MotoGP - Από το 1949 έως το 2023, 1.000 Grand Prix δρόμος!

Στο Le Mans θα διεξαχθεί ο χιλιοστός αγώνας του θεσμού
MotoGP 1000 GP!
Από το

motomag

9/5/2023

Στο Le Mans το MotoGP, φτάνει το ορόσημο των 1000 GP, με αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μοτοσυκλέτας να έχουν διεξαχθεί σε 29 διαφορετικές χώρες και 73 διαφορετικές πίστες! Παράλληλα, στα 70 χρόνια της ιστορίας του θεσμού, το στέμμα του Παγκόσμιου Πρωταθλητή έχουν κατακτήσει 125 διαφορετικοί αναβάτες.

Αν πάμε πίσω στον Ιούνιο του 1949 θα βρούμε μια σημαντική πληροφορία για τον κόσμο της μοτοσυκλέτας και συγκεκριμένα για το MotoGP. To Isle of Man TT φιλοξένησε το πρώτο Grand Prix μοτοσυκλέτας το 1949 και αυτή είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια στην ιστορία του Πρωταθλήματος. Τώρα, το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Μαΐου του 2023, στο Le Mans το MotoGP θα φτάσει τα 1.000 Grand Prix σηματοδοτώντας ένα ξεχωριστό ορόσημο για τον θεσμό!

Πλησιάζοντας προς την ημέρα του γαλλικού αγώνα, ένα σύντομο ταξίδι σε σημαντικές στιγμές στην ιστορία του Πρωταθλήματος μας θυμίζει ξανά διάφορους πρωταγωνιστές και ορόσημα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας του MotoGP.

Το ταξίδι αρχίζει

Leslie Graham

Το 1949, ιδρύεται η Fédération Internationale de Motocyclisme (FIM), με τις κατηγορίες μοτοσυκλετών 125-250-350-500 κ. εκ. και sidecars 600 κ. εκ. να διαμορφώνουν το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών. Ο Βρετανός Leslie Graham έγινε ο πρώτος Παγκόσμιος Πρωταθλητής της κατηγορίας 500 κ. εκ. οδηγώντας μια βρετανικής κατασκευής AJC μοτοσυκλέτα, ωστόσο μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα ήταν αυτή που θα μεσουρανούσε στους αγώνες μοτοσυκλετών.

Η ιταλική κυριαρχία

Giacomo Agostini

Μεταξύ 1949 και 1974, οι Ιταλοί κατασκευαστές MV Agusta και Gilera κυριάρχησαν στην κατηγορία των 500 κ. εκ., με τους θρύλους του MotoGP, Giacomo Agostini, Phil Read, Geoff Duke, John Surtees, και Mike Hailwood να κερδίζουν τίτλους με τους προαναφερθέντες κατασκευαστές.

Η άνοδος των Ιαπώνων κατασκευαστών

Jim Redman

Το 1966 ήταν η πρώτη χρονιά που ένας Ιάπωνας κατασκευαστής κέρδισε αγώνα στη μεγάλη κατηγορία. Χάρη στον Jim Redman, η Honda πέτυχε αυτό το κατόρθωμα στο Hockenheim, ενώ η Yamaha κέρδισε τον τίτλο των κατασκευαστών για πρώτη φορά το 1974. Από το 1975 και μετά, η Honda, η Suzuki και η Yamaha άρχισαν να κυριαρχούν στη μεγάλη κατηγορία. Η Suzuki και η Yamaha μοιράστηκαν τη δόξα μεταξύ 1975 και 1982, πριν ο Freddie Spencer χαρίσει στη Honda τον πρώτο της τίτλο στα 500 κ. εκ. το 1983.

Αμερικανοί και Αυστραλοί αναβάτες αφήνουν το στίγμα τους

King Kenny

Ο “King” Kenny Roberts άνοιξε τον δρόμο για μερικούς Αμερικανούς σπουδαίους οδηγούς που σφράγισαν την ιστορία του MotoGP. Ο Roberts κέρδισε τo 1978, 1979 και 1980 με τη Yamaha το Παγκόσμιο στέμμα στα 500 κ. εκ., με τους Freddie Spencer και Eddie Lawson να μοιράζονται τους τίτλους μεταξύ 1983 και 1986.

