Marc Marquez – Τύχη βουνό παραδέχτηκε ότι είχε ο Ισπανός στο βρετανικό GP
Η πτώση που ήρθε από λάθος θα μπορούσε να του είχε στοιχίσει ακριβά
Από το
motomag
26/5/2025
Η κόκκινη σημαία στον δεύτερο γύρο του Βρετανικού MotoGP, έπειτα από πτώση του Marc Marquez, του επέτρεψε να επανεκκινήσει τον αγώνα και ο αναβάτης της Ducati Lenovo χαρακτήρισε τον εαυτό του τον πιο τυχερό αναβάτη στο Silverstone.
Η εκκίνηση του Marquez στον πρώτο αγώνα ήταν εξαιρετική. Πήρε γρήγορα το προβάδισμα μετά την πτώση του αδερφού του, Alex Marquez, στην πρώτη στροφή και αύξησε τη διαφορά του πάνω από ένα δευτερόλεπτο πριν τη μέση του δεύτερου γύρου, ωστόσο έπεσε στη στροφή 11.
“Σήμερα η οικογένεια Marquez ήταν η πιο τυχερή οικογένεια", δήλωσε ο Marquez στη συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα στο Silverstone αναφέροντας ότι ήταν θυμωμένος με τον εαυτό του και το λάθος που έκανε στον αγώνα.
Πρόσθεσε πως το λάθος δεν ήταν παρόμοιο με αυτά που έκανε στο Austin ή στη Jerez αλλά νέο, εντελώς διαφορετικό: “Σήμερα έφταιγε ο άνεμος. Δεν έκανα κάτι περίεργο. Ίσως δεν υπολόγισα τον άνεμο σωστά. Είχα επίσης πτώση την Παρασκευή με μεσαίο μπροστινό ελαστικό και το αίσθημα δεν ήταν το καλύτερο, αλλά δεν σκέφτηκα να αγωνιστώ με μαλακό μπροστινό, λόγω του στυλ οδήγησής μου. Από τον πρώτο στον δεύτερο αγώνα, δεν θέλω να πω ότι έφταιγαν τα ελαστικά. Δεν θέλω να πω ότι έφταιγε η μοτοσυκλέτα. Δεν θέλω να πω ότι έφταιγα εγώ. Πρέπει να το αναλύσουμε.”
“Στον πρώτο αγώνα ένιωθα καλά. Στον δεύτερο αλλάξαμε μοτοσυκλέτα και ελαστικά και προερχόμουν από πτώση, οπότε ίσως ήμουν πιο σφιγμένος και η μοτοσυκλέτα έστριβε λιγότερο για αυτόν τον λόγο. Πρέπει να καταλάβω.”
Ο Marquez δήλωσε πως μετά τα πρώτα του λάθη, προσπάθησε να ελέγξει την κατάσταση, ειδικά όταν κατάλαβε τη θέση του σε σχέση με τους βασικούς του αντιπάλους στο πρωτάθλημα:
“Έκανα δεύτερο λάθος, έχασα θέσεις, μετά προσπάθησα να περιορίσω τη ζημιά. Όταν είδα ότι ήμουν μπροστά από τους Alex (Marquez) και Pecco (Bagnaia), αποφάσισα να μείνω πάνω στη μοτοσυκλέτα και να τερματίσω τον αγώνα. Για παράδειγμα, όταν έπεσα στη στροφή 11, η ριπή του ανέμου ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Πρέπει να δουλέψω τα λάθη μου.”
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
