MotoGP: Επίσημα ο Morbidelli στην Yamaha Factory

Υπέγραψε μέχρι και το 2023
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

16/9/2021

H Yamaha Motor Co. ανακοίνωσε πριν από λίγο επίσημα πως ο Franco Morbidelli υπέγραψε με την Yamaha Factory Racing MotoGP Team, για όλο το υπόλοιπο της σεζόν του 2021, αλλά και τις σεζόν του 2022 και του 2023! Ο Ιταλός θα επιστρέψει στην αγωνιστική δράση μετά τον τραυματισμό του στον αγώνα του Misano, κάνοντας παράλληλα και το ντεμπούτο του με την εργοστασιακή ομάδα της Yamaha.

Μέχρι στιγμής, και μετά από τρεις σεζόν πάνω στη σέλα του YZR-M1, ο Morbidelli έχει δείξει εξαιρετικά δείγματα γραφής, ενώ το 2020 ολοκλήρωσε δεύτερος στο πρωτάθλημα των MotoGP, έχοντας πετύχει πέντε τερματισμούς στο βάθρο, εκ των οποίων οι τρεις ήταν στο ψηλότερο σκαλί!

Να θυμίσουμε ότι ο Morbidelli που ανήκε στην SRT Petronas, είχε τραυματιστεί και αποφάσισε να μπει στο χειρουργείο για να διορθώσει το μηνίσκο του και τον πρόσθιο χιαστό στο αριστερό γόνατο. Ως εκ τούτου έμεινε εκτός για πέντε αγώνες (στην Ολλανδία, στους δύο της Αυστρίας, στην Αγγλία και στην Aragon), ενώ πλέον έχοντας ακολουθήσει ευλαβικά το πρόγραμμα αποκατάστασης, θα επιστρέψει το ερχόμενο Σαββατοκύριακο.

Στην εργοστασιακή ομάδα της Yamaha θα είναι φυσικά με τον πρώην team mate του στην Petronas, τον Fabio Quartararo και ο στόχος του για τους πέντε αγώνες που απομένουν είναι, όπως λέει και ο ίδιος, να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον της ομάδας και να επανέλθει στο 100% της φυσικής του κατάστασης. Έχοντας τον ορίζοντα των δύο ετών μέχρι το 2023, ο Morbidelli μπορεί να υπολογίζει στην πλήρη υποστήριξη από την Yamaha, έτσι ώστε να παλέψει με αξιώσεις για την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος.

Ο Lin Jarvis, Γενικός Διευθυντής της Yamaha Racing, ευχαρίστησε στις δηλώσεις του την Petronas Yamaha SRT που επέτρεψε στον Morbidelli να πραγματοποιήσει το όνειρό του, επιτρέποντάς του να μεταπηδήσει μέσα στην σεζόν στην εργοστασιακή ομάδα. Είπε πως το αρχικό πλάνο ήταν να ενταχθεί στην ομάδα ο Morbidelli το 2022, αλλά με το ντόμινο των μετακινήσεων μεσούσης της χρονιάς, είχε την ευκαιρία να αναβαθμιστεί νωρίτερα. Φυσικά καλωσόρισε τον Ιταλό στην ομάδα, υπογραμμίζοντας την αφοσίωση και τις ικανότητές του βάσει των περσινών  αποτελεσμάτων του. Είπε επίσης πως θα των βοηθήσουν να ξαναβρεί τη φόρμα του σταδιακά και πως το υπόλοιπο της χρονιάς θα το χρησιμοποιήσουν ως περίοδο προσαρμογής στα νέα δεδομένα.

Ο Morbidelli από τη μεριά του, δήλωσε προφανώς πανευτυχής που αυτό το Σαββατοκύριακο θα ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην καριέρα του, ενώ από τις ευχαριστίες του για την στήριξη που δέχθηκε μέχρι να φτάσει σε αυτό το σημείο δεν έλειψε η VR46 Riders Academy του μέντορά του, Valentino Rossi.

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.