Marc Marquez: "Είχα πρόταση από τη Ducati"

Γιατί αρνήθηκε την προσφορά των Ιταλών
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/5/2020

Θα ήταν παράλογο αν ο Marc Marquez δεν είχε προτάσεις, έστω και διερευνητικού χαρακτήρα, από όλες τις κορυφαίες ομάδες των MotoGP την περίοδο των μεταγραφών. Άλλωστε οι μάνατζερ είναι υποχρεωμένοι να ρωτάνε και να μαθαίνουν ποιες είναι οι τιμές και  οι όροι που "παίζουν στην πιάτσα" για κάθε έναν αναβάτη τη δεδομένη χρονική περίοδο. Στην περίπτωση όμως του ενδιαφέροντος της Ducati για τον Marc Marquez, τα πράγματα ήταν σαφώς πιο σοβαρά από μια απλή κουβέντα. Όπως είπε ο ίδιος ο Marquez, “Άκουσα για το ενδιαφέρον της Ducati, απλώς η πρόταση της Honda ήταν καλύτερη από αγωνιστική άποψη”.

Ουσιαστικά ο Ισπανός πολυπρωταθλητής βγάζει έξω από την κουβέντα τα χρήματα. Αυτό δεν είναι παράλογο στην περίπτωσή του, διότι με την Honda έχει κερδίσει ήδη έξι παγκόσμια πρωταθλήματα στη μεγάλη κατηγορία και του λείπει μόλις ένα για να φτάσει τα επτά του Rossi και μόλις δύο για να πιάσει τα οκτώ του Agostini. Οπότε το ρίσκο να αλλάξει ομάδα και μοτοσυκλέτα αυτή τη χρονική στιγμή της καριέρας του, θα βάλει σε κίνδυνο τον μεγάλο στόχο. Το τετραετές συμβόλαιο που του πρότεινε η Honda ταιριάζει με αυτόν το στόχο πολύ καλύτερα απ’ οποιοδήποτε άλλο διετές συμβόλαιο. Άλλωστε και η μοτοσυκλέτα της Ducati δεν είναι σαν της Yamaha ή της Suzuki που την καβαλάς και πας γρήγορα από την πρώτη ημέρα. Η πιθανότητα να χάσει μια ολόκληρη σεζόν (όπως έγινε με τον Lorenzo) μέχρι να πάρει την πρώτη νίκη με την Ducati θα ήταν ένα φυσιολογικό σενάριο. Παρ’ όλα αυτά, άφησε ανοιχτή την πόρτα για το μέλλον. “Ακούω πολλούς να λένε πως πρέπει να κερδίσω και με διαφορετική μοτοσυκλέτα, όμως πήρα την απόφαση και με βάση το συναίσθημα. Η Honda με πήρε από τα Moto2, μου άνοιξε την πόρτα στα MotoGP και μου έδωσε την δυνατότητα να κερδίζω. Είμαι 27 χρονών και έχω τέσσερα χρόνια συμβόλαιο με την Honda μπροστά μου. Τώρα είπα όχι (στην Ducati), όμως στο μέλλον ποτέ δεν ξέρεις”.

Από την μεριά των Ιταλών, ο Gigi Dall’lgna έχει δηλώσει με ξεκάθαρο τρόπο ότι το να δουλέψει με τον Marc Marquez θα ήταν όνειρο για εκείνον, προσθέτοντας: “Έχω κατακτήσει τίτλους στα 125, στα 250 και στα Superbike. Μόνο στα MotoGP δεν έχω ακόμα καταφέρει να κατακτήσω το πρωτάθλημα. Αυτός είναι ο μόνος στόχος που έχω”. Αυτή τη στιγμή, η ομάδα της Ducati δεν έχει πολλές έτοιμες λύσεις για την αντικατάσταση του δίδυμου Dovisiozo και Petrucci. Αν οι δορυφορικοί αναβάτες Jack Miller, Bagnaia και Zarco, δεν καταφέρουν να κάνουν το επόμενο βήμα στην καριέρα τους, δηλαδή να γίνουν μόνιμοι υποψήφιοι για το βάθρο σε κάθε αγώνα όπως έκανε πέρσι ο Quartararo, ή έστω δεν κάνουν κάποιες εντυπωσιακές νίκες όπως ο Alex Rins ή ο Vinales, τότε η ιταλική ομάδα θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση έναντι των υπόλοιπων ομάδων που έχουν φρέσκο αίμα στην πρώτη γραμμή για τα επόμενα δύο χρόνια.

