Για το 2023 ο Di Giannantonio παραμένει στη Gresini Racing, ενώ στη θέση που άδειασε με την μετάβαση του Enea Bastianini στην εργοστασιακή Ducati θα δούμε τον Alex Marquez, που κουράστηκε από την αδυναμία εξέλιξης της RC213V από τη Honda, και μεταπήδησε στο ιταλικό στρατόπεδο.
Το κενό του Enea δύσκολα θα καλυφθεί, όποιος κι αν ερχόταν στη θέση του, καθώς το 2022 ο αναβάτης με το παρατσούκλι “La Bestia”, δηλαδή “το κτήνος, πήρε 4 νίκες, ενώ ανέβηκε 6 φορές στο βάθρο και τερμάτισε 3ος στην τελική κατάταξη, παλεύοντας στα ίσια για τον τίτλο με τους κορυφαίους αναβάτες του MotoGP.
Ο αδερφός του Marc -όπως σίγουρα δεν θέλει να τον αποκαλούν-, είχε πάρει τον τίτλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Moto3 το 2014, ενώ το 2019 έκανε το ίδιο και στη Moto2. Σίγουρα ο Alex μόνο αργός δεν είναι, όμως τρία χρόνια με τη Honda (μια χρονιά με την εργοστασιακή ομάδα και δύο με την περιφερειακή LCR) στο MotoGP τον έκαναν να δείχνει ακριβώς έτσι. Με τερματισμούς στην 14η, την 16η και την 17η θέση τις σεζόν 2020-2022, ο Ισπανός ήθελε απεγνωσμένα να φύγει μακριά από το HRC, όπου οι διεργασίες εξέλιξης είχαν πάρει εντελώς λάθος δρόμο, εκεί που μόνο ο Marc τολμούσε να “πιάσει τον ταύρο (RC213V) από τα κέρατα”, κάτι που είδαμε πού οδήγησε...
Σίγουρα μεταξύ Marc & Alex, αυτή τη στιγμή ο 2ος θα αισθάνεται πολύ πιο τυχερός, ενώ μένει να δούμε αν θα καταφέρει η Honda να επιταχύνει δραματικά τη διαδικασία εξέλιξης της μοτοσυκλέτας της πριν χάσει και τον διασημότερο εκ των δύο Marquez. Επιπλέον, τώρα θα δούμε αν η Honda ήταν τελικά ο λόγος που ο Alex δεν μπόρεσε νε πετύχει όσα ο ίδιος πιστεύει ότι μπορεί. Εδώ που τα λέμε, μόνο και μόνο η αποχώρηση του από τη Honda είναι ένα αποφασιστικό βήμα από τον Ισπανό, στο να βγει από τη σκιά του αδελφού του, και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε την προσαρμογή του στην ιταλική μοτοσυκλέτα.
Ο δυο χρόνια νεότερος του Alex, Fabio Di Giannantonio έχει στο ενεργητικό του λιγότερες δάφνες και κανένα τίτλο, καθώς στα τέσσερα χρόνια που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Moto3 έφτασε στη βρύση αλλά νερό δεν ήπιε, τερματίζοντας 2ος στην τελική κατάταξη, πριν μεταπηδήσει στη Moto2. Εκεί τα βρήκε ακόμα πιο δύσκολα, καθώς στα 3 χρόνια της συμμετοχής του (2019-2021) καλύτερο αποτέλεσμα ήταν η 7η θέση του 21. Παρόλα αυτά, η Gresini Racing του εμπιστεύτηκε ένα από τα GP22 της το 2022, δίχως όμως ο Ιταλός να καταφέρει κάτι ιδιαίτερο, έχοντας μία μόλις pole position, καμία νίκη και κανένα βάθρο, τερματίζοντας στην 20η θέση της τελικής κατάταξης. Τρίτος ο Enea, εικοστός ο Fabio. You get the picture. Τώρα, στη δεύτερη χρονιά του με τη Gresini Racing, ο “Diggia” θα πρέπει να ανεβάσει αρκετά σκαλιά την απόδοση του, ώστε να δείξει πως αξίζει τη θέση του. Δύσκολα τα πράγματα. Μακάρι ο νέος του μηχανικός -και πρώην μηχανικός της Suzuki- Frankie Carchedi να κάνει κάποια διαφορά, αλλά μάλλον το θέμα με τον Diggia είναι περισσότερο θέμα νοοτροπίας -και συνάμα προσαρμογής στη μεγάλη κατηγορία.
Όσον αφορά στα χρώματα των μοτοσυκλετών, οι μικρές διαφορές σε σχέση με το 2022 έχουν να κάνουν με το κόκκινο χρώμα που είναι περισσότερο και σε διαφορετική θέση. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα.
