Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

MotoGP LeMans Sprint: Νίκη Marquez με μάχη Quartararo και πτώση Bagnaia!

Δυνατός αγώνας με έντονες στιγμές!
MotoGP LeMans Sprint: Νίκη Marquez με μάχη Quartararo και πτώση Bagnaia!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/5/2025

Αποζημίωση για το πολυπληθές κοινό στις κερκίδες που δεν είδε τον Quartararo να χάνει την μάχη κατευθείαν απέναντι στις Ducati αλλά να οδηγεί τους πρώτους γύρους και να προβάλει εντυπωσιακή αντίσταση έστω και για πολύ λίγο. Με την σειρά τους δημιούργησαν ένα δυναμικό κλίμα ζητωκραυγάζοντας ανταποκρινόμενοι όλοι στο θέαμα των πρώτων τουλάχιστον γύρων.

Ο Quartararo έφυγε αλάνθαστα στην εκκίνηση από την pole position και κατάφερε να μην αφήσει κανέναν να περάσει, κυρίως τον Marc Marquez που επίσης έκανε πολύ καλή εκκίνηση. Για τον υπόλοιπο γύρο ο Quartararo κατάφερε να κρατήσει και τους δύο Marquez έξι δέκατα πίσω του με τον Bagnaia να ανεβαίνει στην 4η θέση.

Δυστυχώς στον επόμενο γύρο ο Bagnaia σημείωσε πτώση στην 3η στροφή με τον ανυπόμονο Aldeguer να προωθείται έτσι χωρίς μάχη. Στους πρώτους πέντε και ο Bezzecchi πριν βγει εκτός πίστας δίνοντας την θέση στον Vinales.

Ο Acosta δεν θα τον άφηνε να απολαύσει το δώρο αυτό καθώς είχε πάρει φόρα προσπερνώντας και ανεβαίνοντας από την 12η θέση στην 6η μέσα σε τρεις γύρους. Μαζί του και ο Binder που για λίγο έχασε την συμμετοχή στην Q2 και την ευκαιρία μίας καλύτερης θέσης στη σειρά της εκκίνησης. Δυστυχώς μία πτώση στον 4ο γύρο θα άφηνε ανοικτό δρόμο για τον Zarco χωρίς μάχη.

Ο Marquez προσαρμόστηκε στρατηγικά απέναντι στον αντίπαλο που είχε μπροστά και δεν θέλησε να πιέσει από τους πρώτους γύρους. Μείωνε σταδιακά την έτσι και αλλιώς απειροελάχιστη διαφορά και περίμενε την κατάλληλη στιγμή.

Στην στροφή Dunlop ο Marquez έκανε την πρώτη επίθεση που απέκρουσε όμως ο Quartararo, χωρίς να καταφέρει το ίδιο στην αμέσως επόμενη. Από εκεί και πέρα, έχοντας υπολογίσει το περιθώριο των ελαστικών που κατάφερε να εξασφαλίσει στην αρχή, ο Marquez ανέβασε ρυθμό και άφησε πίσω του τον Quartararo για ένα δευτερόλεπτο.

Δεν θα αργούσε και ο δεύτερος Marquez να ζορίσει τον Quartararo και πράγματι δύο γύρους μετά, στον 8ο, η υπεροχή της Ducati στην ευθεία έναντι της Yamaha δεν άφησε περιθώριο.

Πίσω όμως ερχόταν ακόμη ο Aldeguer σε μία ακόμη Ducati οπότε η πιθανότητα να μην βρίσκεται στο βάθρο η Yamaha ήταν και η πλέον πιθανή.

Ο Marc Marquez έλαβε προειδοποίηση για τα όρια της πίστας, πιέζοντας χωρίς να υπάρχει λόγος καθώς ήταν ήδη 1,5 δευτερόλεπτο ταχύτερος από τον Alex, σε ένα σκηνικό που το έχουμε ξανά δει και οδήγησε στην πτώση του. Την πτώση τελικά θα την είχε ο Acosta στο τέλος του αγώνα αφήνοντας τον Vinales να έχει την 5η και τον Zarco πολύ πιο πίσω σε χρόνο, με την 6η πλέον θέση.

Στους πανηγυρισμούς ο Aldeguer δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά του για το πρώτο του βάθρο και βγαίνοντας στην pit lane πίσω από την Ducati, δεν πρόσεξε την διαφορά ταχύτητας χαιρετώντας το πλήθος και ακούμπησε στον πίσω της τροχό, πέφτοντας με τον αγώνα να έχει τελειώσει.

Η πτώση αυτή κοστίζει αρκετά στον Bagnaia που έχει πλέον 31 βαθμούς διαφορά με τον Marc Marquez και τον Alex μόλις 2 πίσω από τον αδερφό του.

Θέση

Ν#

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος

1

93

Marc Marquez

Ducati

19:49.022

2

73

Alex Marquez

Ducati

0.530

3

54

Fermin Aldeguer

Ducati

2.164

4

20

Fabio Quartararo

Yamaha

2.840

5

12

Maverick Viñales

KTM

5.285

6

5

Johann Zarco

Honda

7.939

7

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

8.367

8

42

Alex Rins

Yamaha

8.930

9

36

Joan Mir

Honda

9.858

10

25

Raul Fernandez

Aprilia

11.599

11

43

Jack Miller

Yamaha

12.238

12

10

Luca Marini

Honda

12.458

13

23

Enea Bastianini

KTM

12.540

14

79

Ai Ogura

Aprilia

13.610

15

21

Franco Morbidelli

Ducati

13.752

16

30

Takaaki Nakagami

Honda

15.381

17

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

15.904

18

32

Lorenzo Savadori

Aprilia

27.507

19

37

Pedro Acosta

KTM

28.342

20

88

Miguel Oliveira

Yamaha

44.807

Χωρίς βαθμολογία

 

33

Brad Binder

KTM

07:06.162

 

63

Francesco Bagnaia

Ducati

01:35.172

 

Ετικέτες