Wayne Gardner

To 1987 o Wayne Gardner έγραψε ιστορία για την Αυστραλία, κατακτώντας τον τίτλο στα 500 κ. εκ., με τους Lawson (1988 και 1989) και Wayne Rainey (1990, 1991 και 1992) να επαναφέρουν τις Η.Π.Α. στην κορυφή.

Kevin Schwantz

Ο Kevin Schwantz πρόσθεσε το όνομά του στη λίστα των Πρωταθλητών όταν κατέκτησε τον τίτλο το 1993.

Mick Doohan

O ερχομός του Mick Doohan ήταν αυτός που σταμάτησε τους Αμερικανούς καθώς κατέκτησε από το 1994 έως και το 1998 τους τίτλους στη μεγάλη κατηγορία. Και κάπου εκεί έρχεται ο Alex Criville για να βάλει την Ισπανία στο χάρτη του MotoGP το 1999, κατακτώντας τον τίτλο. Η χαρά των Ισπανών κράτησε λίγο καθώς το 2000 o Kenny Roberts Jr χάρισε στις Η.Π.Α. τον προτελευταίο μέχρι σήμερα τίτλο τους.

Το όνομα Rossi και η νέα εποχή του MotoGP

Rossi

Το 2000 έρχεται στην μεγάλη κατηγορία ένας Ιταλός με το όνομα Valentino Rossi, ένα όνομα που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία του θεσμού. Ο Ιταλός το 2001 κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στα 500 κ. εκ. με τη Honda, ενώ την επόμενη χρονιά το MotoGP αλλάζει άρδην.

Four-Stroke MotoGP bikes

Τα δίχρονα 500 κ. εκ. μας αποχαιρετούν με τους τετράχρονους κινητήρες των 1.000 κ.εκ. (που θα έπεφταν στα 800 για να ανέβουν ξανά στα 1.000 κυβικά και να παραμείνουν εκεί) να έρχονται στο προσκήνιο. Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή, με τον Valentino Rossi να κατακτά τους τίτλους από το 2002-2005, ωστόσο το σημαντικό σε αυτές τις χρονιές είναι η μετακίνηση του από την Honda το τέλος του 2003 στη Yamaha.

Hayden-Loukopoulos

To 2006 είχαμε αλλαγή στον θρόνο, με τον αείμνηστο Nicky Hayden να βρίσκεται στην κορυφή με τη Honda. To 2006 βιώσαμε ακόμη μία συγκλονιστική στιγμή για το MotoGP, καθώς ο Casey Stoner κατακτούσε τον πρώτο του τίτλο με τη Ducati, επαναφέροντας τη σημαία της Ιταλίας στην κορυφή μετά το 1974. Η απάντηση του «Γιατρού» δεν άργησε να έρθει με τον Ιταλό να κερδίζει τον τίτλο το 2008 και το 2009.

Οι εξωγήινοι ήρθαν στο MotoGP

Stoner, Rossi, Lorenzo, Pedrosa

Με τον ερχομό των Ισπανών Jorge Lorenzo και Dani Pedrosa η τράπουλα ανακατεύεται καθώς οι Casey Stoner και Valentino Rossi έχουν να αντιμετωπίσουν δυο νέους δυνατούς αντιπάλους. Μεταξύ 2007 και 2012, οι τέσσερις αυτοί αναβάτες έγιναν ευρέως γνωστοί ως "οι εξωγήινοι" καθώς οι μάχες μεταξύ τους ήταν συγκλονιστικές και πέρα από τα συνηθισμένα. Σε αυτές τις έξι σεζόν, οι Stoner (2007, 2011), Rossi (2008-2009) και Lorenzo (2010,2012) κατέκτησαν από δύο τίτλους, ενώ ο Dani Pedrosa τερμάτισε στην πρώτη τριάδα σε πέντε από αυτές τις έξι χρονιές. Στο τέλος του 2012 ο Stoner ανακοίνωσε την απόσυρση του από τους αγώνες σε ηλικία 27 ετών, ωστόσο ένας άλλος “εξωγήινος” ήταν έτοιμος να πάρει τη θέση του, ο λόγος για τον Ισπανό Marc Marquez.

