγκόσμιοι τίτλοι: 1 (250
cc, 2008 – Gilera)
Ομάδες:
Matteoni Racing, Metis Gilera, San Carlo Honda Gresini}
Νούμερο: 58 (αποσυρμένο επίσημα από το MotoGP το 2016)

Κληρονομιά:
• Το Misano World Circuit Marco Simoncelli φέρει το όνομά του από το 2012.
• Το Fondazione Marco Simoncelli στηρίζει νέους και οικογένειες σε ανάγκη, συνεχίζοντας το φιλανθρωπικό έργο της οικογένειας.
• Κάθε χρόνο, οι φίλοι του διοργανώνουν στο Misano το “Sic Day”, ένα φεστιβάλ χαράς και μοτοσυκλέτας, όπως το ήθελε εκείνος.
• Το #58 παραμένει σύμβολο πάθους και αυθεντικότητας, ένα νούμερο που θα θυμίζει για πάντα τι σημαίνει να ζεις ως αγωνιζόμενος στην κορυφή της μοτοσυκλέτας

Η καριέρα του εκτοξεύθηκε το 2008, όταν κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα 250cc με τη Gilera, χαρίζοντας στην παραπαίουσα τότε Ιταλική μάρκα το τελευταίο της σπουδαίο τρόπαιο. Από τότε, το όνομα “Simoncelli” έγινε συνώνυμο με τον επιθετικό και θεαματικό τρόπο οδήγησης. Ήταν ένα ιδιαίτερο επιθετικό στιλ, από εκείνα που ακόμη και οι αντίπαλοί του δεν χρησιμοποιούσαν αργότερα εναντίον του, ήταν όμως μοιραία και εκείνο που έδωσε το άδοξο τέλος. Όταν ανέβηκε στο MotoGP με τη Honda της ομάδας Gresini, όλοι ήξεραν πως μπροστά τους είχαν έναν από εκείνους τους αναβάτες που ή θα έγραφαν ιστορία ή θα την πλήρωναν ακριβά.

Γνώρισα προσωπικά τον Simoncelli με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο. Είχε μόλις κερδίσει τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο και βρισκόμασταν στην πίστα δοκιμών της Goodyear-Dunlop, μία μαγευτική τοποθεσία με μία εκπληκτική πίστα όπου φυσικά δεν υπάρχουν κερκίδες, ούτε μπορεί να μπει κανείς άλλος πέρα από τους αναβάτες δοκιμών και τους δημοσιογράφους, στις λίγες φορές που έχει φιλοξενήσει παρουσιάσεις ελαστικών.

Ήμουν για ακόμη μία φορά ο μόνος Έλληνας προσκεκλημένος και είχα μπει να οδηγήσω μαζί με τους Άγγλους δημοσιογράφους που τότε ήταν μία πολυπληθή ομάδα χωρίς Youtubers και Influencers, όλοι τους εξαιρετικά έμπειροι και επίσης όλοι τους, μηδενός εξαιρουμένου, με αγωνιστικές περγαμηνές που έφταναν για δύο από αυτούς μέχρι και το BSB! Μπήκαμε με superbike στο session εκείνο και ο Simoncelli με ένα Dorsoduro 750. Αυτό που περισσότερο το έχετε δει να κυκλοφορεί με την ομάδα ΔΙΑΣ, σπάνια δικάβαλο παρότι η ομάδα αυτή έτσι έχει στηθεί και αν θυμάστε από την δοκιμή στο MOTO, δεν ήταν και μία μοτοσυκλέτα που μπορούσε εύκολα να ξεχωρίσει.

Ο Simoncelli ξεκίνησε τελευταίος, πίσω μας και σε λίγους γύρους μας είχε μαζέψει. Εγώ βρισκόμουν τότε σχετικά μπροστά στο γκρουπ, τρίτος κατά σειρά όταν με πέτυχε στο πιο αργό κομμάτι της πίστας, αργό για εμάς. Ανηφορικό εσάκι με θετική κλίση στην μεσαία του στροφή. Ήξερα ότι ήταν πίσω μου και είχα υπολογίσει να κρατηθώ στην έξοδο για να μην τον κόψω και να ανοίξω το γκάζι του GSXR1000R μόλις με περάσει. Μόνος μου στόχος να μείνω πίσω του για λίγο καθώς αμέσως μετά είχαμε άλλες δύο στροφές που μας οδηγούσαν στην ευθεία, οπότε θα προλάβαινα να οδηγήσω τουλάχιστον μισό γύρο πίσω του. Ότι και να έκανε δεν θα μπορούσε να ξεφύγει στην ευθεία με το Dorsoduro 750 από το GSXR1000R!

ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ!

Την ώρα που έστριβα την δεύτερη στροφή από το εσάκι, εκείνη την αριστερή με την θετική κλίση, είδα ένα Dorsoduro να πετάγεται πλαγιασμένο μέσα από κερμπ πέρνοντας μαζί του χώματα, πετραδάκια και χόρτα και να προσγειώνεται μπροστά μου με το γόνατο. Πίστεψα ότι απλά έπεφτε μπροστά μου, άφησα το γκάζι και προσευχήθηκα στην Dunlop να κρατήσει το εμπρός ελαστικό που εκείνη την στιγμή του ζητούσες να κάνει κάτι δύσκολο. Μόνο που ο Simoncelli δεν είχε πέσει, ντριφτάρισε στην προσγείωση μέχρι το εξωτερικό κερμπ, εκτός δηλαδή αγωνιστικής γραμμής και πάνω του ακριβώς άνοιξε το γκάζι και με τρόπο που δεν πίστευα πως μπορούσε να γίνει το Dorsoduro 750 σηκώθηκε με το γκάζι, πλάγιασε στην επόμενη δεξιά ξύνοντας τα πάντα και εξαφανίστηκε στα 150 μέτρα της ευθείας πριν τα φρένα της επόμενης αριστερής. Όταν βγήκα στην ευθεία ήταν ήδη περίπου στην μέση και δεν τον έφτασα ποτέ στα φρένα της σπαστής δεξιάς, μίας πολύ ύπουλης στροφής που όταν μάθαινες την πίστα μπορούσες να την πουλήσεις πηγαίνοντας διαγώνια προς την κατηφορική ευθεία πριν από μία απότομη δεξιά όπου είχαν σημειωθεί και αρκετές πτώσεις.

Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!
Έχουν περάσει 16 χρόνια από εκείνη την ημέρα, ήμουν τότε ένας νέος συντάκτης, συνομιλώντας με τον επόμενο Valentino Rossi (όπως τον λέγαμε με τον πατέρα του)

Δεν οδηγήσαμε ποτέ μαζί για μισή πίστα, ενώ αμέσως μετά ήμασταν μόνοι μας για τους λίγους γύρους που έμεναν για το υπόλοιπο session. ΌΛΟΙ οι Άγγλοι συνάδελφοι είχαν βγει έξω νωρίτερα ζητώντας από την Dunlop να βγάλει τον Simoncelli γιατί δεν ήθελαν να σκοτωθούν δοκιμάζοντας λάστιχα. Μέχρι εκείνη την στιγμή δεν το είχα δει ως απερισκεψία, ήμουν ακόμη εντυπωσιασμένος από το πώς κατάφερε να προσγειωθεί πλαγιασμένος και κυρίως με την λογική ακολουθία της σκέψης του. Πώς δηλαδή πήρε την απόφαση να βγει εκτός πίστας, μέσα από τα κέρμπ! Στο πλαίσιο της συνέντευξης που είχαμε μετά, ξεκίνησα από εκεί: «Πώς το σκέφτηκες αυτό και κυρίως γιατί; Ποιος ο λόγος;» - «Δεν το σκέφτηκα, μου είπε ο Simoncelli, δεν ήταν δηλαδή μία μελετημένη από πριν απόφαση, είχατε πολύ πιο γρήγορες μοτοσυκλέτες οπότε έπρεπε να μην φρενάρω πουθενά για να σας περάσω, ότι ήρθαν οι στροφές και είδα ότι θα έπρεπε να κόψω πολύ για να μείνω πίσω από το GSXR και μετά στην ευθεία να μην μπορώ να προσπεράσω, σκέφτηκα την προσπέραση στην επόμενη στροφή και μου ήρθε πολύ μακριά. Οπότε εκεί που έστριβα την πρώτη δεξιά, το σήκωσα και έκανα την αριστερή εκτός πίστας.

