Francesco Bagnaia - “Θα πρέπει οι εργοστασιακές μοτοσυκλέτες να είναι ισχυρότερες από των περιφερειακών ομάδων”

Αμφιλεγόμενες δηλώσεις μετά το καταστροφικό για τον Πρωταθλητή του 2022 GP του Le Mans
Pecco
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

16/5/2023

Χρειαζόμαστε μια διαφορά ιπποδύναμης, όπως υπήρχε παλιά, ανάμεσα στις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες και στις μοτοσυκλέτες των ‘πελατών’ της Ducati.” Τάδε έφη, Pecco Bagnaia μετά την πτώση του στο Le Mans, σε έναν αγώνα που είδε τη διαφορά μεταξύ του και του περιφερειακού Marco Bezzecchi να μειώνεται στον ένα βαθμό.

Το GP του Le Mans ήταν ένας αγώνας για γερά νεύρα, με πολλές πτώσεις και συγκρούσεις, κάποιες από τις οποίες από τύχη δεν επέφεραν κάποιο σοβαρό τραυματισμό. Μόλις 13 από τους 21 αναβάτες είδαν τη σημαία του τερματισμού.

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα και θεαματικά συμβάντα ήταν η σύγκρουση μεταξύ Vinales και Bagnaia, που οδήγησε στην πτώση και εγκατάλειψη τους, ενώ στη συνέχεια παραλίγο να πιαστούν και στα χέρια, με τον Vinales να σπρώχνει τον πεσμένο Pecco και εκείνος να απαντά για να τους χωρίσουν τελικά οι κριτές. Αργότερα οι δυο αναβάτες τα βρήκαν, ενώ οι αγωνοδίκες θεώρησαν -σωστά- τη σύγκρουση ως αγωνιστικό συμβάν, μη ρίχνοντας φταίξιμο σε κανέναν τους.

Μετά τον αγώνα, ο Bagnaia έκανε δηλώσεις, ρίχνοντας μια ιδέα στο τραπέζι για το πώς θα μπορούσαν οι αγώνες της μεγάλης κατηγορίας του MotoGP να γίνουν πιο ασφαλείς, όμως η ιδέα αυτή ακούγεται αρκετά αμφιλεγόμενη, ειδικά όταν την εκφράζει ο Pecco και ειδικά στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Pecco Bagnaia: “Οι μοτοσυκλέτες της σχάρας εκκίνησης μπορούν όλες να νικήσουν. Δεν υπάρχει πλέον η παλαιότερη διαφορά των 6-7 δεκάτων μεταξύ των εργοστασιακών μοτοσυκλετών και των μοτοσυκλετών των ‘πελατών’ του εργοστασίου.Σημειώστε πως αυτή η διαφορά είχε βοηθήσει παλαιότερα στη γέννηση των ‘φανταστικών τεσσάρων’, δηλαδή των Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Casey Stoner και Dani Pedrosa.

Και ο Bagnaia συνεχίζει: Τώρα το επίπεδο είναι ακραίο και όλοι έχουν πιθανότητα να κερδίσουν. Σίγουρα ο αγωνιστικός ρυθμός μας σήμερα δεν ήταν ο αναμενόμενος, με την εξαίρεση του Bezzecchi, και αυτό κράτησε το γκρουπ των πρώτων συγκεντρωμένο. Όμως κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να επιστρέψουμε στη διαφορά ιπποδύναμης μεταξύ εργοστασιακών και περιφερειακών μοτοσυκλετών, ή να βρούμε μια άλλη λύση. Προσπαθούμε να κερδίσουμε τον αγώνα στους πρώτους γύρους εδώ και δύο χρόνια. Κάποιος που είναι πιο πίσω προσπαθεί να περάσει 5-6 αναβάτες σε έναν γύρο, και αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Είμαστε όλοι στο όριο, και έτσι ειδικά στο πρώτο μέρος του αγώνα, είναι λάθος να προσπαθήσεις να κάνεις το κάτι παραπάνω. Αν δείτε, τα περισσότερα ατυχήματα σημειώνοντας στο αρχικό στάδιο του αγώνα, ίσως επειδή οι αναβάτες είναι πολύ μαχητικοί. Κάτι πρέπει να γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση γιατί δεν είναι ασφαλές έτσι.”

Οι ανησυχίες περί ασφάλειας του Πρωταθλητή του 2022, που συνεχίζει να είναι πρώτος στη γενική βαθμολογία με 94 βαθμούς έναντι 93 του Marco Bezzecchi, έχουν σίγουρα κάποια βάση, όμως η "λύση" που προτείνει, λύση που στρέφεται ενάντια στους περιφερειακούς Ducatisti Bezzecchi, Martin, Marini και Zarco, ακούγεται έως και ως παράπονο κακομαθημένου παιδιού που ζητά από τη “μαμά” Ducati να κόψει τη δύναμη στις μοτοσυκλέτες των “νόθων” παιδιών της που του κάνουν... bullying, κάτι που σίγουρα δεν τον τιμά.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.