Francesco Bagnaia - “Θα πρέπει οι εργοστασιακές μοτοσυκλέτες να είναι ισχυρότερες από των περιφερειακών ομάδων”

Αμφιλεγόμενες δηλώσεις μετά το καταστροφικό για τον Πρωταθλητή του 2022 GP του Le Mans
Pecco
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

16/5/2023

Χρειαζόμαστε μια διαφορά ιπποδύναμης, όπως υπήρχε παλιά, ανάμεσα στις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες και στις μοτοσυκλέτες των ‘πελατών’ της Ducati.” Τάδε έφη, Pecco Bagnaia μετά την πτώση του στο Le Mans, σε έναν αγώνα που είδε τη διαφορά μεταξύ του και του περιφερειακού Marco Bezzecchi να μειώνεται στον ένα βαθμό.

Το GP του Le Mans ήταν ένας αγώνας για γερά νεύρα, με πολλές πτώσεις και συγκρούσεις, κάποιες από τις οποίες από τύχη δεν επέφεραν κάποιο σοβαρό τραυματισμό. Μόλις 13 από τους 21 αναβάτες είδαν τη σημαία του τερματισμού.

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα και θεαματικά συμβάντα ήταν η σύγκρουση μεταξύ Vinales και Bagnaia, που οδήγησε στην πτώση και εγκατάλειψη τους, ενώ στη συνέχεια παραλίγο να πιαστούν και στα χέρια, με τον Vinales να σπρώχνει τον πεσμένο Pecco και εκείνος να απαντά για να τους χωρίσουν τελικά οι κριτές. Αργότερα οι δυο αναβάτες τα βρήκαν, ενώ οι αγωνοδίκες θεώρησαν -σωστά- τη σύγκρουση ως αγωνιστικό συμβάν, μη ρίχνοντας φταίξιμο σε κανέναν τους.

Μετά τον αγώνα, ο Bagnaia έκανε δηλώσεις, ρίχνοντας μια ιδέα στο τραπέζι για το πώς θα μπορούσαν οι αγώνες της μεγάλης κατηγορίας του MotoGP να γίνουν πιο ασφαλείς, όμως η ιδέα αυτή ακούγεται αρκετά αμφιλεγόμενη, ειδικά όταν την εκφράζει ο Pecco και ειδικά στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Pecco Bagnaia: “Οι μοτοσυκλέτες της σχάρας εκκίνησης μπορούν όλες να νικήσουν. Δεν υπάρχει πλέον η παλαιότερη διαφορά των 6-7 δεκάτων μεταξύ των εργοστασιακών μοτοσυκλετών και των μοτοσυκλετών των ‘πελατών’ του εργοστασίου.Σημειώστε πως αυτή η διαφορά είχε βοηθήσει παλαιότερα στη γέννηση των ‘φανταστικών τεσσάρων’, δηλαδή των Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Casey Stoner και Dani Pedrosa.

Και ο Bagnaia συνεχίζει: Τώρα το επίπεδο είναι ακραίο και όλοι έχουν πιθανότητα να κερδίσουν. Σίγουρα ο αγωνιστικός ρυθμός μας σήμερα δεν ήταν ο αναμενόμενος, με την εξαίρεση του Bezzecchi, και αυτό κράτησε το γκρουπ των πρώτων συγκεντρωμένο. Όμως κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να επιστρέψουμε στη διαφορά ιπποδύναμης μεταξύ εργοστασιακών και περιφερειακών μοτοσυκλετών, ή να βρούμε μια άλλη λύση. Προσπαθούμε να κερδίσουμε τον αγώνα στους πρώτους γύρους εδώ και δύο χρόνια. Κάποιος που είναι πιο πίσω προσπαθεί να περάσει 5-6 αναβάτες σε έναν γύρο, και αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Είμαστε όλοι στο όριο, και έτσι ειδικά στο πρώτο μέρος του αγώνα, είναι λάθος να προσπαθήσεις να κάνεις το κάτι παραπάνω. Αν δείτε, τα περισσότερα ατυχήματα σημειώνοντας στο αρχικό στάδιο του αγώνα, ίσως επειδή οι αναβάτες είναι πολύ μαχητικοί. Κάτι πρέπει να γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση γιατί δεν είναι ασφαλές έτσι.”

Οι ανησυχίες περί ασφάλειας του Πρωταθλητή του 2022, που συνεχίζει να είναι πρώτος στη γενική βαθμολογία με 94 βαθμούς έναντι 93 του Marco Bezzecchi, έχουν σίγουρα κάποια βάση, όμως η "λύση" που προτείνει, λύση που στρέφεται ενάντια στους περιφερειακούς Ducatisti Bezzecchi, Martin, Marini και Zarco, ακούγεται έως και ως παράπονο κακομαθημένου παιδιού που ζητά από τη “μαμά” Ducati να κόψει τη δύναμη στις μοτοσυκλέτες των “νόθων” παιδιών της που του κάνουν... bullying, κάτι που σίγουρα δεν τον τιμά.

