MotoGP 2023: Διαφορετική ECU στις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες

Δοκιμαστική χρονιά λόγω αλλαγής… καυσίμων!
1
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

7/3/2023

Φέτος οι εργοστασιακές μοτοσυκλέτες θα έχουν διαφορετικές ECU από εκείνες των δορυφορικών ομάδων. Ως γνωστόν, η ECU στα MotoGP είναι κοινή για όλους τους κατασκευαστές και την φτιάχνει η ιταλική Marelli. Καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο σημαντικά εξαρτήματα μιας αγωνιστικής μοτοσυκλέτας (διαχειρίζεται την λειτουργία του κινητήρα και των ηλεκτρονικών) η Dorna μαζί με τους κατασκευαστές έχει συμφωνήσει εδώ και πολλά χρόνια να χρησιμοποιούν όλοι την ίδια ECU, διότι με αυτόν τον τρόπο περιορίζουν το κόστος εξέλιξης των ηλεκτρονικών και ως ένα βαθμό εξισορροπούν την απόδοση των κινητήρων μεταξύ εργοστασιακών και δορυφορικών ομάδων.

Στα πρωταθλήματα όπως το MotoGP όπου χρησιμοποιούνται ενιαίου τύπου ECU, συνήθως ο προμηθευτής τους κάνει αναβαθμίσεις κάθε τρία ή πέντε χρόνια. Αυτό απαιτεί και την αντίστοιχη αναβάθμιση της πλεξούδας των μοτοσυκλετών. Όμως σύμφωνα με την Dorna, η ECU των MotoGP δεν έχει αλλάξει τα τελευταία δέκα χρόνια, χάρη στην πρόβλεψη της Marelli να εξασφαλίσει ένα μεγάλο στοκ εξαρτημάτων για την κατασκευή της.

2

Τώρα όμως ήρθε η ώρα της αλλαγής, καθώς από την επόμενη χρονιά στα MotoGP θα αρχίσει η χρήση των συνθετικών καυσίμων, κάτι που απαιτεί μια διαφορετική ECU.

Ο λόγος που απαιτείται νέα ECU για τα συνθετικά καύσιμα έχει να κάνει με τις παραμέτρους ασφάλειας λειτουργίας των κινητήρων.

Με λίγα λόγια θα πρέπει να προστεθούν στην ECU εξειδικευμένα πρωτόκολλα λειτουργίας που θα επιτηρούν τη λειτουργία του κινητήρα και θα τον προστατεύουν από πιθανές βλάβες που θα οφείλονται στα συνθετικά καύσιμα (π.χ. υπερθέρμανση θαλάμου καύσης).

3

Φέτος λοιπόν, οι εργοστασιακές μοτοσυκλέτες θα έχουν μια νέα ECU της Marelli η οποία έχει σχεδιαστεί για την μετάβαση στα συνθετικά καύσιμα και όπως ισχυρίζεται η Dorna δεν προσφέρει κάποιο πλεονέκτημα σε ό,τι αφορά την απόδοση των κινητήρων ή την συμπεριφορά των ηλεκτρονικών (traction control, wheelie control κ.τ.λ.).

Στόχος είναι να βεβαιωθούν για την αξιοπιστία της λειτουργία της σε συνθήκες αγώνα, αλλά και για να εκπαιδευτούν οι άνθρωποι των ομάδων στα νέα πρωτόκολλα λειτουργίας της.

 

Isle of Man Classic TT: Σαρωτική νίκη Michael Dunlop με GSX-R750 SRAD και ιστορικό ρεκόρ γύρου

Ο Βασιλιάς του Νησιού δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του
classic tt 2026
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

24/8/2026

Μια αρμάδα Suzuki GSX-R750 και άλλη μια Kawasaki ZXR750 πρωταγωνίστησαν στη λίστα συμμετοχών του αγώνα Formula One Classic TT, που έγινε το απόγευμα της Κυριακής 23/8 στο Isle of Man. Μεταξύ αυτών ο Michael Dunlop με το ίδιο GSX-R750 SRAD της Team Classic Suzuki με το οποίο είχε ξανατρέξει στο Νησί στο παρελθόν, αλλά και ένα ρόστερ με έμπειρους αναβάτες και μερικές ιδιαίτερες και ξεχωριστές μοτοσυκλέτες, όπως δυο Yamaha YZF750, μια μοναχική Suzuki RG500 και μια σπανιότατη Norton Rotary WRS 588 στα χέρια του Peter Hickman, ο οποίος ωστόσο δεν τερμάτισε μετά από μηχανική βλάβη στον δεύτερο γύρο.

classic tt
O Michael Dunlop (#6, Suzuki GSX-R750) μπροστά από τον Jamie Coward (#4, Kawasaki ZXR750)

Ο αγώνας ξεκίνησε με τον Mike Browne και την Kawasaki ZXR750 του να οδηγεί τη μάχη, ωστόσο στον δεύτερο γύρο του αγώνα ο Dunlop τον προσπέρασε και άρχισε να απομακρύνεται σταθερά.

classic tt
Mike Browne (Kawasaki ZXR750)

Ό,τι κι αν δοκίμασαν οι αντίπαλοί του δεν είχε κανένα αποτέλεσμα, καθώς ο πολυνίκης του ΤΤ γυρνούσε τη Mountain Course ταχύτερα από κάθε άλλον και στον τρίτο και τελευταίο γύρο κατάφερε ένα ιστορικό ρεκόρ. Με έναν γύρο μέσης ωριαίας ταχύτητας 129.078 mph (207,7 km/h) ο Dunlop πήρε τη νίκη με διαφορά άνω των 20 δευτερολέπτων από τον δεύτερο, Jamie Coward (Kawasaki ZXR750), ο οποίος στο μεταξύ είχε υποβιβάσει τον Browne στην τρίτη θέση.

classic tt
O Peter Hickman με τη Norton WSS 588 Rotary ατυχώς εγκατέλειψε από μηχανική βλάβη

Ο Dunlop ήταν ο μοναδικός αναβάτης της κατηγορίας που έγραψε γύρο άνω των 129 μιλίων ανά ώρα και διέλυσε έτσι ένα ρεκόρ για το Classic TT που κρατούσε εννιά χρόνια και είχε επιτευχθεί από τον Bruce Anstey. Για να αντιληφθούμε πόσο γρήγορα κινήθηκε ο Dunlop, ο τρίτος γύρος του ήταν 13 δευτερόλεπτα ταχύτερος από το ρεκόρ που κατέρριψε, ενώ ο συνολικός του χρόνος στους τρεις γύρους του αγώνα ήταν παραπάνω από ένα λεπτό ταχύτερος από αυτόν που είχε σημειώσει ο Anstey όταν έγραφε το δικό του ρεκόρ!