Αλλαγές στους κινητήρες και νέες κατηγορίες

Toni Elias

Το 2010 η τετράχρονη Moto2 αντικατέστησε την κατηγορία των δίχρονων 250 κ. εκ., με τη Honda να γίνεται ο μοναδικός κατασκευαστής κινητήρων στη νέα αυτή κατηγορία. Το 2012, δημιουργήθηκε η επίσης τετράχρονη Moto3 για να αντικαταστήσει τη δίχρονη κατηγορία 125 κ. εκ.. Την ίδια χρονιά, εισήχθησαν και οι CRT (Claiming Rule Teams) στην κορυφαία κατηγορία, με αποτέλεσμα να μπορούν να εισέλθουν στον θεσμό ομάδες με χαμηλότερο προϋπολογισμό.

Η εποχή του Marc Marquez

Marc Marquez

Το 2013 ξημερώνει η εποχή της Ισπανικής κυριαρχίας στο MotoGP. Ο Marc Marquez κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στη μεγάλη κατηγορία, με τον αναβάτη της Honda να κερδίζει συνεχόμενα τον Παγκόσμιο Τίτλο μέχρι και το 2019. Σε αυτή την εποχή της κυριαρχίας Marquez-Honda, βλέπουμε την είσοδο της KTM στο MotoGP -2017- και την εμφάνιση των αεροδυναμικών βοηθημάτων, πρώτα στις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες της Ducati.

2020 έως σήμερα

Fabio Quartararo

Νέες χώρες και νέοι πρωταγωνιστές ξεπρόβαλαν στο ανταγωνιστικό περιβάλλον του MotoGP. Οι Joan Mir -Suzuki 2020-, Fabio Quartararo -Yamaha 2021- και Francesco Bagnaia -Ducati 2022- βάζουν ένα τέλος στο σερί του Marc Marquez δίνοντας ταυτόχρονα μια νέα πνοή στον θεσμό τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο η σημαντικότερη στιγμή των συγκεκριμένων ετών είναι η απόσυρση του Valentino Rossi στο τέλος της αγωνιστικής χρονιάς του 2021, με τον Ιταλό θρύλο να συνεχίζει ως manager αγωνιστικής ομάδας στη μεγάλη κατηγορία του Πρωταθλήματος.

Στα επόμενα 1.000 Grand Prix

MotoE

Τα συνθετικά καύσιμα ετοιμάζονται να κάνουν την εμφάνιση τους στο Πρωτάθλημα, ενώ ήδη υπάρχει κατηγορία ηλεκτρικών μοτοσυκλετών (MotoE) στον θεσμό. Τι θα δούμε άραγε στα επόμενα 1.000 GP; Θα υπάρξει αντίστοιχη μετάβαση από τους θερμικούς στους ηλεκτρικούς κινητήρες, όπως έγινε από τον δίχρονο στον τετράχρονο κινητήρα; Ή θα παραμείνει στο επίκεντρο ο κινητήρας εσωτερικής καύσης; Ποια θα είναι τα επόμενα τεχνολογικά επιτεύγματα που θα βοηθήσουν να ανέβει η ασφάλεια των αγωνιζομένων; Και ποιες θα είναι οι επόμενες χώρες που θα φιλοξενήσουν αγώνα MotoGP; Πολλές οι ερωτήσεις, και εμείς θα παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις, ώστε να σας ενημερώνουμε συνεχώς για το πιο συναρπαστικό Πρωτάθλημα μοτοσυκλέτας στον κόσμο.

Ετικέτες

MotoGP Ταϊλάνδη: Σαρωτική νίκη Bezzecchi, κρατά πρωτοπορία ο Acosta – Χάος με τα ελαστικά

Μεγάλη τύχη που αποφεύχθηκαν τραυματισμοί
MotoGP Ταϊλάνδη: Σαρωτική νίκη Bezzecchi, κρατά πρωτοπορία ο Acosta – Χάος με τα ελαστικά
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

1/3/2026

Η στρατηγική του Bezzecchi στηρίχθηκε σήμερα στο να μην χρειαστεί να δώσει μάχη και να οδηγήσει μπροστά απροβλημάτιστα με ελεγχόμενο ρίσκο προστατεύοντας και τα ελαστικά, οπότε η καλή εκκίνηση ήταν το πιο σημαντικό και ευτυχώς πέτυχε απόλυτα.

Ο Bezzecchi έστριψε πρώτος και από εκείνη την στιγμή απλά μεγάλωνε την απόσταση χωρίς να χρειαστεί ποτέ να δώσει μάχη, έχοντας πετύχει πλήρως στην εφαρμογή της στρατηγικής του και αναπληρώνοντας την χθεσινή ατυχία με την πτώση του.

Η δεύτερη θέση ήταν επίσης για αρκετούς γύρους σταθερή χωρίς μάχη, ευτυχώς και για τους θεατές όμως, η τρίτη θέση του βάθρου είχε έντονο θέαμα στην αρχή.

Ο Marc Marquez που είχε στρίψει δεύτερος έμεινε πολύ γρήγορα τρίτος και φαινόταν όμως πως θα χρειαστεί να παλέψει για να κρατήσει την θέση αυτή καθώς δεν είχε επαφή με τον Fernandez, αντιθέτως είχε τον Martin κολλημένο στον πίσω τροχό του, ο οποίος ακολουθούταν από Di Giannantonio και Acosta.

Ο Fernandez στο μεταξύ υπέφερε από πτώση στην προθέρμανση και δεν υπήρχε περίπτωση να κυνηγήσει τον Bezzecchi ενώ τον προστάτευε και η μάχη στις πίσω θέσεις.

Μέχρι τον τέταρτο γύρο ο Marquez αντιστεκόταν στις επιθέσεις του Martin με άμεση ανακατάληψη αλλά σε εκείνον τον γύρο ο Martin κατάφερε να περάσει και να βάλει ένα μικρό κενό ανάμεσά τους, την ίδια στιγμή που ο Acosta περνούσε τον Di Giannantonio.

Αυτό σήμαινε πως στο τέλος του 4ου γύρου θα είχαμε μία μικρή επανάληψη από όσα έγιναν εχθές με τον Acosta να περνά τον Marc Marquez. Στο μεταξύ το block pass στην τελευταία στροφή γινόταν κανονικά σήμερα αλλά με μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ των αναβατών και δεν ασχολήθηκαν οι κριτές με αυτό, ενώ ο Acosta πέρασε ακριβώς στην ίδια στροφή τον Marquez αλλά χωρίς block pass γιατί δεν χρειάστηκε.

Για τρεις γύρους ο Acosta πίεζε τον Martin με τον Marquez πιο πίσω μέχρι που εκείνος αποφάσισε να μπει σε αυτή την μάχη.

Τελικά ήταν στο τέλος του 8ο γύρου που ο Acosta έκανε την επίθεσή του στην επίμαχη τελευταία στροφή και έπειτα ξανά στα φρένα της πρώτης του 9ου γύρου μετά την ευθεία. Αυτό έφερε τον Marquez κοντά τους.

Όλος αυτός ο γύρος έγινε με τους τρεις να οδηγούν στο όριο δίνοντάς μας φανταστικό σκηνικό στην πίσω ευθεία στον 10ο γύρο όπου ο Marquez πέρασε και τους δύο ταυτόχρονα!

Αμέσως είχε μάχη με τον Acosta που τρεις στροφές μετά περνά εμπρός με τους τρεις να χαρίζουν θέαμα.

Μέχρι τον 130 γύρο, στα μισά του αγώνα, η απόστασή τους είχε μεγαλώσει και η μάχη μεταξύ τους είχε τελειώσει. Πλέον ο Acosta κοιτούσε εμπρός στον Fernandez και τους βαθμούς του πρωταθλήματος που μπορούσε να κερδίσει. Κρατώντας την πρώτη σειρά θα μπορούσε να πει πως προηγείται με βάση την επιτυχία του καθώς ο ίδιος εχθές απέφευγε να πει, εκείνο που έλεγαν οι υπόλοιποι και δεν μιλούσε για νίκη. Ακόμη και στο τέλος του αγώνα σήμερα, μίλησε για δύο βάθρα.

Από εκείνο το σημείο οι θέσεις ήταν ξεκάθαρες και μόνο η δεύτερη έδειχνε πως θα μπορούσε να αλλάξει.

Τότε στον 21ο γύρο ήρθε το δράμα για Ducati και συνολικά για τους Marquez, ταυτόχρονα!

Το πίσω ελαστικό του Marc Marquez χάνει πίεση και ο Marc γλιτώνει την πτώση για λίγο, πίσω ζάντα καταστρέφεται από το κερμπ και κρατώντας με κόπο την μοτοσυκλέτα όρθια ο αγώνας τελειώνει.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο Alex Marquez πέφτει από lowside με την Ducati να μην μπορεί να πιστέψει την ατυχία της.

Ένα γύρο αργότερα καταστρέφεται και το πίσω ελαστικό του Mir, δείχνοντας πως δεν έγινε μόνο στον Marc Marquez.

Άλλη μία φορά που είμαστε τυχεροί και με τον τρόπο που εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα, στερούνται από επιχειρηματολογία όλοι οι άνανδροι που ταΐζουν ίντριγκα το κοινό τους. Αν το πρόβλημα του ελαστικού είχε συμβεί στον Bezzecchi θα μιλούσαν για Ισπανική παράγκα. Αν το είχε πάθει μόνο ο Marc Marquez θα ήταν δάχτυλο της VR46 και του Rossi, βέβαια είναι αθεόφοβοι, έτοιμοι να πουν πως χάλασαν και του Mir για ξεκάρφωμα και μακάρι μπας και τους πάρει χαμπάρι ο κόσμος.

Ο Bezzecchi δεν είχε αντίπαλο στο Buriram και θα μπορούσε να κερδίσει και εχθές την μάχη με τον Marquez αν δεν είχε σημειώσει πτώση. Το μόνο κρίμα είναι πως δεν είδαμε μία μάχη με αυτόν και τον Acosta που θα μπορούσε να γίνει μόνο στον Sprint αν δεν είχε πέσει.

Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να μιλήσει κανείς για μεταστροφή των πραγμάτων, ιδιαίτερα από την στιγμή που υπάρχουν τραυματισμοί. Το πρόβλημα είναι πως ο Marc Marquez έχασε πολύτιμους βαθμούς, γνωρίζει και ο ίδιος πως είναι καλύτερο να αφήσει μία θέση βάθρου παρά να παλέψει με περισσότερο ρίσκο, τόσο νωρίς στο πρωτάθλημα, αυτές είναι κινήσεις για το τέλος όταν υπάρχει μικρό κενό. Και αυτό που συνέβη σήμερα είναι μεγάλη ντροπή για την Ducati, όπως αντίστοιχα είναι και η οριακή δεκάδα του Bagnaia.

Εργοστασιακός αναβάτης της Ducati δεν γίνεται να είναι πίσω παλεύοντας εκεί, οπότε η θέση για τον Acosta φαίνεται να είναι ολοένα και πιο εφικτή.

ΘΕΣΗ

ΑΝΑΒΑΤΗΣ

ΟΜΑΔΑ

ΧΡΟΝΟΣ

ΒΑΘΜΟΙ

1

72M. Bezzecchi

Aprilia Racing

39:36.270

25

2

37P. Acosta

Red Bull KTM Factory Racing

+5.543

20

3

25R. Fernandez

Trackhouse MotoGP Team

+9.259

16

4

89J. Martin

Aprilia Racing

+12.182

13

5

79A. Ogura

Trackhouse MotoGP Team

+12.411

11

6

49F. Di Giannantonio

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

+16.845

10

7

33B. Binder

Red Bull KTM Factory Racing

+17.363

9

8

21F. Morbidelli

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

+18.227

8

9

63F. Bagnaia

Ducati Lenovo Team

+18.340

7

10

10L. Marini

Honda HRC Castrol

+19.101

6

11

5J. Zarco

Castrol Honda LCR

+19.903

5

12

23E. Bastianini

Red Bull KTM Tech3

+23.386

4

13

11D. Moreira

Pro Honda LCR

+24.686

3

14

20F. Quartararo

Monster Energy Yamaha MotoGP Team

+30.823

2

15

42A. Rins

Monster Energy Yamaha MotoGP Team

+32.955

1

16

12M. Viñales

Red Bull KTM Tech3

+36.545

 

17

7T. Razgatlioglu

Prima Pramac Yamaha MotoGP

+39.194

 

18

43J. Miller

Prima Pramac Yamaha MotoGP

+47.848

 

19

51M. Pirro

Ducati Lenovo Team

+63.598

 

Πτώσεις / Εγκαταλείψεις

 

36J. Mir

Honda HRC Castrol

23 Laps

 
 

73A. Marquez

BK8 Gresini Racing MotoGP

21 Laps

 
 

93M. Marquez

Ducati Lenovo Team

20 Laps