Ετικέτες

KTM-Pedro Acosta: Τελειώνει η υπομονή του Ισπανού - "Δεν αποδέχομαι και δεν είμαι υπομονετικός"

Πιστεύει στο εγχείρημα των Αυστριακών – Απαιτεί όμως άμεσες λύσεις από την ομάδα
Pedro Acosta Red Bull KTM Factory Racing 2025
Από το

motomag

26/5/2025

Ο αναβάτης της Red Bull KTM Factory Racing, Pedro Acosta, δήλωσε πως η υπομονή του εξαντλείται με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Αυστριακοί στο MotoGP και πως δεν πρόκειται να περιμένει μια ζωή για να γίνει πρωταθλητής.

Το Grand Prix της Βρετανίας αποδείχθηκε δύσκολο για την KTM, καθώς κανένας από τους αναβάτες της δεν κατάφερε να προκριθεί από το Q1 στις κατατακτήριες, αν και ο Acosta κατάφερε να τερματίσει έκτος σε έναν χαοτικό αγώνα.

Το Σάββατο, ο Acosta σε δηλώσεις του, εξέφρασε την εμπιστοσύνη του στην KTM ότι μπορεί να φτιάξει μια καλή μοτοσυκλέτα, καλώντας ωστόσο την εταιρεία να προσφέρει λύσεις πιο άμεσα.

Μετά τον αγώνα της Κυριακής, τον οποίο χαρακτήρισε αγώνα απελπισίας, ο Acosta δήλωσε ότι η έλλειψη πρόσφυσης στο πίσω μέρος του έφερε πολλά προβλήματα.

"Λοιπόν, δεν ήταν παράξενος αγώνας. Ήταν ένας αγώνας απελπισίας", είπε.

"Είναι λυπηρό να βλέπεις ότι προσπαθείς να είσαι τέλειος στην επιτάχυνση και στην έξοδο των στροφών, προσπαθείς να μείνεις κοντά στους άλλους και μετά χάνεις τα πάντα στην επιτάχυνση, για κάτι ξεκάθαρο – δεν έχουμε την πρόσφυση που έχουν οι άλλες μοτοσυκλέτες. Αλλά έτσι είναι τα πράγματα και πρέπει να συνεχίσουμε."

Στην ερώτηση αν πρέπει να αποδεχτεί την κατάσταση και να μάθει να είναι υπομονετικός, ο Acosta απάντησε κοφτά: "Δεν αποδέχομαι και δεν είμαι υπομονετικός….Η ευκαιρία περνάει μία φορά στη ζωή. Δεν θα περάσω όλη μου τη ζωή για να γίνω πρωταθλητής σε αυτό το πρωτάθλημα. Χρειάζομαι βοήθεια από το εργοστάσιο. Είσαι νέος μέχρι να μην είσαι πια. Πολλοί αστέρες στο πρωτάθλημα αναδείχθηκαν γρήγορα και εξαφανίστηκαν το ίδιο γρήγορα. Freddie Spencer, τον θυμάσαι; Κέρδισε δύο τίτλους, μετά είχε κάτι με το χέρι του και δεν επέστρεψε ποτέ ο ίδιος."

"Στο τέλος, δεν είναι μόνο εγώ. Βλέπεις και τις τέσσερις KTM να μην περνάνε στο Q2 αυτό το Σαββατοκύριακο και να δυσκολεύονται πολύ. Χρειαζόμαστε βοήθεια από το εργοστάσιο. Τώρα μιλάω για τους τέσσερις αναβάτες – όχι μόνο για μένα."

Ο Acosta εξακολουθεί να συζητιέται για θέσεις άλλων ομάδων καθώς και την ενδεχόμενη αποχώρηση του από την KTM στο τέλος της σεζόν, αν και ο ίδιος επέμεινε για άλλη μια φορά πως έχει ακόμη έναν χρόνο συμβόλαιο και πιστεύει πραγματικά στο εγχείρημα της ομάδας. 

“Αλλά αυτό το Σαββατοκύριακο μίλησα πολύ σοβαρά και είπα ότι χρειάζομαι βοήθεια. Δεν θέλω να έρχομαι εδώ με την KTM μόνο για να καίω καύσιμα. Θέλω να αγωνίζομαι. Και σήμερα μπόρεσα να αγωνιστώ, περίπου, μέχρι ένα σημείο όπου ήμουν στο γκρουπ με τους Marc, Franco, Jack και Alex αλλά δεν μπορούσα να παλέψω. Και αυτό είναι που με καίει, να είσαι τόσο κοντά και να μην μπορείς να το πιάσεις, να μην μπορείς να το καταφέρεις, χωρίς να έχει σημασία τι κάνεις γιατί δεν φτάνει ποτέ.”