Στην συνέχεια εκείνης της συνέντευξης τον ρώτησα αν οδηγεί στον δρόμο και μου είπε πως όχι γιατί είναι επικίνδυνο και γελάσαμε έπειτα μαζί.

Μπορούσες να το δεις όπως οι Άγγλοι, ως επιθετικό και απερίσκεπτο ή να τον θαυμάσεις ως κάτι εξωπραγματικό και μοναδικό. Διότι αυτό ήταν. Απίστευτα πράος και μαζεμένος όλες τις στιγμές, εκτός από εκείνες που οδηγούσε. Ήμουν τυχερός που τον γνώρισα και μου για λίγο, πολύ λίγο, οδηγήσαμε και μαζί.

Το 2011, με τον αριθμό 58 πάνω στο λευκό fairing, ο Marco έδειχνε πως το μεγάλο του ξέσπασμα ήταν θέμα χρόνου. Πάλευε με τους καλύτερους τότε, με Lorenzo, Stoner, Pedrosa, Rossi κι αν κάποιες φορές οι κινήσεις του ήταν υπερβολικά τολμηρές, είχαν εκείνο το στοιχείο του “πραγματικού αγώνα” που σήμερα θα ξεσήκωνε αντιδράσεις. Δεν υπολόγιζε τίποτα. Οδήγησε πάντα σαν να μην υπήρχε αύριο, και ίσως τελικά γι’ αυτό να έγινε αθάνατος.

Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!
στιγμιότυπο από την ίδια εκείνη ημέρα

Η μοίρα στάθηκε άδικη στη Sepang. Μια πτώση στην πρώτη κιόλας στροφή, ένα ατυχές σημείο επαφής και το όνειρο σταμάτησε απότομα. Ο θάνατός του σε ζωντανή μετάδοση καθώς όλοι οι θεατές κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί βλέποντας το κράνος του να φεύγει, έμεινε για πάντα χαραγμένος στην ιστορία και κανείς, δεν θέλει να το αναπαράγει. Είχε έντονα στοιχεία αρχαιοελληνικής τραγωδίας μάλιστα από την στιγμή που πάνω του έπεσαν οι καλύτεροί του φίλοι εκτός πίστας και ταυτόχρονα ανταγωνιστές την ώρα του αγώνα. Ένας από τους καλύτερους θα σβήσει άδοξα. Όμως εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε κάτι άλλο, ένας θρύλος που κανένας χρόνος δεν μπορεί να σβήσει. Από τότε, το νούμερο 58 έγινε σύμβολο: όχι μόνο του Simoncelli, αλλά κάθε αναβάτη που τρέχει με την καρδιά του.

Η Honda Gresini διατήρησε τη μνήμη του, το Misano World Circuit φέρει πλέον το όνομά του, και κάθε φορά που βλέπεις εκείνη τη λευκοκόκκινη σημαία με τον αριθμό 58, νιώθεις ότι ο “Super Sic” δεν έφυγε ποτέ στ’ αλήθεια. Ζει σε κάθε νέο αναβάτη που ανεβαίνει με πάθος πάνω στη μοτοσυκλέτα, σε κάθε θεατή που ανατριχιάζει όταν ακούει τον κινητήρα να ανεβάζει στροφές.

Ο Simoncelli ήταν ένας από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που δεν χρειάζονται χρόνο για να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Αρκούσαν λίγες σεζόν για να αλλάξει την ψυχή των GP, για να θυμίσει σε όλους μας πως οι αγώνες δεν είναι μόνο νίκες, είναι άνθρωποι, πάθος, είναι συναίσθημα.

Και αν σήμερα κοιτάξεις τον ουρανό πάνω από το Misano, κάπου ανάμεσα στις στροφές της ιστορίας θα δεις τον Marco να γελά, με εκείνο το ανέμελο βλέμμα που λέει:

“Corri forte, ma divertiti – τρέξε δυνατά, αλλά απόλαυσέ το.”