Ο Rossi και ο Marini κέρδισαν το 7ο 100km of Champions στην Tavulia

Απονομή με χοιρομέρι και λουκάνικα!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/12/2021

Την Κυριακή ο Valentino Rossi διοργάνωσε στο ράντζο του στην Tavulia το 7ο 100km of Champions, ένα αγωνιστικό “πανηγύρι” που λαμβάνουν μέρος οι μαθητές της VR46 Academy και guest stars, όπως ήταν φέτος ο Jorge Lorenzo, ο Iker Lecuona, Alex Rins και ο Maverick Vinales, αλλά και αστέρες του Motocross.

Η πρώτη μέρα, πέρα από τα δοκιμαστικά και τα χρονομετρημένα, είχε και τον αγώνα  "Americana", έναν νυχτερινό αγώνα στην πίστα εσωτερικά των δύο οβάλ διαδρομών, όπου κάθε Σάββατο γίνονται οι προπονήσεις της ακαδημίας του Rossi. Πρώτος πέρασε την γραμμή του τερματισμού ο Lyca Marini, ο ετεροθαλής αδερφός του Rossi, με τον "Γιατρό" και τον Celestino Vietti να συμπληρώνουν το βάθρο με αυτή την σειρά.

Ο Marini μάλιστα είχε και τον καλύτερο χρόνο στα απογευματινά χρονομετρημένα, βάσει των οποίων καθορίζεται και η σειρά εκκίνησης για τον μεγάλο αγώνα της επόμενης μέρας. Έτσι θα ήταν η δεύτερη φορά για τον Valentino Rossi, ο οποίος ήταν ο team mate του Marini καθώς οι αναβάτες αγωνίζονται σε ζεύγη, να στηθεί στην πρώτη θέση της σχάρας εκκίνησης. Δεύτεροι ήταν οι Elia Bartolini και Stefano Manzi και τρίτοι οι Marco Bezzecchi και Andrea Migno.

Ο αγώνας γίνεται στο πατημένο χώμα της πίστας του ράτζου με μοτοσυκλέτες motoctoss που έχουν τροχούς 19” και ελαστικά flat-track. Η εκκίνηση είναι σε στιλ “endurance” δηλαδή οι αναβάτες τρέχουν προς τις μοτοσυκλέτες τους που βρίσκονται απέναντι και την κρατά ο δεύτερος οδηγός. Η κάθε ομάδα των δύο αναβατών θα πρέπει να κάνει 50 γύρους, αλλάζοντας αναβάτη κάθε πέντε γύρους. Αυτό σημαίνει 25 αλλαγές αναβατών, που είναι πάρα πολλές και φυσικά πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες να γίνουν λάθη και να χαθεί χρόνος στα πιτς.

Κι αυτό ακριβώς συνέβη πάρα πολλές φορές, με το δίδυμο των Elia Bartolini και Stefano Manzi να διεκδικούν έως το τέλος τη νίκη από το δίδυμο του Rossi-Marini. Τον ταχύτερο γύρο σημείωσε ο Elia Bartolini γράφοντας 2:03.836 στους πρώτους γύρους του αγώνα, πριν αρχίσει η πίστα να αποκτά λούκια, ενώ ο Jorge Lorenzo με τον Dennis Foggia έκλεισαν την τελική δεκάδα σε αυτή την πρώτη τους επίσκεψη στην πίστα της Tavulia.

Παρά τον έντονο ανταγωνισμό κατά την διάρκεια του αγώνα (όταν συμμετέχουν πρωταθλητές, κανείς δεν θέλει να χάνει…) ο βασικός χαρακτήρας του παραμένει η διασκέδαση και το θέαμα, οπότε αντίστοιχου ύφους ήταν και τα τρόπαια που πήραν οι τρεις πρώτες ομάδες, δηλαδή καπνιστά χοιρομέρια και τοπικά λουκάνικα!