Η VR46 εξασφάλισε χορηγία για ομάδα MotoGP από το 2022!

Λεφτά από την βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

28/4/2021

Σύμφωνα με την ισπανική Marca, η VR46 ανακοίνωσε ότι θα διαθέτει ομάδα από την επόμενη σεζόν στα MotoGP, η οποία θα διοικείται πλήρως από την εταιρεία του Rossi. Να θυμίσουμε ότι μέχρι στιγμής, μέσω της συμφωνίας με την Esponsorama Avintia, ο ετεροθαλής αδερφός του Valentino Rossi, Luca Marini, τρέχει με τα χρώματα της SKY Racing Team VR46 στην κορυφαία κατηγορία, ενώ στα ίδια χρώματα είναι βαμμένες και οι μοτοσυκλέτες της ομάδας στη Moto2.

Παρόλα αυτά, και με την συμφωνία με τις Dorna, IRTA και FIM, η VR46 θα συμμετέχει ως ιδιωτική ομάδα την περίοδο 2022-2026. Όπως αναφέρει η ανακοίνωση της ομάδας, αυτό έγινε εφικτό χάρη στην συνεργασία με την Tanal Entertainment, μιας εταιρείας που ανήκει στον Πρίγκηπα Abdulaziz bin Abdullah Al Saud, μέλος της βασιλικής οικογένειας της Σαουδικής Αραβίας! Στην ουσία, ο βασικός χορηγός θα είναι η Aramco, άλλη μία αραβική φίρμα, η οποία έχει μπει ήδη στην Formula , αλλά και σε άλλα αντίστοιχα projects. Δεν αποτελεί άλλωστε έκπληξη, το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες εδώ και χρόνια να προσελκύσει κόσμο από το σύμπαν του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Γι' αυτό και αυτή την στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη η κατασκευή μίας πίστας, ενώ έχει αναλάβει και την διοργάνωση του Dakar Rally.

Στο δελτίο τύπου της Tanal Entertainment Sport & Media, υπάρχει μάλιστα και μια εικόνα της μοτοσυκλέτας με το πώς θα φέρει πάνω της τα νέα λογότυπα. Το ενδιαφέρον πάντως είναι πως ενώ οι διαπραγματεύσεις για τις μοτοσυκλέτες που θα έχει η ομάδα βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη, η φωτογραφία έχει φτιαχτεί με βάση ένα Yamaha M1. Προς το παρόν όμως, το ρόλο της δορυφορικής ομάδας της Yamaha την έχει η Petronas, για την οποία δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη η επέκταση της συνεργασίας, αλλά οι πληροφορίες λένε πως οι συζητήσεις είναι σε προχωρημένο στάδιο.

Δεν είναι όμως μόνο τα Μ1 που θα μπορούσαν να είναι διαθέσιμα για του χρόνου. Τόσο η Suzuki όσο και η Aprilia είναι προς αναζήτηση δορυφορικών ομάδων, ενώ αν η Esponsorama φύγει τελικά από τα MotoGP για να πάρει τη θέση της η VR46, θα μπει και η Ducati στο χορό, καθώς θα θέλει να διατηρήσει τις έξι μοτοσυκλέτες της στο grid.

Σε αντίστοιχο επίπεδο αναζήτησης και διαπραγματεύσεων βρίσκεται και το θέμα των αναβατών, αλλά μέχρι να ολοκληρωθούν όλα αυτά, και με δεδομένο ότι έχει εξασφαλιστεί το οικονομικό ζήτημα, θα πρέπει να αποσαφηνιστεί το αν ο Rossi θα συνεχίσει να αγωνίζεται ή θα αποσυρθεί από τους αγώνες, γιατί σύμφωνα με τις δηλώσεις του δεν θέλει να συνδυάσει τους ρόλους του αγωνιζόμενου και του Team Manager.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.