MotoGP 2024, Chang - Ταϊλάνδη, P1: Marc Marquez πρώτος και με νέο ρεκόρ πίστας
Δεκαέξι αναβάτες στο 1:29! - Δεύτερος ο Martin, τέταρτος ο Bagnaia
Από τον
Κώστα Γκαζή
25/10/2024
Η θερμοκρασία ανέβηκε, το ίδιο και η υγρασία, με τα πρώτα χρονομετρημένα στην πίστα Chang της Ταϊλάνδης να διεξάγονται με 32 βαθμούς Κελσίου και με 53% υγρασία! Τα P1 αποδείχθηκαν εξαιρετικά ανταγωνιστικά, με 16 αναβάτες να τερματίζουν στο 1:29, και με τον Marc Marquez να παίρνει τα πρωτεία την τελευταία στιγμή, με χρόνο 1:29.165 που αποτελεί και νέο ρεκόρ πίστας.
Μπορεί ο Marc Marquez να ήταν ταχύτατος στα FP1, στα P1 όμως ανέβασε κι άλλο ρυθμό, σημειώνοντας τον ταχύτερο γύρο με ρεκόρ πίστας.
Δεύτερος ήταν ο πρώτος στη βαθμολογία Jorge Martin, 0.110 δευτερόλεπτα πιο πίσω, Martin που ήταν ο προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ στο Buriram, και δείχνει να ξεκινά με πλεονέκτημα έναντι του μεγάλου του αντιπάλου για τον τίτλο του 2024, Pecco Bagnaia.
Ο τρίτος καλύτερος χρόνος ανήκει στον Enea Bastianini, με τον αναβάτη της Ducati να έχει πτώση στα P1, για να ανακάμψει μετά και να γράψει εξαιρετικό χρόνο, υποσκελίζοντας και τον ομόσταυλό του. Σημειώστε πως σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν ο Bestia έχει διαταγές από την ομάδα του να αφήσει τον Pecco να τερματίζει πρώτος για να πάρει ευκολότερα τον τίτλο, ο Ιταλός ανέφερε πως κανείς δεν του έχει μιλήσει από την Ducati επί του θέματος, και όπως φαίνεται ο αναβάτης με το #23 -πέρα από τον Marquez- μπορεί να φέρει έξτρα επιπλοκές στο κυνήγι του Pecco στον Jorge.
O Bagnaia τελικά κατετάγη τέταρτος, 0.195 δευτερόλεπτα πίσω από τον Martin, λίγο μπροστά από τον 5ο Maverick Vinales της Aprilia, που ήταν και ο πρώτος αναβάτης που δεν οδηγούσε Ducati στην πρώτη πεντάδα.
Ταχύτερος αναβάτης από τη Honda ήταν ο Johann Zarco στην 10η θέση, και από τη Yamaha ο Quartararo στην 12η.
Πτώση χωρίς τραυματισμό είχε ο Luca Savadori, ενώ επανεμφάνιση έκανε ο Aleix Espargaro μετά την άσχημη πτώση των FP1, τερματίζοντας τελευταίος, 2.218 δευτερόλεπτα πίσω από τον χρόνο του Marquez, Espargaro που επέλεξε να μην βγει στην πίστα στο τελευταίο κομμάτι των P1, αναρρώνοντας ακόμα από την πτώση του.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: